16 Σεπτεμβρίου, 2019

 

 

 

 

Περί της αλληλεγγύης σε λαούς που δεν γνωρίζουμε

και περί των αντίστοιχων ιεραρχιών

 

Μέρος πρώτο: Καράκας

Αναταραχή και όνειδος στη συνέλευση autonome antifa! Όπως ανακαλύψαμε πρόσφατα, με μεγάλη πίκρα, ούτε ένας από τους συντρόφους και συντρόφισες της συνέλευσης, δεν εδέησε να διαβάσει τις εκτενείς ιστορικοταξικές αναλύσεις περί πετρελαίου που χρησιμοποιούμε για να μπαζώσουμε σελίδες στα τελευταία τεύχη! Αφού κατάπιαμε τη ντροπή μας μπροστά σε τούτη την εντελώς αναπάντεχη αποκάλυψη, επανερχόμαστε δριμύτεροι: όπως θα δείξουμε παρακάτω, η άγνοια της ιστορίας του πετρελαίου έχει βαριές συνέπειες. Που ευτυχώς τις πληρώνουν άλλοι, οπότε έχει πλάκα.

Που λέτε, την τελευταία μέρα του Ιανουαρίου που μας πέρασε, οι ακροαριστεροί της χώρας βρήκαν κάτι που όλους τους ενώνει, σε τούτους τους σκληρούς μ.,Α.π.[1] καιρούς. Συγκεκριμένα, διοργάνωσαν συγκέντρωση και πορεία ενάντια «στην Ιμπεριαλιστική Επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα», αλληλεγγύης «στο λαό της Βενεζουέλας», και φυσικά «ενάντια σε ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ», για όλα τους τα κρίματα.[2] Ήταν από αυτές τις πορείες όπου οι υπογραφές είναι καμιά δεκαριά (ΑΝΤΑΡΣΥΑ - ΛΑΕ - Ομοσπονδία Πρωτοβουλιών Λαϊκών Σωματείων),[3] οι συμμετέχοντες καμιά κατοσταριά, και τελικά καταλήγουν, ψιλοξεδιάντροπα, στην πρεσβεία των ΗΠΑ.

Τα παλιά τα χρόνια, που ήμασταν καλοί και απονήρευτοι, εγγράφαμε αυτού του είδους τις «πορείες» στην κατηγορία των τελετών που γίνονται κατανοητές μόνο μετά που ο κοινωνικός ανθρωπολόγος ενταχθεί στη φυλή και υιοθετήσει τα παράξενα έθιμά της. Τώρα όμως, μ.,Α.π, έπειτα δηλαδή που η ζωή, η καπιταλιστική κρίση και το πογκρόμ στον Άγιο Παντελεήμονα μάς μετέτρεψαν σε εντελώς κυνικούς μπάσταρδους, δεν μπορούμε παρά να βλέπουμε τα παλιά μας ερωτήματα υπό νέο φως. Τι διάολο μύγα τσίμπησε τους εθνικοσοσιαλιστές με τη Βενεζουέλα;

Εν τω μεταξύ, το ίδιο ερώτημα απασχολούσε και την καθημερινή μπροσούρα του εφοπλιστικού κεφαλαίου. «Τι εξάγουμε στη Βενεζουέλα;» αναρωτιόταν ο Πάσχος Μανδραβέλης· «Γιατί τον Μαδούρο;», πάσχιζε να κατανοήσει ο Ηλίας Μαγκλίνης.[4] Κατά τη γνώμη τους, αφού δεν υπάρχει καμία σχέση μεταξύ ελληνικού κράτους και Βενεζουέλας, η άρνηση «της κυβέρνησης» να συνταχθεί με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους στην καταδίκη του «καθεστώτος Μαδούρο», και μαζί η υποστηρικτική «αντιιμπεριαλιστική πορεία» της άκρας αριστεράς, μπορούσαν να εξηγηθούν μόνο μέσω, πώς το λένε, «αριστερής ιδεοληψίας».

Κοιτάξτε τώρα πλάκα που έχει η ζωή στην παγκοσμιοποίηση: την επόμενη ακριβώς ημέρα, η ίδια εφημερίδα που πληρώνει καθημερινά αυτούς τους έγκυρους αρθρογράφους, προσέθεσε ορισμένα πολύ υλικά κίνητρα στις «ιδεοληψίες» της αριστεράς. Συγκεκριμένα, η πρώτη από τις πορτοκαλί σελίδες φιλοξενούσε είδηση με τίτλο «Κατάσχεση Φορτίων Ελληνικών Τάνκερ στη Βενεζουέλα». Το σχετικό ρεπορτάζ εξηγούσε ότι η Βενεζουέλα εξορύσσει πετρέλαιο, αλλά τα διυλιστήρια που το επεξεργάζονται βρίσκονται στις τρισκατάρατες ΗΠΑ. Οπότε, συμπεραίνει όποιος έχει διαβάσει τις βαρυσήμαντες σχετικές συνεισφορές μας, το κράτος της Βενεζουέλας έχει τεράστιες και μόνιμες ανάγκες μεταφοράς πετρελαίου.[5] Αυτές οι ανάγκες, λέει, καλύπτονται από ελληνικές εφοπλιστικές εταιρείες «και όχι μόνον».[6] Αλλά οι πρόσφατες κυρώσεις του κράτους των ΗΠΑ επί της βενεζουελανής δημοκρατίας οδήγησαν σε πετρελαϊκή ασφυξία: οι Έλληνες εφοπλιστές δεν πληρώνονται, οπότε τα ελληνικά τάνκερ περίμεναν στα ανοιχτά και δεν παρέδιδαν το διυλισμένο φορτίο τους αν δεν πληρώνονταν τις προηγούμενες μεταφορές. Το κράτος της Βενεζουέλας «κατέσχεσε το φορτίο».

