23 Ιουνίου, 2017

 

 

 


  
 

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ
#55

3/2017

 

 

 

Θα το βρείτε σε βιβλιοπωλεία
και περίπτερα των εξαρχείων 
και σε αυτοδιαχειριζόμενους
κοινωνικούς χώρους.
[Αναλυτικά τα σημεία διακίνησης]


Για ταχυδρομική αποστολή του 
τρέχοντος ή παλαιότερων τευχών 
στείλτε mail στο
antifascripta@yahoo.com

 

 

 



 

ΞΑΝΑΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ
 

Martin Lux
  ANTIFASCIST '77
Σύντομη ιστορία του
βρετανικού αντιφασισμού
σε πρώτο πρόσωπο (1970-1980)

από τις εκδόσεις antifa scripta
  Ιούνης 2017

 

 

 

 


 

Ίδια είναι τ΄αφεντικά εθνικά πλανητικά
τεύχος 53, 11/2016
 

Ήταν λέει το σωτήριο έτος 1999 – μήνας Νοέμβριος κι ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Μπιλ Κλίντον, ετοιμαζόταν να επισκεφτεί την Ελλάδα. Καθώς μάλιστα η πρώτη ημέρα της επίσκεψής του συνέπεσε του Αγίου Πολυτεχνείου ανήμερα, σύσσωμος ο εθνικός κορμός ριγούσε από πατριωτικό πυρετό. Οι κάθε λογής πατριώτες είχαν φορέσει στολή διαδήλωσης κι ετοιμάζονταν να κατέβουν στο δρόμο. Η επίσκεψη Κλίντον γινόταν αντιληπτή ως επίσκεψη του «αυτοκράτορα» στις «νότιες αποικίες της βαλκανικής». Η ημερομηνία ως πρόκληση των «αντιαμερικανικών αισθημάτων του λαού». Και τελικά, ο λόγος της επίσκεψης κάτι μεταξύ προσπάθειας «εδραίωσης της παγκοσμιοποίησης» και «απεμπλοκής από το σκάνδαλο Λεβίνσκι».
     Φυσικά, δεν είχαν όλοι τόσο ρηχές ερμηνείες: ο Κωστής Στεφανόπουλος για παράδειγμα, πρόεδρος της ελληνικής Δημοκρατίας την εποχή της επίσκεψης Κλίντον, παρέθεσε γεύμα προς τιμήν του τελευταίου και κατά πως προστάζει το διπλωματικό πρωτόκολλο εκφώνησε έναν δεκαπεντάλεπτο λόγο. Για όποιον αντέχει να παρακολουθήσει το σχετικό βίντεο, το γενικό νόημα των λόγων του κυρίου Στεφανόπουλου ήταν παραπάνω από σαφές: Η Ελλάδα είναι ένα σταθερό κράτος. Η Ελλάδα είναι σύμμαχος των ΗΠΑ. Η Τουρκία είναι διεθνής ταραξίας. Η συνθήκη της Λωζάννης δεν πρέπει να αμφισβητηθεί (δις). Μια πρέζα δίκαιο της θάλασσας, ένα μέρος υφαλοκρηπίδα (τότε η μανία με τις ΑΟΖ δεν είχε ακόμα καταλάβει το δημόσιο λόγο) κι αυτό ήταν. Εν ολίγοις, αντίθετα με τις γενικές κοινωνικές παραδοχές, οι πολιτικοί εκπρόσωποι του ελληνικού κράτους δεν είχαν στο μυαλό τους Καίσαρες και Σπάρτακους. Η επίσκεψη Κλίντον γινόταν αντιληπτή ως προσπάθεια των ΗΠΑ να χτίσουν συμμαχίες στη νοτιοανατολική Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή. Η ημερομηνία ως σημείο πύκνωσης του ιστορικού χρόνου: η εισβολή στο Αφγανιστάν ήταν έτοιμη να λάβει χώρα δυο χρόνια μετά (2001), η οριστική διάλυση του Ιράκ έπαιρνε σειρά (2003) και οι εξελίξεις στο μέτωπο της Μέσης Ανατολής προμηνύονταν ραγδαίες. Και τελικά ο λόγος της επίσκεψης Κλίντον ερμηνευόταν ως ευκαιρία για διαπραγματεύσεις και για στρίμωγμα της Τουρκίας.
    Και πράγματι: Δεκαεπτά χρόνια αργότερα οι προβλέψεις των ελληνικών μυστικών υπηρεσιών και των πολιτικών προϊσταμένων του ελληνικού κράτους μοιάζουν να έχουν δικαιωθεί. Το Ιράκ έχει τριχοτομηθεί, η Συρία έχει μετατραπεί σε σφαγείο και, πράγμα που τους ενδιαφέρει περισσότερο, η Τουρκία βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα. Ο ξεσηκωμός των Κούρδων ενσαρκώνει τη μόνιμη απειλή διάλυσης του τουρκικού κράτους. Το καλοκαιρινό πραξικόπημα αποδεικνύει την ύπαρξη συμφερόντων στο εσωτερικό του τουρκικού κράτους που αδυνατούν να συγκλίνουν. Η εισβολή του τουρκικού στρατού στη βόρεια Συρία και το βόρειο Ιράκ είναι μια επιλογή που μπορεί να φέρει τα αντίθετα αποτελέσματα. Εντωμεταξύ το ελληνικό κράτος περιμένει και ονειρεύεται.
