25 Απριλίου, 2018

 

 ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ

Το περιοδικό antifa
και οι εκδόσεις antifa scripta
κυκλοφορούν στο βιβλιοπωλείο Nouveau
[Παντανάσσης 78, στον πεζόδρομο]
 


 

 

 

 


 

Δυο μήνες του χαμού

(και η ερώτηση που σκοτώνει)

 

Ο Βάλτερ Μπένγιαμιν έλεγε ότι το τίμημα που πληρώνει όποιος έχει λαθεμένες αντιλήψεις για το παρελθόν είναι η διαρκής κατάπληξη. Οι δύο τελευταίοι μήνες φρόντισαν να τον επαληθεύσουν και με το παραπάνω. Γιατί στην πραγματικότητα τίποτε το αναπάντεχο δεν συμβαίνει με το Σύστημα Υγείας, με το πολιτικό σύστημα, με τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, με τους φασίστες στους δρόμους, ή με τις ελληνικές βαλκανικές περιπέτειες. Δείτε τα ένα ένα:

Το «επεισόδιο εικονικής ναυμαχίας» στα Ίμια έχει τις ρίζες του στο 2010. Όταν ο πρωθυπουργός της χώρας βγήκε στο Καστελόριζο για να πληροφορήσει τον ελληνικό λαό ότι χρειαζόμαστε τη βοήθεια του κοινού, σόρι του ΔΝΤ, στην πραγματικότητα επικοινωνούσε το εκ νέου άνοιγμα της ελληνικής επιθετικότητας απέναντι στην Τουρκία με όχημα την «ΑΟΖ» και το «Καστελόριζο». Κίνητρο ήταν η διάλυση της Μέσης Ανατολής και η προσπάθεια εκμετάλλευσης των προβλημάτων του τουρκικού κράτους. Στα χρόνια που ακολούθησαν, το σχέδιο εξελίχθηκε με «τριγωνικές σχέσεις» που συνάπτονταν, ανεξαρτήτως κυβέρνησης, με όποιον πιθανό και απίθανο αντίπαλο της Τουρκίας βρισκόταν πρόσφορος. Τελικά, το 2015 η εθνικοσοσιαλιστική μας κυβέρνηση ξεκίνησε τη θητεία της, όχι αυξάνοντας τον βασικό μισθό, αλλά ξανανοίγοντας το ζήτημα των Ιμίων, μέσω «κατάθεσης στεφάνων» από ελικόπτερο. Δυο χρόνια μετά, δηλαδή ακριβώς μέσα στον Φλεβάρη που μας πέρασε, ένα ελληνικό σκάφος του λιμενικού αποφάσισε να «απωθήσει με τους κατάλληλους ελιγμούς» κάτι Τούρκους ψαράδες που προσπαθούσαν να ψαρέψουν γύρω από τα Ίμια. Ακολούθησε «εικονική ναυμαχία», συσσώρευση ελληνικών και τουρκικών πλοίων στην περιοχή και ελληνοτουρκικό τσούγκρισμα λαμαρίνας.[1] Ποιος εκπλήσσεται με την «τουρκική επιθετικότητα»; Μόνο όποιος έχει λαθεμένες αντιλήψεις για το παρελθόν.