Μη χαίρεστε, γιατί το «φορτίο», βέβαια, δεν ανήκε στους Έλληνες εφοπλιστές που γκρινιάζουν. Σε αυτούς ανήκουν μόνο τα τάνκερ και η εργασία, οπότε είναι αυτοί που είχαν κατασχέσει το φορτίο για να εκβιάσουν το βενεζουελανό κράτος. Πέρα από αυτό όμως, η υπόθεση γεννά γόνιμα ερωτήματα: από πότε οι Έλληνες εφοπλιστές μεταφέρουν μπρος πίσω πετρέλαιο Βενεζουέλας; Τι σχέση έχει το ελληνικό κράτος; Γιατί κάνει πορείες η αριστερά; Τι διάολο είναι αυτούνη η «Βενεζουέλα»; Για να αρχίσουμε να απαντάμε τέτοια περίπλοκα ερωτήματα, θα πρέπει κατ’ αρχήν να καταφύγουμε στη μπάρα της γνώσης: τα κατασχεθέντα πλοία ανήκαν στην εφοπλιστική Horizon Tankers. Η εφοπλιστική Horizon Tankers έχει έδρα Πειραιά και ιδρύθηκε το 2007 για να «παρέχει μεταφορικές υπηρεσίες σε μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες».[7]

Για την ελληνική αριστερά, η περίοδος από το 2001 έως το 2007 ήταν... φουριόζικη. Τα φόρουμ πάσης φύσεως δούλευαν στο κόκκινο, ενάντια στην «παγκοσμιοποίηση» και «τον πόλεμο του Μπους» ταυτοχρόνως. Κατά συνέπεια, όπως μας θυμίζουν οι ίδιοι και οι εχθροί τους, οι Έλληνες ηγέτες του κινήματος της αντιπαγκοσμιοποίησης έβρισκαν συχνές ευκαιρίες για σοσιαλιστική επιμόρφωση σε μακρινές χώρες, όπως η Βενεζουέλα. Το 2005 ο Πέτρος Κωνσταντίνου συμμετείχε στο «Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ» στο Καράκας· όταν το «φόρουμ» κληθηκε να εκλέξει «αντιπροσωπεία» για να συναντηθεί με τον Ούγκο Τσάβες, ο κύριος Κωνσταντίνου εξελέγη πανηγυρικά, προφανώς έπειτα από σκληρές εξετάσεις μαρξισμού λενινισμού.[8] Δυο χρόνια αργότερα, τον Δεκέμβρη του 2007, ο Αλέξης Τσίπρας ταξίδεψε στη Βενεζουέλα ως απεσταλμένος του «ευρωπαϊκού κόμματος της αριστεράς». Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης συναντήθηκε με «εκπροσώπους της κρατικής πετρελαϊκής εταιρείας PDVSA, προκειμένου να συζητήσει σχέδιο προμήθειας του Δήμου της Καισαριανής με φτηνό πετρέλαιο».[9] Εν τω μεταξύ, η Horizon Tankers είχε ήδη ιδρυθεί, οπότε δύσκολο το όνομά της να έλειψε από τις συζητήσεις περί του δρομολογίου Καράκας - Καισαριανή.

Η πλοκή πυκνώνει, καλές μας συντρόφισες και σύντροφοι, μαζί και τα γόνιμα ερωτήματα. Ερώτημα πρώτο: Πού τα ξέρουν όλα τούτα οι δημοσιογράφοι της Καθημερινής; Αυτό είναι εύκολο: οι δημοσιογράφοι της μπροσούρας του εφοπλιστικού κεφαλαίου είναι ειδικοί των μεταφορών πετρελαίου, κυρίως της απόκρυψης των ελληνικών μεταφορών πετρελαίου. Κρατάνε σημειώσεις από το σχετικό γνωστικό πεδίο και τις χρησιμοποιούν όποτε χρειάζεται, προσέχοντας ώστε σπανίως να αναφέρουν τις μεταφορές πετρελαίου. Ερώτημα δεύτερο: Τι σχέση έχει ο Αλέξης Τσίπρας με τους Έλληνες εφοπλιστές που μεταφέρουν πετρέλαιο; Και αυτό είναι εύκολο: ο Αλέξης Τσίπρας είναι πρωθυπουργός της Ελλάδας, άρα έχει μεγάλη σχέση με τους Έλληνες εφοπλιστές που μεταφέρουν πετρέλαιο. Το ίδιο το δημοψήφισμα της τρέλλας αφορούσε την αύξηση της φορολογίας των Ελλήνων εφοπλιστών· ο ελληνικός λαός, με την ευγενική χορηγία της ελληνικής άκρας αριστεράς, ψήφισε τέτοιο κακό να μη μας εύρει.[10]