     Στις βδομάδες που θα έρθουν ο νυν πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών θα επισκεφτεί κι αυτός την Ελλάδα. Το ζήτημά του δεν είναι οι «πρόσφυγες» και το «χρέος», όπως αρέσκονται να μας πληροφορούν οι αυτοχρισμένοι αναλυτές. Όπως και το 1999, έτσι και τώρα η ατζέντα θα περιλαμβάνει τα σχέδια της επόμενης ημέρας – οι εκπρόσωποι του αμερικανικού κράτους θα θέσουν επί τάπητος τη Συρία, αλλά στην πραγματικότητα θα συζητούν για τη Ρωσία. Οι εκπρόσωποι του ελληνικού κράτους θα είναι κι αυτοί έτοιμοι να συζητήσουν περί της Συρίας, αλλά επί της ουσίας θα συζητούν για την Τουρκία. Όπως και το 1999, έτσι και τώρα οι συνομιλητές θα είναι φασίστες με ειδίκευση στις διεθνείς σχέσεις, ειδικοί επί των εξωτερικών με πείρα δεκαετιών, καραβανάδες και πράκτορες που έχουν ζήσει το Ιράκ του 1991. Όπως και το 1999, έτσι και τώρα δυο κρατικές οντότητες θα κάτσουν στο τραπέζι των συνομιλιών και θα κοιτάξουν να ικανοποιήσουν τα συμφέροντά τους, γνωρίζοντας το πλήθος των διαθέσιμων παικτών.
     Αν υπάρχει εδώ κάποιο συμπέρασμα να βγει, αυτό δεν είναι καθόλου η επανάληψη της ιστορίας. Εκείνο που αποδεικνύεται πέραν πάσης αμφιβολίας είναι η συνέχεια των κρατικών δομών, η συνέχεια των εθνικών συμφερόντων, ο μακρύς ορίζοντας των στρατιωτικών μηχανισμών. Αλλά δυστυχώς αυτό το τελευταίο δεν είναι το μόνο ανησυχητικό: το 1999 ο «ελληνικός λαός» που διαδήλωνε ενάντια στην επίσκεψη Κλίντον ζούσε μέσα στον απόηχο των χρυσών ελληνικών 90s, ήταν δηλαδή πλήρως πεισμένος ότι οι πολεμικές επιχειρήσεις θα συμβαίνουν «κάπου μακριά», ότι γίνονται «για τα πετρέλαια» κι ότι εν πάση περιπτώσει ο ιμπεριαλισμός είναι συνώνυμο των Αμερικανών – κοινώς δεν καταλάβαινε Χριστό. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα τα πράγματα δεν έχουν βελτιωθεί στο ελάχιστο. Ζαλισμένοι από την οικονομική κρίση, αλλά περισσότερο ζαλισμένοι από την αδυναμία να καταλάβουν τι είναι αυτό που τους έχει συμβεί, οι Έλληνες εξακολουθούν να μην αντιλαμβάνονται ότι τα σχέδια σωτηρίας του ελληνικού κράτους περνούν όλο και περισσότερο μέσα από τη συμμετοχή στις πολεμικές συγκρούσεις που για πάνω από είκοσι χρόνια μας συντροφεύουν στα κοντινά ανατολικά μας. Και τότε, όπως και τώρα, η άγνοια, οι εθνικές ερμηνείες, οι «αμερικάνοι» και οι «Τούρκοι» εγγυώνται, ότι τα σχέδια των αφεντικών μας πατάνε πάνω σε στέρεη κοινωνική βάση.
     Στις 12 Νοέμβρη η αντιφασιστική συνέλευση autonome antifa, με τη βοήθεια δεκάδων συντρόφων και συντροφισσών θα διοργανώσει μια δημόσια διαδήλωση. Ο τίτλος της διαδήλωσης είναι «Ίδια είναι τα αφεντικά, εθνικά – πλανητικά». Η διαδήλωση αυτή είναι μια προσπάθεια να σπάσουμε τη σιωπή με την οποία περιβάλλονται τα σχέδια του ελληνικού κράτους για τα τομάρια μας. Είναι μια προσπάθεια να αντιταχτούμε, έστω μειοψηφικά, έστω με χίλιες δυο ελλείψεις, στην επιθετική πολιτική του ελληνικού κράτους. Είναι μια προσπάθεια να μιλήσουμε ενάντια στο δικό μας κράτος και να το καταδείξουμε ως εχθρική οντότητα. Είναι μια προσπάθεια να διαταράξουμε την εθνική ενότητα, να πάμε κόντρα στους φασίστες και στον πόλεμο. Εν τέλει είναι μια προσπάθεια να διαδηλώσουμε από τη θέση του εσωτερικού εχθρού, ενώ όλα συνηγορούν ότι τίποτα τέτοιο δεν υπάρχει.