Το τιτανοτεράστιο σκάνδαλο Νοβάρτις και οι συνακόλουθοι «τριγμοί του πολιτικού συστήματος» έχουν τις ρίζες τους στην πρώτη δεκαετία του εικοστού πρώτου αιώνα και μαζί στον τρόπο με τον οποίο έγινε αντιληπτό το ξέσπασμα της καπιταλιστικής κρίσης το 2009. Σύμφωνα με το εθνικοσοσιαλιστικό θρησκευτικό δόγμα που μεταδόθηκε στους πιστούς στις Άγιες Πλατείες του Λαού, καπιταλισμός και κρίση δεν υπάρχουν, μόνο «λαμόγια» που για δέκα χρόνια «κάνανε πάρτι» και «φάγανε τα λεφτά» και τώρα το κράτος δεν έχει λεφτά και οι Έλληνες πεινάνε. Στην πραγματικότητα, η πρώτη δεκαετία του εικοστού πρώτου αιώνα, που μας παρουσιαζόταν σαν καπιταλιστική έφοδος στον ουρανό, ήταν δεκαετία οργανωμένης αναβολής του ξεσπάσματος της καπιταλιστικής κρίσης. Η αναβολή λάμβανε χώρα με τρόπους όλο και πιο απροκάλυπτα κεϊνσιανούς: οι δημόσιες δαπάνες των «Ολυμπιακών Αγώνων», των «δαπανών υγείας», των «εξοπλιστικών δαπανών» και πάει λέγοντας, συσσωρεύονταν στον λογαριασμό του ελληνικού κράτους σαν δάνεια. Την ίδια στιγμή όμως ήταν άμεσες πληρωμές προς τα ελληνικά αφεντικά της φαρμακοβιομηχανίας, των κατασκευών, των όπλων και πάει λέγοντας. Με λίγα λόγια, η καπιταλιστική κρίση προβαλλόταν στο μέλλον ως «δημόσιο χρέος». Εν τω μεταξύ βέβαια, οι ροές του κρατικού χρήματος ήταν και ροές εξουσίας. Κάποιοι έπιναν από την πηγή και κάποιοι όχι, φυσικά με όλους τους τρόπους του κόσμου: το κεϊνσιανό κράτος - σχέδιο είναι εξ ορισμού ένα κράτος - μαφία. Όταν το μέλλον κατέφθασε, όταν δηλαδή ούτε οι ελληνικές τράπεζες δεν μπορούσαν πια να δανείζουν το ελληνικό κράτος, όλο το σύστημα κεϊνσιανών πληρωμών που είχε στηθεί και λειτουργούσε από δεκαετίες, κατέρρευσε με πάταγο. Έκτοτε κάποιοι βυθίζονται και κάποιοι επιπλέουν πατώντας στα κεφάλια των πνιγμένων. Είναι αυτός ο αγώνας αποφυγής του πνιγμού που εκφράζεται ως «σκάνδαλα». Δείτε αγώνα αποφυγής του πνιγμού: Ο υφυπουργός δικαιοσύνης κύριος Παπαγγελόπουλος, που τώρα είναι σοσιαλιστής και έχει αναλάβει «να ρίξει φως στο σκάνδαλο Νοβάρτις», το 2009 ήταν πολύ λιγότερο σοσιαλιστής. Ήταν ο «εισαγγελέας διαφθοράς» που ανέλαβε την ηγεσία των ελληνικών μυστικών υπηρεσιών για λίγους μήνες έπειτα από το «σκάνδαλο Βλαστού».[2] Ονόματα όπως του Μάριου Σαλμά και του Αντώνη Σαμαρά είχαν ξανακουστεί κατά τη διάρκεια του «σκάνδαλου Βλαστού». Ο Αντώνης Σαμαράς δεν ξεχνάει να συμπεριλάβει το όνομα του Παπαγγελόπουλου στον κατάλογο των διωκτών του και να τον μηνύσει αναλόγως. Και φυσικά όλα αυτά έχουν τις ρίζες τους στην περίοδο κατά την οποία οι ναζιστές της χώρας ξεκίνησαν την έφοδο στον ουρανό του κοινοβουλευτισμού με αστυνομική υποστήριξη. Κατά τα άλλα, ο φασισμός στην Ελλάδα είναι η Χρυσή Αυγή και το κράτος θα τη δικάσει δίκαια, οπότε όλα εντάξει. Εν πάσει περιπτώσει: ποιος εκπλήσσεται με τη διαρκή σκανδαλολογία; Μόνο όποιος έχει λαθεμένες αντιλήψεις για το παρελθόν.

Τα φασιστικά συλλαλητήρια, ή καλύτερα η γενική πρόβα φασιστικής κινητοποίησης των αρχών του Φλεβάρη, έχει ρίζες στη δεκαετία του ’90. Ταυτόχρονα έχει ρίζες στις Άγιες Πλατείες του Λαού και στη μετάδοση του δόγματος «καπιταλιστική κρίση ίσον λαμόγια που τρώνε τα λεφτά». Η ιδέα του πλήθους παραφρόνων που λένε ό,τι τους κατέβει, αρχικά στο διαδίκτυο, η ιδέα του καλού κράτους που πρέπει να σηκώσει ανάστημα και του σαλεμένου πλην όμως αγωνιστή λαού, που πρέπει να βοηθήσει το κράτος του να σηκώσει ανάστημα, πάντα ενάντια στους «προδότες», τους «ξένους» και τα «λαμόγια», θράφηκαν με αριστερό σχέδιο στις Πλατείες. Ο τελικός τους προορισμός ήταν προφανής για όποιον είχε μάτια και έβλεπε: η συστράτευση με το ελληνικό κράτος. Ποιος εκπλήσσεται τώρα που αυτή η συστράτευση δοκιμάζεται, σαν σε δοκιμαστικό σωλήνα; Μόνο όποιος έχει λαθεμένες αντιλήψεις για το παρελθόν.