Και πάνω από όλα, ερώτημα τρίτο: από πότε κρατάνε οι σχέσεις αλληλεγγύης μεταξύ ελληνικής αριστεράς, Ελλήνων εφοπλιστών και πετρελαιοπαραγωγών χωρών, και πόσους ηγέτες της αριστεράς αφορούν; Εδώ η απάντηση χάνεται στο βάθος των αιώνων (πιο συγκεκριμένα, του εικοστού αιώνα). Οι μικρές μας προσπάθειες που αφορούσαν την αριστερή αλληλεγγύη στο Ιράν και τη Λιβύη βρίσκονται σε προηγούμενα τεύχη.[11] Είναι πάντως γεγονός ότι άνθρωποι όπως ο Κώστας Ήσυχος, που ανέλαβε υφυπουργός Εθνικής Άμυνας τότε που τρελλάθηκαν όλοι, και τώρα συνδιαμορφώνει «πορείες αλληλεγγύης στη Βενεζουέλα» με διακόσια άτομα, όλο και κάτι θα ξέρουν. Πόσο μάλλον που κάποια πρόσφατη στιγμή της ζωής του, ο κύριος Ήσυχος «βρέθηκε σε προχωρημένες διαβουλεύσεις με τον πρέσβη της Βενεζουέλας προκειμένου να εξασφαλιστεί η προμήθεια πετρελαίου της Ελλάδας από τη Βενεζουέλα σε περίπτωση επιστροφής στη δραχμή» (άλλη μια συζήτηση όπου η Horizon Tankers συμπεριλαμβάνεται εξ αντικειμένου).[12]

Δηλαδή το τρίτο ερώτημα αποδεικνύεται εύκολο στην απάντηση, δύσκολο στην απόδειξη και εξαιρετικά δύσκολο στην κατανόηση. Η ελληνική αριστερά, και εδώ που τα λέμε όλη η χώρα, έχει σχέση με τη Βενεζουέλα μέσω Ελλήνων εφοπλιστών. Αυτή η σχέση είναι η πιο πρόσφατη ενσάρκωση μιας πολύ ευρύτερης ιστορίας, η οποία αφορά την πλανητική εμβέλεια του ελληνικού εφοπλιστικού κεφαλαίου, τη σχέση του με τις ΗΠΑ και την κατάσταση του πλανήτη από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά. Η ιστορία της σχέσης αριστεράς, εφοπλιστών και ελληνικού κράτους εκτείνεται επί δεκαετίες και ουδέποτε αναφέρεται.

Κατά τα άλλα, οι μικρές μας προσπάθειες να απαντήσουμε στο τρίτο ερώτημα, εξελίσσονται τεύχος το τεύχος, κινδυνεύοντας να οδηγήσουν αυτούς που τις έχουν αναλάβει στην τρέλλα, και παραμένοντας εν πολλοίς απαρατήρητες. Οπότε, αφού απάντηση στο τρίτο ερώτημα δεν έχουμε, θα θέλαμε να θέσουμε ένα τέταρτο, επίσης σημαντικό, αλλά ευκολότερο στην απάντηση: πόσα ακριβώς πρέπει να γνωρίζει κανείς, ώστε να διαλέγει σε ποιους λαούς να κάνει αλληλεγγύη, δίχως να βρίσκεται αλληλέγγυος στους Έλληνες εφοπλιστές; Αυτό το ερώτημα θα μας απασχολήσει παρακάτω.

 

 Μέρος δεύτερο: Αθήνα (Κουμουνδούρου και πέριξ).

Αξίζει να αναφέρεται για να μην το ξεχνάμε: οι αριστερές οργανώσεις είναι ιεραρχικές οργανώσεις. Αυτό το τελευταίο, λέγεται συχνά· γίνεται όμως αντικείμενο συγκεκριμένης πραγμάτευσης τόσο σπάνια, που η φράση έχει χάσει πια το νόημά της. Όταν λέμε ιεραρχία λοιπόν, εννοούμε πρώτα και κύρια ταξική ιεραρχία. Η ηγεσία αυτών των οργανώσεων αποτελείται από τις μεσαίες τάξεις και τους μικροαστούς, πράγμα λογικό, αφού αν έχει απομείνει κανένας εργάτης στη στελέχωσή τους, προέρχεται πάντα από τις πλατιές περιοχές διανοητικού απαρτχάιντ όπου παραδοσιακά αποκλείεται ολόκληρη η εργατική τάξη της χώρας. Αυτή η ταξική (άντε και λίγο έμφυλη) ιεραρχία, που μεταμφιέζεται σε οργανωτική ιεραρχία, οδηγεί σε μόνιμη ηγεμονία της μεσαίας τάξης στο εσωτερικό της οργάνωσης. Για να καταλάβετε, αυτή η ηγεμονία της μεσαίας τάξης είναι ο λόγος που όταν τέτοιες οργανώσεις λένε «εργάτης», εννοούν «καθηγητής μέσης εκπαίδευσης», «διοικητικός υπάλληλος πανεπιστημίου», «μηχανικός», «γιατρός» και πάει λέγοντας.

