21 Σεπτεμβρίου, 2017

 

 

 


  
 

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ
#56

6/2017

 

 

 

Θα το βρείτε σε βιβλιοπωλεία
και περίπτερα των εξαρχείων 
και σε αυτοδιαχειριζόμενους
κοινωνικούς χώρους.
[Αναλυτικά τα σημεία διακίνησης]


Για ταχυδρομική αποστολή του 
τρέχοντος ή παλαιότερων τευχών 
στείλτε mail στο
antifascripta@yahoo.com

 

 

 



 

ΞΑΝΑΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ
 

Martin Lux
  ANTIFASCIST '77
Σύντομη ιστορία του
βρετανικού αντιφασισμού
σε πρώτο πρόσωπο (1970-1980)

από τις εκδόσεις antifa scripta
  Ιούνης 2017

 

 

 

 


 

Η θεωρία των άκρων
τεύχος 38, 25/10/2013

Τελικά, αν κανείς το καλοσκεφτεί, αυτή η θεωρία των δύο άκρων είναι μεγάλη μαλακία. Αν δεν ψαρώσουμε με την βαριά ορολογία, τα νοήματα γύρω απ' τα οποία γυρίζει δεν είναι κι απ' τα πιο βαθιά: για να το διατυπώσουμε κάπως απλοϊκά, η κεντρική της ιδέα υποστηρίζει ότι το μεγάλο πρόβλημα ετούτης εδώ της κοινωνίας είναι πως ταλανίζεται από δυο υπερδιογκωμένα άκρα (εμάς και τους σκατόψυχους)• κι ότι αν δεν υπήρχαμε εμείς και οι μπουχέσες, η κοινωνία μας θα ήταν πιο ειρηνική, πιο δίκαιη, πιο ανθρώπινη κλπ κλπ. Το κλειδί εδώ είναι η αναγωγή της βίας σε αποκλειστικό μεθοδολογικό εργαλείο, στεγνό από τα κοινωνιολογικά ξόμπλια του πρόσφατου παρελθόντος. Για χάρη της θεωρίας των άκρων, η βία ποσοτικοποιείται, γίνεται στατιστική, υπάρχει από μόνη της. Οι αιτίες εξαφανίζονται, η ιστορία το ίδιο, τα κίνητρα θεωρούνται αδιάφορα. Οι πιο ανομοιογενείς κοινωνικές συμπεριφορές τσουβαλιάζονται και το αποτέλεσμα που προκύπτει ονομάζεται έκρηξη της βίας[1].
Δε χρειάζεται να διαθέτει κανείς ντοκτορά στις πολιτικές επιστήμες για να καταλάβει τη λαθροχειρία: η θεωρία των δύο άκρων είναι μια θεωρία των αφεντικών, στοχεύει στα απείθαρχα κομμάτια της εργατικής τάξης και υπόσχεται αίμα και θάνατο στους απίστους. Κι ακόμα: οι ναζί δεν είναι οποιουδήποτε είδους άκρο, παρά κάτι κραγμένοι μαφιόζοι, κι όσο για το “μέσο” που ξεκαρφώνεται ανάμεσα στους δύο βίαιους πόλους, αρκεί και μόνο να σκεφτεί κανείς τύπους σα το Δένδια, για να καταλάβει ότι κάτι δεν πάει καλά. Βέβαια αυτά είναι τα εντελώς προφανή! Γιατί αλίμονο σε όποιον πιστέψει ότι η επιτυχία ή αποτυχία τέτοιων θεωριών κρίνεται με τη μεζούρα της βαριάς ιδεολογίας. Κι αλίμονο διπλά σε όποιον νομίσει ότι ρηχή θεωρία ίσον αποτυχημένη θεωρία.
Κατά τη γνώμη μας αυτή η ιδέα, όπως κι άλλες αντίστοιχες είναι εξαιρετικά πετυχημένες πολιτικά, για αυτό άλλωστε και εφαρμόζονται. Είναι ιδέες του ταξικού πολέμου για σημερινή χρήση, είναι η γλώσσα της αφεντικίσιας βίας, που ως τέτοια δε χρειάζεται να είναι πάντα κομψή. Αρκεί να είναι λειτουργική...
