27 Ιουλίου, 2017

 

 

 


  
 

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ
#56

6/2017

 

 

 

Θα το βρείτε σε βιβλιοπωλεία
και περίπτερα των εξαρχείων 
και σε αυτοδιαχειριζόμενους
κοινωνικούς χώρους.
[Αναλυτικά τα σημεία διακίνησης]


Για ταχυδρομική αποστολή του 
τρέχοντος ή παλαιότερων τευχών 
στείλτε mail στο
antifascripta@yahoo.com

 

 

 



 

ΞΑΝΑΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ
 

Martin Lux
  ANTIFASCIST '77
Σύντομη ιστορία του
βρετανικού αντιφασισμού
σε πρώτο πρόσωπο (1970-1980)

από τις εκδόσεις antifa scripta
  Ιούνης 2017

 

 

 

 


 

Αντιφασισμός και κρατικοποίηση στους καιρούς του Σύριζα
τεύχος 52, 1/7/2016

Κάτι ιστορίες από τα παλιά
Πρώτοι μήνες του 2011. Το πογκρόμ στον Άγιο Παντελεήμονα μετρούσε κάτι βδομάδες. Η Χρυσή Αυγή και οι Αγανακτισμένοι της Πλατείας Συντάγματος ετοιμάζονταν για διπλή εκτόξευση. Η Βίλα Αμαλίας ήταν ακόμα κατάληψη. Ακόμη και σήμερα, είναι δύσκολο να απαντήσουμε τι μας έπιασε και κουβαληθήκαμε σε μια δημόσια συζήτηση της «κίνησης κατοίκων έκτου διαμερίσματος», δηλαδή του συριζαϊκού πράγματος που παλαιόθεν φιλοδοξούσε να γίνει Επιτροπή Κατοίκων Αγίου Παντελεήμονα, μέχρι που στην τελευταία στροφή η θέση καπαρώθηκε από τους ναζιστές.
    Εν πάση περιπτώσει, όταν επιτέλους βγήκαμε από το αριστερό υπόγειο στον καθαρό αέρα και τα συμπτώματα της δηλητηρίασης υποχώρησαν, μπορούσαμε να συνοψίσουμε τις προτάσεις των συριζαίων του έκτου διαμερίσματος για την αντιμετώπιση του πογκρόμ του Αγίου Παντελεήμονα, ως εξής:
i. Ένα κλιμάκιο των Γιατρών του Κόσμου έπρεπε να μεταβεί στην πλατεία Βικτώριας για να ελέγξει τους μετανάστες για μολυσματικές ασθένειες, ώστε ο λαός να στραβωθεί από το φως της επιστημονικής γνώσης και να πάψει να είναι ναζιστής.
ii. Ήδη ένα κλιμάκιο των Γιατρών του Κόσμου είχε ξηγηθεί παρόμοιους ελέγχους στην πλατεία νέων Λιοσίων με πρωτοβουλία κάποιων εκ των παρόντων.
iii. Οι Γιατροί του Κόσμου καλύτερα θα ήταν να ξεκινούσουν την ίδια δουλειά από τα σύνορα της χώρας, ώστε το κακό να χτυπιέται στη ρίζα του, αλλά δεν τους άφηνε το ανίκανο και δεξιό κράτος.
Ας σημειωθεί ότι οι ιδέες που αράδιαζαν οι συριζαίοι στο υπόγειο του Αγίου Παντελεήμονα έγιναν πράξη λίαν συντόμως• τον Μάη της επόμενης χρονιάς, το ΚΕΕΛΠΝΟ, με την πολιτική πρωτοβουλία και κάλυψη του κυρίου Λοβέρδου, μάζευε τις οροθετικές και τους άστεγους από τον δρόμο, τους «εξέταζε» υποχρεωτικά και τους διαπόμπευε δημοσίως. Οι συριζαίοι του 6ου διαμερίσματος ήταν στα δικαστήρια για να τις υπερασπιστούν. Βρίσαμε τον τύπο που τους οργάνωνε. Μας έβρισε κι αυτός. Τώρα μαθαίνουμε ότι είναι βουλευτής.
     Η διαφορά του τότε με το σήμερα θα πρέπει να είναι εμφανής. Παλιά, κάτι φασίστες ρουφιάνοι κυνηγοί κρατικών κονδυλίων παρακαλούσαν να αναλάβουν οι δικοί τους «Γιατροί χωρίς Σύνορα» τις ίδιες δουλειές που τελικά αναλάμβανε το πασοκικό ΚΕΕΛΠΝΟ (προφανώς ρουφώντας από τα ίδια κρατικά λεφτάκια). Τώρα, οι ίδιοι φασίστες ρουφιάνοι έχουν γίνει κράτος. Ο έως πρότινος ριγμένος αρχηγός των Γιατρών Χωρίς Σύνορα έχει αναλάβει όλους τους μετανάστες μαζί. Στο μεταξύ το ΚΕΕΛΠΝΟ τρώει πέσιμο λόγω διαφθοράς, αλλά αμύνεται λυσσαλέα.
    Νομίζουμε ότι πρόκειται για πλήρη περιγραφή του είδους της «αλλαγής» που υπέστη το ελληνικό κράτος από τον Γενάρη του 2015 και μετά.