Ας σημειωθεί ότι η ηγεμονία της μεσαίας τάξης συνδιαλέγεται αρμονικά με οργανωτικά ήθη και έθιμα κατ’ εξοχήν ανεπαίσθητα και φαινομενικά εντελώς δευτερεύοντα ως προς τους «πραγματικούς σκοπούς» της «αριστερής επαναστατικής οργάνωσης». Για παράδειγμα, είναι εξαιρετικά συνηθισμένο σε τέτοιες οργανώσεις οι συζητήσεις να διαρκούν αιώνες και η ακρίβεια προσέλευσης να ξεχειλώνει απίστευτα, οδηγώντας σε συναντήσεις που καθυστερούν δύο ώρες και κρατάνε πέντε. Αμφότερα τα χαρακτηριστικά οφελούν όποιον δεν πολυδουλεύει, όποιον δεν ξυπνάει πρωί, και όποιον δεν έχει να χωρέσει στη μέρα του τίποτα οκτάωρα με μηχανάκι. Φυσικά το ίδιο ακριβώς ισχύει για τις περισπούδαστες τοποθετήσεις που κρατάνε κανά μισάωρο, πάντα αναλύοντας τον καπιταλισμό και την κρίση του, καθώς και για το ακατάληπτο έθιμο να υπάρχουν «οργανώσεις βάσης» και «πυρήνες» όπου «οι διαφωνίες συνυπάρχουν» και «οι απόψεις συνδιαμορφώνονται», μέσω παράλληλων και ακατάπαυστων μονολόγων που φυσικά δεν τους αντέχει άνθρωπος, και ειδικά άνθρωπος που αναγκάζεται να δουλέψει οκτώ ώρες τη μέρα για να ζήσει.

Πάνω απ’ όλα όμως, η ηγεμονία της μεσαίας τάξης και των μικροαστών στο εσωτερικό των «επαναστατικών οργανώσεων», εκφράζεται ως μονοπώλιο της γνώσης. Τα κατώτερα στρώματα απλά δεν γνωρίζουν την παράξενη γλώσσα που μιλάνε τα ανώτερα στρώματα, ειδικά εφόσον ουδέποτε κάνει κάποιος τον κόπο να τους την εξηγήσει. Η «αξία» και η «υπεραξία», οι «κοινωνικές τάξεις», οι «αμερικάνοι», η «Βενεζουέλα», τα βιβλία που μπορεί να διαβάσει κανείς, οι πολιτικές γραμμές της οργάνωσης και η σχέση τους με συγκεκριμένες αναλύσεις του καπιταλισμού, όλα αφήνονται να εννοούνται. Πράγμα που σημαίνει ότι τέτοια πράγματα, δηλαδή νοητικές κατηγορίες, πολιτικές γραμμές και αναλύσεις του καπιταλισμού, σπανίως υπάρχουν, πράγμα λογικό αφού, ούτως ή άλλως, «τα συνδιαμορφώνουμε», δηλαδή καλά σαράντα. Η γνώμη της ιεραρχικής οργάνωσης είναι ό,τι πει η ηγεσία και βασικά ο αρχηγός της.

Από τη σκοπιά αυτού του αρχηγού, η αλληλεγγύη σε μακρινές χώρες για τις οποίες η βάση δε γνωρίζει Χριστό, αποτελεί προοπτική γόνιμη και βιώσιμη. Το πράγμα ξεκινάει από το μονοπώλιο της γνώσης, που ούτως ή άλλως έχει εδραιωθεί ήδη. Προσπαθήστε να φανταστείτε μια τέτοια οργάνωση. Κανείς, εκτός από τον αρχηγό, δε γνωρίζει την «πραγματική γνώμη» της οργάνωσης για ο,τιδήποτε. Απλά υπάρχουν διάφοροι που μπορούν να παριστάνουν ότι κάτι έχουν καταλάβει σχετικά, μέσω γκριμάτσας, ύφους, και όποτε χρειαστεί, τυφλής υποταγής. Αυτά τα μεσαία στρώματα της ιεραρχίας ζουν κατ’ αυτόν τον τρόπο επί χρόνια: είναι οι πιο φλογεροί υπερασπιστές ιδεών που δεν έχουν καταλάβει και δεν μπορούν να αναπαράξουν. Η αλληλεγγύη σε χώρες που δεν γνωρίζουμε εντάσσεται αρμονικά σε αυτή τη συλλογική διανοητική κατάσταση. Από τη μια, ο μοναδικός αρμόδιος για να πει στους υπόλοιπους τι είναι αυτή η χώρα και γιατί της «κάνουμε αλληλεγγύη» είναι αυτός που έχει πρόσβαση σε τέτοιες εξωτικές γνώσεις, δηλαδή ο αρχηγός. Οι υπόλοιποι, μέσω μακρόχρονης αδράνειας, όχι μόνο έχουν καταστεί ανίκανοι να εκφέρουν οποιαδήποτε γνώμη, αλλά πληρώνονται για αυτή τους την ανικανότητα με τη θέση τους εντός της οργάνωσης.