Σκεφτείτε για παράδειγμα την επίδραση που έχει στους εχθρούς της και θα καταλάβετε. Από τότε που τα άκρα διαφημίστηκαν ως το απόλυτο κακό, σχεδόν όλοι όσοι ακούνε από βασίλη παπακωνσταντίνου και πέρα νομίζουν ότι τα ακροδεξιά think tanks εννοούν την πάρτη τους. Είναι γλυκιά αυτή η παραμύθα - δημιουργεί ψευδαισθήσεις εξτρεμισμού, τέτοιας μάλιστα έκτασης, ώστε ο κάθε κατά φαντασίαν πολέμιος του συστήματος φουσκώνει σα το παγώνι: “μας λένε άκρο επειδή τα λέμε σωστά”, “μας λένε άκρο επειδή πάμε για κυβέρνηση”, “μας λένε άκρο γιατί είμαστε και γαμώ τους βίαιους”. Το πρόβλημα μ' αυτές τις ερμηνείες δεν μας προκύπτει τόσο από απέχθεια για το άκουσμα, αλλά κατά βάση επειδή εξετάζουμε τον κόσμο μας με υλικά κριτήρια. Στα μάτια μας, όταν το κράτος μιλάει για άκρα δεν έχει κατά νου, πολιτικά κόμματα και πολιτικούς χώρους, παρά ίσως μόνον επιφανειακά. Βοηθάει εδώ να έχουμε υπόψη ότι στις ανεπτυγμένες καπιταλιστικά κοινωνίες, οι πολιτικές ταυτότητες αποκόπηκαν εντελώς από την ταξική θέση και τη θέση στον καταμερισμό της εργασίας. Ειδικά στα μέρη μας, το ατομικό συμφέρον στη βάση του οποίου κανονίζονταν οι πολιτικές προτιμήσεις προκάλεσε τερατογενέσεις. Ώστε από ένα σημείο και μετά ήταν οκ να είσαι επιχειρηματίας και ταυτόχρονα αριστερός, ήταν οκ να είσαι ορκισμένος εχθρός του συστήματος και ταυτόχρονα πλουσιοπάροχα αμοιβόμενος υπάλληλός του, ήταν οκ να είσαι ακροαριστερός φοιτητής που απορρίπτει το διαχωρισμό διανοητικής και χειρωνακτικής εργασίας και ταυτόχρονα παλεύει για κλιμάκωση του μισθού με βάση το πτυχίο[2].
Όμως, το ξαναλέμε, το κράτος δε σκέφτεται έτσι. Κι όσοι τώρα καμαρώνουν με τα σωστά τους φαντασιωνόμενοι ότι αποτελούν το άλλο άκρο της καπιταλιστικής βαρβαρότητας δε θα πρέπει να παραβλέπουν ότι για τους πραγματικούς εχθρούς της η καπιταλιστική μηχανή δεν επιφυλάσσει αναγνώριση και σεβασμό, αλλά σκοτάδι και θάνατο. Γιατί από πραγματικούς εχθρούς άλλο τίποτα: το κόψιμο των μισθών και των συντάξεων στη μέση, το πέταγμα στα σκοινιά για εκατομμύρια ντόπιους και “ξένους” εργάτες (ειδικά για τους τελευταίους η συνεχής πίεση με εργαλείο τα χαρτιά και τα ένσημα), η διάλυση του προηγούμενου μοντέλου κοινωνικής αναπαραγωγής, εν συντομία, η οριστική απαλλαγή από την κεϋνσιανή διευθέτηση αλά ελληνικά, δημιουργεί με την σέσουλα ταξική πόλωση, φτιάχνει τους αντικειμενικούς όρους, παράγει με τη βία την τάξη καθ' εαυτή. Ώστε οι υποψήφιοι να εκραγούν πληθαίνουν. Η θεωρία των δύο άκρων είναι η προληπτική ιδεολογία των αφεντικών σ' αυτό το δυνάμει που έχει λόγους να εκραγεί. Είναι προετοιμασία για την αντιμετώπιση ενός αντιπάλου, που αντίθετα με τα λεγόμενα δεν είναι πολιτικός (με την έννοια ότι δεν εντοπίζεται σε πολιτικά κόμματα / χώρους), αλλά βαθιά ταξικός. Το ελληνικό κράτος ξέρει ότι το ξέσπασμα που θα κληθεί ν' αντιμετωπίσει δε θα είναι αποτέλεσμα εμβριθούς μελέτης του Μπακούνιν, αλλά προϊόν της βίαιης υποτίμησης της εργασίας και της ζωής όλο και περισσότερων κομματιών της εργατικής τάξης στην Ελλάδα. Για να τα βγάλει πέρα μ' αυτό το ξέσπασμα θα εννοεί κάθε υποψία δυσαρέσκειας ως ακραία βία και θα την αντιμετωπίζει με τον μοναδικό τρόπο που επιτάσσει η εποχή μας: με την ατσάλινη φτέρνα των μπάτσων και του νόμου.