Στις 9 Νοέμβρη του 1999, μια βδομάδα πριν την επίσκεψη του Μπιλ Κλίντον, σύντροφοι και συντρόφισσες από το χώρο της Αυτονομίας κάλεσαν σε μία αυτόνομη διαδήλωση. Ο τίτλος της διαδήλωσης, παραλλαγή του συνθήματος «ίδια είναι τα αφεντικά δεξιά και αριστερά», η επιλογή διαφορετικής ημερομηνίας, μη «ορθόδοξου» δρομολογίου, η προπαγάνδιση της διαδήλωσης, η οργανωτική διάταξη του μπλοκ ήταν όλα τους πρωτόγνωρα. Η διαδήλωση δεν έμεινε στην ιστορία για τα «φοβερά και τρομερά μπάχαλα» που, κατά τα γνωστά, συνόδευσαν την επίσκεψη Κλίντον στην Αθήνα. Έμεινε όμως στην ιστορία ως μια απ’ τις πρώτες αυτόνομες, αυτοπεριφρουρούμενες, αντιπατριωτικές διαδηλώσεις. Έμεινε στην ιστορία ως μια προσπάθεια να σπάσει η εθνική αφήγηση και να βρουν διέξοδο κινδύνου οι αυτόνομες ιδέες που τότε ήταν ακόμα στα σπάργανα. Καθόλου περίεργο, που τη συγκεκριμένη διαδήλωση, έκαναν χρόνια να τη χωνέψουν ακόμα και οι ίδιοι της οι διοργανωτές.

 

ΙΔΙΑ ΕΙΝΑΙ Τ΄ΑΦΕΝΤΙΚΑ
ΕΘΝΙΚΑ - ΠΛΑΝΗΤΙΚΑ

Antifa διαδηλωση
Σαββατο 12 Νοεμβρη,
14.00 στην πλατεια Βικτωριας

Σιχαινόμαστε τα εθνικά συμφέροντα, είναι τα συμφέροντα των αφεντικών μας!
Φτύνουμε τις «Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες» τους! Οικόπεδα στη θάλασσα βλέπουν μόνο τα αφεντικά!
Καγχάζουμε μπροστά στις «συμμαχίες» τους! Λες και μπορούν να «συμμαχήσουν» σκυλιά λυσσασμένα!
Περιγελάμε τις θεωρίες της εξάρτησης, δεν πιστεύουμε σε «τρόικες» και «μνημόνια»! Το ελληνικό κράτος έχει τα δικά του συμφέροντα, τα δικά του σχέδια, και είναι όλα εναντίον μας!
Σιχαινόμαστε τον πατριωτισμό, δεξιό και αριστερό, δεν πάμε στον στρατό, μισούμε το ελληνικό κράτος και τα σχέδιά του!