Από την άλλη, αλληλεγγύη την αλληλεγγύη, ο αρχηγός εδραιώνει περαιτέρω το μονοπώλιο της γνώσης και μαζί την εξουσία του: είναι ο μόνος που ξέρει ,και ο μόνος αρμόδιος να ξέρει, τι πραγματικά είναι η χώρα που τόσα χρόνια «της κάνουμε αλληλεγγύη», και ποιοι ακριβώς είναι οι λόγοι που «της κάνουμε αλληλεγγύη», αφού όλοι οι άλλοι δεν διαθέτουν την «αναλυτική δεινότητα» που απαιτείται προκειμένου να ασχοληθεί κανείς με «τα εξωτερικά». Επιπλέον, αλληλεγγύη την αλληλεγγύη, τα μεσαία στρώματα της οργάνωσης δηλώνουν μόνιμα πίστη σε γραμμές που δεν καταλαβαίνουν, και κατά τη συνήθειά τους, βαριούνται να καταλάβουν. Τα αποτελέσματα είναι, συνήθως, δραματικά: μεγάλες κουβέντες λέγονται, δράσεις οργανώνονται, όρκοι δίνονται, δάκρυα χύνονται και σύντροφοι διαγράφονται. Όσο το πράγμα προχωράει, όσο μεγαλύτερες οι κουβέντες, όσο πιο πηχτό το τσιμέντο με το οποίο οι αποτυχίες μετατρέπονται σε επιτυχίες, τόσο πιο πολύ τα μεσαία στρώματα της ιεραρχίας ενώνουν τη μοίρα τους με τη μοίρα του αρχηγού,  και τόσο πιο δύσκολο είναι να παραδεχθούν τα παλιά τους λάθη και τα παλιά τους κρίματα.

Υπάρχει κάτι να προστεθεί σε αυτή την όμορφη εσωτερική λειτουργία. Οι μακρινές αντιιμπεριαλιστικές χώρες είναι μέρη δαιμονικά δύσκολα στην κατανόηση, όπως άλλωστε πιστοποιεί το παράδειγμα της σχέσης μεταξύ Ελλήνων εφοπλιστών και Βενεζουέλας [δες και το σχετικό sidebar]. Ποτέ κάποιος από εμάς δεν θα μάθει «τι ακριβώς συμβαίνει εκεί», γιατί «αυτό που συμβαίνει εκεί», όπως άλλωστε και «αυτό που συμβαίνει εδώ», είναι ζήτημα πολιτικής θέσης και όχι «αλήθειας». Οπότε, η αλληλεγγύη σε μακρινές χώρες εδραιώνει την εξουσία της ηγεσίας, απομακρύνοντας περαιτέρω τη βάση από οποιαδήποτε υποψία γνώσης περί του αντικειμένου της επαναστατικής οργάνωσης.

Ας σημειώσουμε ότι, από τη σκοπιά που προσεγγίζουμε το θέμα, δεν είναι ανάγκη ο αρχηγός της οργάνωσης να πληρώνεται από τους Έλληνες εφοπλιστές για να βάλει την οργάνωση να «κάνει αλληλεγγύη στη Βενεζουέλα». Αρκεί ότι η αλληλεγγύη σε μακρινές αντιιμπεριαλιστικές χώρες εδραιώνει την εξουσία του στο εσωτερικό της οργάνωσης. Η κατάσταση των «επαναστατικών οργανώσεων» και η μηδαμινή εμβέλεια που προκύπτει από αυτή την κατάσταση, καθιστούν άξια λόγου ακόμη και τα πιο μηδαμινά οφέλη. Σε περίπτωση βέβαια που ο αρχηγός και η ηγεσία βρεθούν σε σημείο όπου να μπορούν να εκμεταλλευθούν την εξουσία τους προκειμένου να αποκομίσουν υλικά οφέλη, όπως συνέβη με τον Αλέξη Τσίπρα και τον Δήμο Καισαριανής, ή με τους ακροαριστερούς ηγέτες και τον Αλέξη Τσίπρα ή τον Βαγγέλη Μαρινάκη, το πράγμα αλλάζει, άνθρωποι με μικρή αντοχή σε πειρασμούς, μπαίνουν σε πειρασμούς, και πάει λέγοντας.