Κρατικοποίηση
Από τον Γενάρη του 2015 δεχόμαστε επίθεση. Αντίθετα από την επίθεση του 2010 – 2015, με τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και τους μπάτσους που κατουρούσαν βιβλία μέσα σε καταλήψεις, ετούτη εδώ είναι πολύ καλύτερα προσαρμοσμένη στο είδος των θεωρητικών μας αποσκευών, στην ταξική μας σύνθεση, στις αντιλήψεις μας για τον κόσμο. Είναι γι’ αυτό που τελικά αποδεικνύεται πολύ περισσότερο συντριπτική.
    Από τον Γενάρη του 2015 και μετά, ένα έως τότε βοηθητικό κομμάτι του κράτους – η αριστερή κυριαρχία στα πανεπιστήμια, στον πολιτισμό, τα μμε και στις ΜΚΟ – ανέλαβε την εξουσία. Αποδείχθηκε χρυσή εφεδρεία για το ελληνικό πολιτικό σύστημα. Οι αλλεπάλληλες έκτακτες ανάγκες που κατέλαβαν τον δημόσιο λόγο από τον Γενάρη του 2015 και μετά εξελίχθηκαν σε τρία επίπεδα: πρώτα η «ηρωική διαπραγμάτευση» και το «περήφανο ταξικό όχι» του δημοψηφίσματος. Έπειτα η ανακάλυψη της «γεωπολιτικής θέσης» ως «πυλώνα σταθερότητας» και η αντίστοιχη ρητορική. Τέλος το «ζήτημα των προσφύγων» και η «ευαισθητοποίηση» της ελληνικής κοινωνίας. Η κρατική πολιτική που συνεχιζόταν εν τω μεταξύ, είχε δύο κατευθύνσεις, γνωστές από παλιά. Η μία κατεύθυνση ήταν η ταξική επίθεση στο εσωτερικό. Η άλλη κατεύθυνση ήταν ο διακρατικός πόλεμος στο εξωτερικό. Το φόντο και των δύο εξακολουθεί να είναι η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση.
    Ως τώρα όλα πάνε καλά. Οι μισθοί έχουν μείνει εκεί που τους άφησε η επάρατος δεξιά και μειώνονται περαιτέρω μέσω πληθώρας έμμεσων μεθόδων. Η εξωτερική πολιτική του ελληνικού κράτους απέκτησε αριστερές όψεις – το «κουρδικό», το «ουκρανικό» – δίχως να χάσει δράμι από τον αντιτουρκισμό της και δίχως η ευρύτερη ελληνική συμμετοχή στον παγκόσμιο πόλεμο να χάσει τη φόρα της. Αλλά η μεγάλη και πρωτότυπη προσφορά του αριστερού χεριού του κράτους βρίσκεται στην ολοένα επιταχυνόμενη κρατικοποίηση της κοινωνίας. Η ελληνική κοινωνία αυτή τη στιγμή συντηρείται σε μια στοιχειώδη κατάσταση σταθερότητας μέσω κρατικού χρήματος. Η διανομή αυτού του χρήματος γίνεται μέσω των συντάξεων και μέσω των ευρωπαϊκών κονδυλίων που διοχετεύονται σε ΜΚΟ. Αλλά αυτές οι ροές δεν είναι αποκλειστικά χρήμα και δεν είναι κυρίως χρήμα. Είναι πρώτα και κύρια πολιτική εξουσία, πολιτική επιβολή στον τρόπο οργάνωσης και τις στοχεύσεις της ζωντανής εργασίας. Δεν είμαστε ο old school Νέγκρι για να τα λέμε ακαταλαβίστικα: όποιος παίρνει λεφτά από το κράτος πρέπει να κάνει ό,τι του λέει το κράτος. Όποιος δουλεύει εθελοντής για κάποιον που πληρώνεται από το κράτος, επίσης. Οι ροές χρήματος που εκπορεύονται από το κράτος, που συντηρούν την ελληνική κοινωνία στα όρια της σταθερότητας, που βρίσκουν δουλειές και «δουλειές» σε υπερμορφωμένους γόνους της μεσαίας τάξης, είναι και ροές κρατικών εντολών. Είναι και ροές κρατικοποίησης της κοινωνίας.
    Είπαμε ότι η επίθεση που μαίνεται εναντίον μας από τον Γενάρη του 2015 και μετά είναι εξαιρετικά ταιριαστή με την ταξική μας σύνθεση. Πράγματι, το μίσος για τη μεσαία τάξη ουδέποτε αποτέλεσε προαπαιτούμενο για την ένταξη στο ανταγωνιστικό κίνημα. Μεγάλα και ομιλητικά κομμάτια του «κινήματος» βρίσκονται αυτή τη στιγμή καβάλα στις ροές των κρατικών εντολών. Πάντα έκαναν ό,τι τους έλεγαν οι κάθε λογής αριστεροί δάσκαλοι. Τώρα μπορούν και να πληρωθούν. Η ανικανότητα εκφοράς αντικρατικού λόγου, η συμμόρφωση με τις επιταγές της εξωτερικής πολιτικής, η ραγδαία διάλυση των οργανωμένων δομών του αντιεξουσιαστικού χώρου από τον Γενάρη του 2015 και μετά, όλα τους είναι ευθέως ανάλογα αυτής της κρατικοποίησης.

