20 Σεπτεμβρίου, 2017

 

 

 


  
 

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ
#56

6/2017

 

 

 

Θα το βρείτε σε βιβλιοπωλεία
και περίπτερα των εξαρχείων 
και σε αυτοδιαχειριζόμενους
κοινωνικούς χώρους.
[Αναλυτικά τα σημεία διακίνησης]


Για ταχυδρομική αποστολή του 
τρέχοντος ή παλαιότερων τευχών 
στείλτε mail στο
antifascripta@yahoo.com

 

 

 



 

ΞΑΝΑΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ
 

Martin Lux
  ANTIFASCIST '77
Σύντομη ιστορία του
βρετανικού αντιφασισμού
σε πρώτο πρόσωπο (1970-1980)

από τις εκδόσεις antifa scripta
  Ιούνης 2017

 

 

 

 


 

Ενός λεπτού σιγή για τους φίλους του Σύριζα
τεύχος 47 και μισό, 3/10/2015

Ήταν δύο ημέρες ακριβώς πριν το «ηρωικό όχι του ελληνικού λαού» που σύντομα έγινε και «ταξικό όχι του ελληνικού λαού», κι εμείς είχαμε διοργανώσει μια διαδήλωση στόμα με στόμα στο Χαλάνδρι. Το πανώ δεν ξέραμε ποιος ακριβώς το κουβαλούσε, αλλά έγραφε «Κρίση Σημαίνει Λιγότερα Λεφτά και Περισσότεροι Μπάτσοι» (όντως, πέντε λεπτά μετά τη διαδήλωση, το Χαλάνδρι τίγκαρε μπάτσους). Το σχέδιο έλεγε ότι δεν έπρεπε να έχουμε φτάσει νωρίτερα, αλλά όπως αποδείχθηκε δεν ξέραμε καλά πού ακριβώς είναι το Χαλάνδρι, οπότε φτάσαμε νωρίτερα. No Problem· οι ουρές μπροστά στα ATM ήταν έξοχο μέρος για να κρυφτούν διακριτικοί αντιφάδες για κάνα μισάωρο και κάπως λιγότερο διακριτικοί αντιφάδες για κάπως λιγότερο.
Τι κάνεις όμως στημένος ένα μισάωρο σε μια ουρά ATM τίγκα Χαλανδραίους μικροαστούς; Σκεφτήκαμε να πιάσουμε κουβέντα, αλλά το σχέδιο έλεγε «μην προκαλείτε πριν τη διαδήλωση, θα προκαλέσουμε αρκετά κατά τη διάρκειά της». Μετά σκεφτήκαμε να μην κάνουμε τίποτα, αλλά αυτό σήμαινε να ακούμε τους Χαλανδραίους μικροαστούς να λένε μαλακίες για το μνημόνιο κι εμείς να κάνουμε μόκο, εγχείρημα την δυσκολία του οποίου κατανοεί κανείς μόνο αν μας γνωρίζει, έστω και ελάχιστα.
Οπότε, μάλλον ψημένοι ότι τα ευρώ δεν θα είναι το εθνικό μας νόμισμα για πολύ καιρό ακόμα, δώσαμε πέντε από δαύτα -τι ψυχή έχουν- και πήραμε το περιοδικό Unfollow, τεύχος Ιουλίου 2015. Την Καθημερινή την είχαμε ήδη διαβάσει και όπως όλοι ξέρουμε, το Unfollow είναι σοβαρό περιοδικό, όπου γράφουν σοβαροί μπλόγκερ, σοβαροί συριζαίοι, σοβαρά μέλη λαϊκών συνελεύσεων και διάφορες άλλες συγκεκριμένες μορφές της έννοιας που στη γενική της μορφή αποκαλούμε «λογική αντίφαση». Εν πάσει περιπτώσει, η με σοβαρό ύφος ανάγνωση του όλου κατασκευάσματος σε ξεκαρφώνει μια χαρά από πρώην πάνκη και σε μετατρέπει σε κάτι μεταξύ καθηγητή μέσης εκπαίδευσης και άνεργου αριστερού πολιτικού επιστήμονα, οπότε μια χαρά για την ουρά με τους μικροαστούς Χαλανδραίους.
Ακόμη καλύτερα για την αφεντιά μας, το Unfollow του Ιουλίου 2015 αποδείχθηκε συλλεκτικό τεύχος, τόσο, που είμαστε βέβαιοι ότι αυτή τη στιγμή, παρά τη συνεχιζόμενη ισχύ του νόμου της αξίας, μπορούμε να το πουλήσουμε πάνω από πέντε ευρώ. Πώς να το αποχωριστούμε όμως; Ακόμη και τώρα, μόνο δυο μήνες μετά την τελετουργική μεταφορά του στους δρόμους του Χαλανδρίου μέσα σε ένα κράνος υπό τους ήχους του συνθήματος «Όποιος είναι Έλληνας να πάει να ψηφίσει, εμείς θα οργανώσουμε τα ταξικά μας μίση», το τεύχος 43 είναι κιόλας ικανό να προκαλεί ρίγη σε όποιον το πιάσει στα χέρια του.  Γιατί αποτελεί ανεκτίμητη φωτογραφία της διανοητικής κατάστασης των φίλων και μελών του Σύριζα δυο μέρες πριν την πιο μεγάλη τους ώρα και λίγα τέρμινα μετά τον πρώτο τους ανεξέλεγκτο πολλαπλασιασμό το 2011.
Να, ρίξτε μια ματιά και μόνοι σας:

 

Διπλό εξώφυλλο, από τη μια να θυμίζει ότι αυτές τις μαλακίες με τη μορφή και το περιεχόμενο τις έχουμε γεννήσει εμείς οι αριστεροί στα μακρινά 90s κι από την άλλη να εγκαλεί διπλή θεματολογία. Αριστερά ο πρωθυπουργός τρώει ξύλο από Men in Black αγνώστων λοιπών στοιχείων πάνω από τον τίτλο «Ο Αλέξης Τσίπρας και το Σύστημα: Η Αντίσταση του Πρωθυπουργού και οι Πιέσεις των Ολιγαρχών και των Συνεταίρων τους στο Βαθύ Κράτος». Από την άλλη, ανύποπτη συριζαία τη θέση της οποίας δεν θα ευχόμασταν ούτε στον χειρότερο εχθρό μας δεσπόζει μέσα σ’ ένα τεράστιο «ΟΧΙ: Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν Πρέπει να Πνίξει την Δημοκρατία».
Δυστυχώς, δεν μας παίρνει ο χώρος για να περιηγηθούμε πλήρως σε αυτό το τεύχος-ορόσημο των ιδεών, της ψυχολογίας και της κοινωνικής σύστασης της αντιμνημονιακής αριστεράς. Χάνουμε έτσι τη γνώμη του Ευτύχη Βαρδουλάκη, «σύμβουλου επικοινωνίας» που προέβλεπε ότι «το δημοψήφισμα αποτελεί μια στρατηγική απόφαση υψηλού ρίσκου με μεγάλες δυσκολίες απεγκλωβισμού». Χάνουμε επίσης τη γνώμη του μπλόγκερ Oldboy ότι «η κυβέρνηση μπήκε σε ένα παιχνίδι που ακόμη και η συντριβή της είναι υπό μία έννοια αξιακή νίκη και ιστορική υποθήκη» και άλλα πολλά και ευχάριστα. Θα πρέπει να αρκεστούμε στην υπόσχεση ότι θα νοικιάσουμε το αριστούργημα σε όποιον θέλει να το διαβάσει και κατά τα άλλα να μείνουμε στα σημαντικότερα. Δηλαδή στην τοποθέτηση των Αυγουστίνου Ζενάκου και Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου με τίτλο «Ο Αλέξης Τσίπρας και το Σύστημα» που έδωσε και τον τίτλο στο μισό τεύχος. Το θέμα ήταν προφανώς δύσκολο, αφού εκτός που πρέπει να ξέρεις τι είναι το σύστημα, πρέπει και να ρίξεις μια γνώμη περί του τι ακριβώς είναι ο Αλέξης Τσίπρας. Αλλά οι συριζαίοι μπλόγκερ ανταπεξέρχονται επάξια στις απαιτήσεις:

Λίγες μέρες πριν από τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου υπήρξε μια μυστική συνάντηση του Α. Τσίπρα με κάποια μέλη της επιχειρηματικής ελίτ της χώρας - ανάμεσά τους, σύμφωνα με πληροφορίες, βρέθηκε και ο Βαρδής Βαρδινογιάννης. Ο Α. Τσίπρας διαβεβαίωσε ότι δεν είναι εναντίον της «επιχειρηματικότητας», αλλά θέλει μόνο να «μοιράσει τα βάρη» και να «βάλει κανόνες». Στις 21 Ιανουαρίου, υπήρξε συνάντηση του Γιώργου Σταθάκη, σημερινού υπουργού Ανάπτυξης, με τριαντα οκτώ εκπροσώπους του τραπεζικού και επιχειρηματικού κόσμου. Μεταξύ άλλων συμμετείχαν τραπεζίτες, φαρμακοβιομήχανοι, εφοπλιστές και επιχειρηματίες που δραστηριοποιούνται στο χώρο της ενέργειας. Τότε ο Γ. Σταθάκης -άνθρωπος που είχαν επιλέξει από νωρίς οι επιχειρηματίες ως απευθείας συνομιλητή τους- διαβεβαίωσε ότι δεν θα υπάρξει αύξηση της φορολογίας των κερδών και ότι η κυβέρνηση θα εξασφαλίσει κονδύλια από το ΕΣΠΑ για τη στήριξη των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων.[1] 