 

Μέρος τρίτο: Πάλι Αθήνα (εδώ στην πλατεία παρακάτω)

Όπως θα έπρεπε να έχουν καταλάβει εδώ και καιρό οι σύντροφοι και συντρόφισσες που συνηθίζουν να κάνουν αλληλεγγύη σε λαούς που δεν γνωρίζουν, το ζήτημα της γνώσης στο εσωτερικό της οργάνωσης δεν είναι αποκλειστικά ζήτημα «έρευνας», «αναλυτικής δεινότητας» και «αλήθειας για τον κόσμο». Το ζήτημα της γνώσης είναι πρώτα και κύρια ένα ζήτημα πολιτικό και οργανωτικό. Πιο συγκεκριμένα: όσο καλύτερα μπορούν να καταλάβουν τα μέλη της οργάνωσης τα αντικείμενα με τα οποία ασχολούνται και για τα οποία αναλώνουν τη δωρεάν εργασία τους, τόσο πιο οριζόντια είναι η οργάνωση, τόσο ομαλότερη η εσωτερική λειτουργία της, τόσο λιγότερες οι διαγραφές, και τόσο μικρότερη η πιθανότητα να καταλήξει η οργάνωση να λέει μαλακίες. Επίσης, τόσο λιγότεροι είναι οι υλικοί πειρασμοί για την ηγεσία και κυρίως τόσο πιο δύσκολο είναι η ηγεσία να τους αδράξει σε περιστάσεις όπου η ατομική προλεταριακή ηθική λυγίζει.

Η πλάκα είναι ότι τέτοια «αντικείμενα», δηλαδή πολιτικές κατευθύνσεις, υπάρχουν και είναι δίπλα μας. Η ίδια η δραστηριότητα των κατώτερων τάξεων, η μάχη μας με την ταξική κοινωνία, παράγει διαρκώς γνώση και πολιτικές κατευθύνσεις «από τα κάτω». Νομίζουμε ότι ένα καλό παράδειγμα αυτού του είδους της γνώσης και των πολιτικών κατευθύνσεων που της αντιστοιχούν, περιγράφεται στη μπροσούρα που πάει πακέτο με το τεύχος που κρατάτε στα χέρια σας.

Συγκεκριμένα: η μάχη της εργατικής τάξης ενάντια στους φασίστες είναι μάχη για τον έλεγχο του δημόσιου χώρου. Είναι μάχη ταξικής ανατίμησης. Είναι μάχη με πλούσια παραγωγή, έργων και ιδεών. Ταυτόχρονα, είναι μάχη που δείχνει προς τα «μεγάλα» ζητήματα, όπως είναι οι πολιτικές της δημόσιας τάξης και η μηδενική ανοχή, η ταξική δομή της κοινωνίας και ο ρόλος των μικροαστών, ακόμη και τα «εξωτερικά», με πρώτο το «όνομα της Μακεδονίας». Μάλιστα, αυτά τα μεγάλα ζητήματα προσεγγίζονται με τρόπους ομαλούς, από μια σκοπιά που δύσκολα λαθεύει, που είναι εύκολα και συλλογικά κατανοητή και συνεπώς ανοιχτή στη συμμετοχή, πλεονεκτήματα που προκύπτουν λόγω της στενής σχέσης της με την καθημερινή ταξική εμπειρία.

Αυτή η μάχη μαίνεται δίπλα μας εδώ και χρόνια, τόσο μεγάλη για τα κυβικά μας, τόσο ταιριαστή με το ποιόν μας, τόσο πλούσια και παραγωγική. Μοναδικό προαπαιτούμενο για να προσφέρει τους καρπούς της είναι να προσηλώσει κανείς το βλέμμα του στα κατώτερα στρώματα της κοινωνίας, πρόθυμος, όχι να ηγηθεί, αλλά να χρησιμοποιήσει τη γνώση που παράγεται εκεί ως πυξίδα. Δεν μπορούμε να αντιληφθούμε γιατί κάποιος θα προτιμούσε να αγνοήσει αυτή τη μάχη, ώστε να βαδίσει στο γλιστερό έδαφος των δρόμων που καταλήγουν στο δαιμονικά περίπλοκο Καράκας, στην αμερικανική πρεσβεία, και όποτε χρειαστεί, στην Πλατεία Συντάγματος την ώρα της μεγάλης τρέλλας.

Εντάξει· στην πραγματικότητα, μπορούμε μια χαρά να αντιληφθούμε.

 

Το αντιπολεμικό κίνημα στο «προεδρικό μέγαρο», 2005.

Προεδρικό μέγαρο της Βενεζουέλας, 2005. Ο Πέτρος Κωνσταντίνου συμμετέχει σε «αντιπροσωπεία του αντιπολεμικού κινήματος που κλήθηκε να συναντήσει τον Τσάβες», και ποζάρει μέσα στο λατινοαμερικανικό αντίστοιχο της σκηνής του Μοαμάρ Καντάφι. Αναρωτιέται κανείς τι ήταν το «αντιπολεμικό κίνημα» και μέσω ποίων ακριβώς διαδικασιών εκλέγονταν οι αντιπροσωπείες του; Όχι πάντως τα μέλη της οργάνωσης του Πέτρου Κωνσταντίνου! Εδώ δεν αναρωτήθηκαν τι σκατά ύφος είναι αυτό για αντικαπιταλιστή επαναστάτη ηγέτη...

 

Το αντιπολεμικό κίνημα βρίσκει ταιριαστή απασχόληση, 2017.