Φασιστικές κοινωνίες
Ο φασισμός όπως εννοείται σε αυτό το περιοδικό είναι πράξεις και σκέψεις, σε τελική ανάλυση τάσεις διαμόρφωσης των κοινωνικών σχέσεων, που εκπορεύονται από το κράτος και τις καπιταλιστικές σχέσεις εξουσίας και εκμετάλλευσης· συνεπώς ο φασισμός είναι μια ιστορική διαδικασία διαρκώς παρούσα στις καπιταλιστικές κοινωνίες.
    Φασιστική κοινωνία δεν είναι εκείνη της οποίας όλα τα μέλη έχουν προσχωρήσει στη λατρεία του Αδόλφου. Φασιστική κοινωνία είναι εκείνη που δεν μπορεί συλλογικά να εντοπίσει και να περιγράψει τον φασισμό της, συνεπώς δεν μπορεί να πολεμήσει τον φασισμό της. Από το 1990 και μετά, η ελληνική κοινωνία είναι όλο και περισσότερο μια φασιστική κοινωνία.

Αντιφασισμός
Εξαρχής είχαμε υπ’ όψη μας, ακόμη και αν δεν μπορούσαμε να το πούμε με λόγια, ότι ο αντιφασισμός είναι το άλλο όνομα της εργατικής αυτονομίας. Η σύνδεση μεταξύ των δύο ανιχνεύεται εμπειρικά στη βάση της κοινωνικής πυραμίδας και των κοινωνικών τεκταινομένων, εκεί όπου πιτσιρικάδες – ή όχι και τόσο πιτσιρικάδες – πλακώνονται για τον έλεγχο μιας πλατείας. Αλλά μπορεί να ανιχνευθεί πολύ πέρα από την καθημερινή εμπειρία, στις αποφάσεις υπουργείων, στις δράσεις του στρατού, στην κρατικοποίηση για την οποία μιλάμε τόση ώρα.
    Οι καιροί μας είναι τέτοιοι που ο αντιφασισμός πρέπει να γίνεται όλο και περισσότερο αντιληπτός ως ένα εγχείρημα αντικρατικό. Αυτό είναι περισσότερο δύσκολο απ’ όσο φαίνεται, όχι μόνο τεχνικά (προφανώς), αλλά και διανοητικά – συναισθηματικά. Το κράτος είναι όλο και περισσότερο δίπλα μας· είναι γι’ αυτό που είναι όλο και δυσκολότερα αντιληπτό. Η κρατικοποίηση της κοινωνίας καλπάζει ως καταθλιπτική ηγεμονία πρώτα στη γλώσσα και έπειτα στα έργα. Αυτή η ηγεμονία πρώτα θα πρέπει να καταδειχθεί ως αυτό που είναι. Έπειτα πρέπει να γίνει αντιληπτή στις λεπτομέρειες, στον συγκεκριμένο τρόπο κρατικής οργάνωσης της εργασίας και κρατικής εκμετάλλευσης των αποτελεσμάτων της. Τέλος θα πρέπει να πολεμηθεί. Όχι στην καρδιά της, αφού το τέρας δεν έχει καρδιά. Θα πρέπει να πολεμηθεί τόσο διάχυτα όσο διάχυτα υπάρχει. Αυτό το τελευταίο είναι λιγότερο δύσκολο απ’ όσο φαίνεται. Κάθε διάχυτη διαδικασία πόλωσης – και η κρατικοποίηση για την οποία μιλάμε είναι διάχυτη και πολωτική όσο δεν παίρνει – είναι μοιραία εκτεθειμένη από χίλιες πάντες.
    Δηλαδή ο αντιφασισμός των καιρών μας είναι κατ’ αρχήν ένα εγχείρημα εντοπισμού.
    Θα τα ξαναπούμε όλα αυτά εν καιρώ.