Πού τα ξέρουν ετούτοι εδώ όλα αυτά; Τα ξέρουν γιατί ο συνδυασμός δημοσιογράφου, μπλόγκερ και συριζαίου, όσο εξευτελιστικός και αν είναι για εκείνους που τον επιλέγουν, εξασφαλίζει ορισμένες προνομιακές σχέσεις με το κράτος, οι οποίες συνήθως εκφράζονται με τη μορφή πανάχρηστων γνώσεων που δεν βοηθούν ούτε καν για να κερδίσεις στο Trivial Pursuit. Περισσότερο ζουμερό και εντός θέματος είναι το συμπέρασμα που οι άξιοι αριστεροί αντλούν από τις άχρηστες γνώσεις τους. Αφού λοιπόν ο Αλέξης κοίμισε το σύστημα με τέτοιες συναντησούλες, «στα τέλη Ιουνίου τα πάντα ανατράπηκαν. Η προκήρυξη του δημοψηφίσματος από τον πρωθυπουργό (...) προκάλεσε οργή. Το σύστημα εξέλαβε την κίνηση ως casus Belli». Αλλά η επίθεση του συστήματος εναντίον του Σύριζα δεν φαίνεται να πετυχαίνει. Γιατί «υποτιμήθηκαν οι καταβολές και οι αξίες του κόμματος και της κοινοβουλευτικής ομάδας» και βέβαια γιατί «υποτιμήθηκε ο ίδιος ο Α. Τσίπρας. Όχι επειδή τελικά είναι ο αντικαπιταλιστής που στοχεύει να ανατρέψει το πολιτικοοικονομικό παράδειγμα. Αλλά επειδή φαίνεται να έχει συνειδητοποιήσει ότι (...) το εγχώριο σύστημα στέκεται εμπόδιο στην κυρίαρχη και δημοκρατική διακυβέρνηση».
Δεν είναι όμορφος αυτός ο συνδυασμός βαθιάς γνώσης εκ των έσω και τάχα ψαγμένου κυνισμού; Δεν είναι αξιοσημείωτο το τόσο συνηθισμένο κλείσιμο του ματιού σε έναν κάποιο αντικαπιταλισμό με τον οποίο τάχα όλοι συμφωνούμε, αλλά στην πραγματικότητα -ας το παραδεχθούμε- βρίσκεται εντελώς εκτός πραγματικότητας; Δεν είναι αξιομνημόνευτη η ξεδιαντροπιά εκείνου που -ω ναι- ξέρει καλύτερα απ’ όλους ότι ο Αλέξης στηρίζει και στηρίζεται από όλους τους «επιχειρηματίες» της χώρας, ταυτόχρονα όμως υποστηρίζει ότι ο Αλέξης θα «μας εξασφαλίσει κάποια μίνιμουμ -ψηφίστε τον»; Και δεν είναι ανησυχαστική η αδυναμία να κρίνεις αν αυτοί που μιλάνε έτσι είναι πράκτορες των αριστερών μυστικών υπηρεσιών, υπάλληλοι του Βαρδή Βαρδινογιάννη ή απλά ηλίθιοι; Δεν είναι όλα αυτά η καλύτερη γραπτή υπόμνηση όλων των δυσάρεστων συζητήσεων που υποστήκαμε σε παρέες, σε μαζώξεις και συγκεντρώσεις;
Ας κρατήσουμε ενός λεπτού σιγή για τους φίλους του Σύριζα. Ας σεβαστούμε τα πτυχία τους, ας θαυμάσουμε τον ρεαλισμό τους, ας αναλογιστούμε τις προτάσεις τους. Ας προβληματιστούμε μια τελευταία φορά με το αφοπλιστικό τους ερώτημα «εσύ δηλαδή τι λες ότι πρέπει να γίνει;» Ας παραστήσουμε μια τελευταία φορά και από μέσα μας ότι ξάφνου γίναμε ένα χωριό εμείς και το κράτος και μας ρωτάει το κράτος τι λέμε να κάνει, λες και ρίξαμε ποτέ μας ένα δράμι δουλειά για να καταλάβουμε τι είναι το κράτος και σε ποια κατάσταση βρίσκεται, λες και αξίζαμε ποτέ μας για το κράτος κάτι περισσότερο απ’ την αξία όλων των όχι μας μαζί. Ας τους θυμηθούμε μια τελευταία φορά όπως είναι, ανιστόρητοι, σακατεμένοι και πάνω απ’ όλα μικροαστοί μέχρι το κόκαλο.
Κι ας πάμε παρακάτω. Μπροστά μας ένας χειμώνας του ζόφου. Με τα πραγματικά ζητήματα να χάσκουν όλα ορθάνοιχτα - ο όλο και σκληρότερος διακρατικός ανταγωνισμός, η Ανατολική Μεσόγειος, η «Ευρωπαϊκή Ένωση» που τρίζει, η καπιταλιστική κρίση, τα κύματα μεταναστών και η διαχείρισή τους, η υποτίμηση και η στρατιωτική διαχείριση όλων μας να παροξύνονται μέρα με τη μέρα, οι μπάτσοι κι οι φασίστες να ετοιμάζονται.
Ας πάμε παρακάτω. Κι αν εμείς κρατήσουμε ενός λεπτού σιγή, αυτοί θα συνεχίσουν να μιλάνε. Ουδέποτε η ξεφτίλα υπήρξε λόγος σιωπής. Αντιθέτως.

[1] Α. Ζενάκος & Λ. Χαραλαμπόπουλος, «Ο Αλέξης Τσίπρας και το Σύστημα», Unfollow #43, 7/2015.