Ιούλιος 2017, δώδεκα χρόνια έπειτα από τη συνάντηση Πέτρου Κωνσταντίνου - Ούγκο Τσάβες. Η οργάνωση έχει αναλάβει την πολιτική εκπροσώπηση των φρουρών των Ελληνικών στρατοπέδων συγκέντρωσης. Αναρωτιέται κανείς μέσω ποίων διαδικασιών; Όχι πάντως τα μεσαία στρώματα, που έχουν ήδη διοριστεί και κουβαλάνε κουβέρτες.

 

Το αντιπολεμικό κίνημα αναζητά κατευθύνσεις, 2019.

Καθημερινή, 1/2/2019, μία ημέρα μετά την επιτυχή διεξαγωγή της «πορείας αλληλεγγύης στη Βενεζουέλα». Αναρωτιέται κανείς περί της σχέσης μεταξύ εφοπλιστών, «αλληλεγγύης» και «Βενεζουέλας»; Όχι πάντως τα μέλη των αριστερών οργανώσεων, που πάλι περιμένουν να διοριστούν· άσε που «αυτά είναι δύσκολα πράγματα», οπότε τα έχουν αναλάβει αυτοί που ξέρουν καλύτερα.

 

Περίπλοκο μέρος η Βενεζουέλα

Και πού ήξερε ο Αλέξης Τσίπρας του 2007 για το φτηνό πετρέλαιο της Βενεζουέλας και την PDVSA; Η απάντηση που δίνει ο δημοσιογράφος υπάλληλος του Αλαφούζου, έχει το ενδιαφέρον της. Συγκεκριμένα, λέει, η προμήθεια της Καισαριανής με πετρέλαιο Βενεζουέλας ήταν μια ιδέα του Σπύρου Τζόκα, τότε δήμαρχου Καισαριανής και νυν αντιπεριφερειάρχη Δυτικού Τομέα Αθηνών. Ο Τζόκας είχε ταξιδέψει στην Αγγλία για μια «διεθνή διάσκεψη» στο Λονδίνο, όπου «εκπρόσωποι αριστερών κομμάτων και κινημάτων» ενημερώνονταν περί πετρελαίου Βενεζουέλας. Η διεθνής διάσκεψη είχε διοργανωθεί από τον Δήμαρχο Λονδίνου Κεν Λίβινγκστον, «ακροαριστερό στέλεχος των εργατικών».[13]

Και που βρέθηκε ο Δήμαρχος Λονδίνου Κεν Λίβινγκστον, το 2007, να διοργανώνει «διάσκεψη» για το βενεζουελανό πετρέλαιο του κυρίου Τσάβες, με συμμετοχή του Σπύρου Τζόκα; Ιδέα δεν έχουμε για τις περίπλοκες διαδρομές της διεθνούς αλληλεγγύης από το δημαρχείο στην πετρελαιοπηγή και πίσω. Ξέρουμε όμως ότι το Λονδίνο είναι η έδρα του ελληνικού εφοπλιστικού κεφαλαίου. Ξέρουμε επίσης ότι η Βενεζουέλα, ήδη από το 1911, αποτελούσε μία από τις μικρές εξαιρέσεις του «δόγματος Μονρό», σύμφωνα με το οποίο κάθε ανάμιξη ξένης δύναμης στη Νότιο Αμερική θα θεωρείτο παραβίαση των εθνικών συμφερόντων των ΗΠΑ. Συγκεκριμένα, το πετρέλαιο της Βενεζουέλας «ανακαλύφθηκε» κατά τη δεκαετία του 1920, από τον ίδιο Άγγλο μηχανικό που προηγουμένως έψαχνε δίχως αποτέλεσμα πετρέλαιο στο Ιράν, από το 1901 έως το 1908.[14] Μετά την «ανακάλυψη», η εκμετάλλευση πετρελαίου Βενεζουέλας ανελήφθη από δύο μεγάλες εταιρείες. Η μία ήταν η αμερικανική Στάνταρντ Όιλ. Η άλλη ήταν η βρετανο-ολλανδική Royal Dutch Shell. Η ανάμιξη της Μεγάλης Βρετανίας στη Βενεζουέλα κρατά έκτοτε, πάντα σε άβολη συνύπαρξη με τα αντίστοιχα αμερικανικά συμφέροντα.

Υπάρχει δηλαδή σοβαρή πιθανότητα ο Κεν Λίβινγκστον, «ακροαριστερός» που κάπως έγινε δήμαρχος Λονδίνου, να μη διαφέρει και τόσο από τον Σπύρο Τζόκα, «ακροαριστερό» που κάπως έγινε Δήμαρχος Καισαριανής. Τουλάχιστον όσον αφορά την αλληλεγγύη προς τους λαούς πετρελαιοπαραγωγών χωρών· και κυρίως τα πατριωτικά της κίνητρα.

Και μια μύχια εξομολόγηση: Μετά που γράψαμε τα παραπάνω, ο τύπος αριστερά από τον Τσάβες στη φωτό με τον Πέτρο Κωνσταντίνου, άρχισε να μας φαίνεται κομματάκι Άγγλος... Θα μπορούσε· άλλωστε το SWP είναι, ως γνωστόν, αδελφή επαναστατική οργάνωση...