Οι άκρες της θεωρίας

Κατά τα άλλα, οι αναλύσεις πάνε κι έρχονται. Σύμφωνα μάλιστα με μια απ' τις πιο δημοφιλείς η θεωρία των άκρων είναι ανιστόρητη και ψευδής. Σκοτάδι πηχτό εδώ (ασαφώς διακρίνεται πτυχίο παντείου). Διότι, η θεωρία των άκρων, κι εδώ που τα λέμε κάθε εργαλείο του ταξικού πολέμου, δεν είναι αλήθεια ή ψέμα - απλώς συμβαίνει. Και σε ό,τι αφορά τα καθ' ημάς συμβαίνει μάλιστα και με εξαιρετική επιτυχία. Στόχος της δεν είναι ο Σύριζα ή ο αντιεξουσιαστικός χώρος γενικώς και αορίστως, αλλά το γκρέμισμα της ιδεολογικής βάσης της μεταπολίτευσης ή με άλλα λόγια η απονομιμοποίηση των πρακτικών που δοξάστηκαν τα προηγούμενα τριάντα χρόνια ως “κοινωνικοί αγώνες” ή whatever. Είμαστε της γνώμης ότι αυτοί οι αγώνες, που στην Ελλάδα έχουμε μάθει να τους αποκαλούμε “λαϊκούς”, ήταν σε μεγάλο βαθμό αρμονικά ενταγμένοι στη λειτουργία του κεϋνσιανού κράτους αλά ελληνικά. Και συνεπώς ευθυγράμμιζαν τα εργατικά αιτήματα με τους σκοπούς του Κεφαλαίου, πάντα με τις απαραίτητες δόσεις μαχητικότητας.
Περιττό να πούμε ότι τα ίδια κομμάτια της Αριστεράς, που σήμερα πέφτουν θύματα της θεωρίας των άκρων, ήταν εκείνα που είχαν αναλάβει να ηγεμονεύουν στη “λαϊκή αντίσταση”, να μεσολαβούν ανάμεσα στο κακό Κράτος και στον καλό Λαό, να “πιέζουν” το πρώτο και να χαϊδεύουν τον δεύτερο, να έχουν παραιτηθεί απ' τον ταξικό πόλεμο και την ίδια στιγμή να τον εγκαλούν με μια ρουτινιάρικη επαναστατική φρασεολογία κάθε πρώτη του μάη. Μόνο που ο παλιμπαιδισμός δε συγχωρείται. Κι έτσι, σήμερα με μια τρομαχτική καπιταλιστική κρίση να του βαραίνει την καμπούρα, το ελληνικό κράτος περνάει θέλοντας και μη στην επόμενη φάση. Η θεωρία των άκρων είναι κομμένη και ραμμένη για τις ανάγκες ενός κράτους σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Ενός κράτους που στρατιωτικοποιείται, που χτίζει στρατόπεδα συγκέντρωσης, που φουλάρει το εσωτερικό του με μπάτσους, που επενδύει σε ένα πόλεμο στη γειτονιά του, που πετάει στα σκουπίδια τις παλιές ιδέες και τις παλιές πρακτικές. Ανάμεσα σ' αυτές τις τελευταίες, η επιθυμία της ελληνικής αριστεράς να είναι και επίσημο κομμάτι του κράτους και “μπροστάρης των κοινωνικών αγώνων”, ό,τι κι αν ήταν αυτοί, αντιμετωπίζεται όλο και περισσότερο σαν απαίτηση σχιζοφρενούς.

1. Όλα αυτά περιλαμβάνονται πιο αναλυτικά στην έκδοση του antifa scripta “Ο ελληνικός φασισμός στο Μεσοπόλεμο”.
2. Όλα τα παραδείγματα είναι πραγματικά. Ειδικά το τελευταίο επισημαίνεται στο Κρίση, Αναδιάρθρωση και Ταξική Πάλη στα Πανεπιστήμια, σελ 14, Κόκκινο Νήμα