Η πολεμική κινητοποίηση στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, οι πρόβες φασιστικών συλλαλητηρίων, οι τριγμοί του πολιτικού συστήματος, όλα τους συνυπάρχουν δυσοίωνα, απειλητικά. Ακόμη πιο δυσοίωνη είναι η γενική παράλυση του λόγου. Η καταθλιπτική σιωπή, η αδυναμία σύνδεσης των γεγονότων του πρόσφατου και πιο μακρινού παρελθόντος με το παρόν, η πλήρης άγνοια των κρατικών «οικονομικών λειτουργιών». Ότι αυτή η παράλυση δεν εκφράζεται ως σιωπή, αλλά ως ακατάσχετη φλυαρία, μπορεί να θεωρηθεί ως το φαρσικό στοιχείο της ιστορικής επανάληψης, η πραγματική διαφοροποίηση της εποχής μας από άλλες παρόμοιες.

Όπως ξέρετε βέβαια, ο λόγος, η εκφορά του και η σιωπή είναι ζητήματα που μας ενδιαφέρουν. Χρόνια τώρα προσπαθούμε να αντιμετωπίζουμε έλλογα την πραγματικότητα. Και χρόνια τώρα ανακαλύπτουμε ότι υπάρχουν και όρια. Οι τρόποι να αντιταχθεί κανείς στον ορυμαγδό των αντιλήψεων, των «θεωριών» και των πολιτικών συμπεριφορών που παράγει η κρίση φαίνονται και είναι σκληρά περιορισμένοι από το μέγεθος και το είδος των οργανωτικών δομών. Ακριβέστερα είναι άμεση συνέπεια του μεγέθους και του είδους των οργανωτικών δομών. Γνωρίζουμε ότι είναι εκεί που πρέπει να αναζητήσουμε τα όριά μας.

Αλλά δεν απογοητευόμαστε. Στις 17 του Φλεβάρη, κάποιες εκατοντάδες συντρόφων και συντροφισών διαδήλωσαν με κεντρικό σύνθημα «Φτάνει πια με την πατριωτική μαλακία». Αυτό το κεντρικό σύνθημα δεν προέκυψε μόνο από την ανάλυση του καπιταλιστικού κόσμου. Προέκυψε εξίσου, αν όχι περισσότερο, από την προσήλωση στα κατώτερα στρώματα της κοινωνίας. Από την προσπάθεια να ακούσουμε τα δικά τους λόγια που είναι και δικά μας. Τελικά οι σύντροφοι και οι συντρόφισες που συμμετείχαν στη διαδήλωση αποδείχθηκε πως ήδη γνωρίζουν καλά αυτό το είδος του «λόγου από τα κάτω». Το γεγονός αποδεικνύεται από την άνεση με την οποία φωναζόταν το «Στο σύνταγμα δεν πάμε, στους μπάτσους δεν μιλάμε και για την Ελλάδα ποτέ δεν πολεμάμε», ένα σύνθημα που μπορεί να φωναχτεί εξίσου καλά από αυτόνομους προλετάριους και από μετανάστες εργάτες. Οι σύντροφοι και οι συντρόφισες αναγνωρίζουν καλά αυτό το είδος του «λόγου από τα κάτω», αλλά δεν είναι οι μόνοι. Το δημοφιλέστερο ρητό που κόσμησε τις αφίσες της διαδήλωσης, είτε ως τρελαμένη φασιστική παρέμβαση με μαρκαδόρο, είτε ως φασιστικός οχετός των ηλεκτροκοινωνικών δικτύων, ήταν το «Αλβανοί είστε ρε;».

Ακριβώς αυτό. Πρόκειται για κομβική ερώτηση· που δεν τίθεται μόνο σε όσους συμμετείχαν στη διαδήλωση, αλλά στο σύνολο της εργατικής τάξης των νοτίων Βαλκανίων. Δεν τίθεται μόνο με ηθικούς, αλλά και με υλικούς όρους. Οι απαντήσεις, το ξεπέρασμα της έκπληξης και της αμηχανίας, η αναδιοργάνωση, θα ακολουθήσουν.

 

 



[1] Ε, ναι, αυτή είναι η διαδοχή των γεγονότων. Το λέει κι ο Γιάννης Σουλιώτης, «Το Παρασκήνιο του Επεισοδίου στα Ίμια», Καθημερινή, 16/2/2018. Προφανώς οι «κατάλληλοι ελιγμοί» είναι οι ίδιοι που χρησιμοποιούνται εναντίον των «λαθρομεταναστών».

[2] Σχετικά δείτε το «16 Ημέρες που (δε) Συγκλόνισαν τον Κόσμο: Το Οργανωμένο Έγκλημα ως Πρόβλημα και η ΕΥΠ ως Λύση», Antifa # 13, 10/2009. Πάτησε εδώ.