 

Χάρτης της περιοχής. Με διαγράμμιση οι περιοχές όπου βρέθηκε πετρέλαιο στο Μεξικό και τη Βενεζουέλα κατά τη δεκαετία του 1920.

 

Η γνώση από τα κάτω

 

Η μπροσούρα που πάει πακέτο με αυτό το τεύχος δεν είναι ακριβώς «εργατική έρευνα». Προέρχεται από μια πολιτική διαδικασία. Συγκεκριμένα, κατά τη διάρκεια των «φασιστικών καταλήψεων» του Νοέμβρη του 2018, τα μέλη των antifa πυρήνων, άνθρωποι που έρχονται συχνά σε επαφή, βρέθηκαν, ως συνήθως, να ανταλλάσουν σχετικές ατομικές εμπειρίες, δικές τους, φίλων και συντρόφων. Στην πορεία αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε ότι τα όσα μαθαίναμε από αυτή τη συγκέντρωση εμπειριών, έρχονταν σε κάθετη αντίθεση με το σύνολο των όσων λέγονταν για το θέμα δημοσίως. Συγκεντρώσαμε αυτές τις ατομικές εμπειρίες, μαζί με μια γνώμη περί του γιατί διαφέρουν τόσο από τον (αριστερό) δημόσιο λόγο. Προφανώς, αυτή η γνώμη δεν ήταν εμπειρική. Προέρχεται από τις δεκαετίες του συλλογικού μας παρελθόντος, από τις κοινές μας μνήμες και τις ερμηνείες τους.

Το αποτέλεσμα είναι μια γνώμη για το «τι συνέβη τον Νοέμβρη του 2018», που προέκυψε από τη συγκεκριμένη συλλογική δραστηριότητα και τη συλλογική μνήμη των antifa πυρήνων. Δηλαδή, αυτή η δραστηριότητα και αυτή η συλλογική μνήμη, μάς έμαθαν κάτι που ειδάλλως κανείς δεν θα ήξερε ότι συνέβη. Είναι αυτού του είδους η γνώση που περιγράφεται στο κυρίως κείμενο με την κρυπτική φράση «αυτό που συμβαίνει εκεί, όπως άλλωστε και αυτό που συμβαίνει εδώ, είναι ζήτημα πολιτικής θέσης».



[1] μ.,Α.π: μετά, Αλέξης πρόδοσε.

[2] Πηγή το https://anametrisi.gr/2019/01/29/poreia-venezouela-politikes-organwseis.

[3] Χώσαμε το τελευταίο όνομα στην τύχη - ψιλοβαριόμαστε να κοιτάξουμε τις υπογραφές.

[4] Οι τίτλοι από «άρθρα γνώμης», Καθημερινή, 30/1/2019.

[5] Για τις πετρελαϊκές εταιρείες ως μεταφορικές εταιρείες, δες «Πετρέλαιο!», Μέρος Α’ και Β’, Antifa #61 και 63, Ιούλιος και Δεκέμβριος 2018.

[6] Ηλίας Μπέλλος, «Σε Κατάσχεση Φορτίων Ελληνικών Τάνκερ Προχώρησε η Βενεζουέλα», Καθημερινή, 1/2/2019.

[7] http://horizontankers.gr/company-profile.

[8] Πέτρος Κωνσταντίνου, «Οι Μητσοτάκηδες και οι Μπακογιάννηδες με τους Πραξικοπηματίες της Βενεζουέλας, εμείς με τους Εργάτες για την Ανατροπή», Εφημερίδα των Συντακτών, 6/2/2019.

[9] Παύλος Παπαδόπουλος, «Όταν η Καρδιά Χτυπάει στο Καράκας», Καθημερινή, 10/2/2019.

[10] Γι αυτό το ζητηματάκι, που μάλλον είναι αμελητέο, αφού όποτε το αναφέρουμε δε λέει κανείς τίποτα, δες «Έθνη Κράτη, Καπιταλιστική Κρίση, Δημοψηφίσματα και τα ATM που Περίσσεψαν από τον Δεκέμβρη», Antifa #47, Ιούλιος 2015.

[11] «Ένας είναι ο Εχθρός», μέρος Β’ και Γ’, Antifa # 61 και 62, Ιούλιος και Οκτώβριος 2018.

[12] «Όταν η Καρδιά Χτυπάει στο Καράκας», όπ. πριν, 10/2/2019.

[13] Παύλος Παπαδόπουλος, «Όταν η Καρδιά Χτυπάει στο Καράκας», Καθημερινή,  10/2/2019.

[14] Daniel Yergin, The Prize: The Epic Quest for Money, Oil and Power, Simon and Schuster, 1991, σ. 216-220. Για τον μηχανικό Τζωρτζ Ρέινολντς, την αναζήτηση πετρελαίου στο Ιράν και γιατί δεν βρέθηκε πετρέλαιο μέχρι η ρωσική αυτοκρατoρία να αποδεχθεί ότι δεν θα αποκτούσε πρόσβαση στον Ινδικό Ωκεανό, δες «Πετρέλαιο», μέρος Β’, Antifa #63, 12/2018.