23 Ιουνίου, 2017

 

 

 


  
 

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ
#55

3/2017

 

 

 

Θα το βρείτε σε βιβλιοπωλεία
και περίπτερα των εξαρχείων 
και σε αυτοδιαχειριζόμενους
κοινωνικούς χώρους.
[Αναλυτικά τα σημεία διακίνησης]


Για ταχυδρομική αποστολή του 
τρέχοντος ή παλαιότερων τευχών 
στείλτε mail στο
antifascripta@yahoo.com

 

 

 



 

ΞΑΝΑΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ
 

Martin Lux
  ANTIFASCIST '77
Σύντομη ιστορία του
βρετανικού αντιφασισμού
σε πρώτο πρόσωπο (1970-1980)

από τις εκδόσεις antifa scripta
  Ιούνης 2017

 

 

 

 


 


Μια αυτόνομη διαδήλωση
τεύχος 37, 2/7/2013


Η διαδήλωση που διοργάνωσε στις 7 του Ιούνη η αντιφασιστική συνέλευση Autonome Antifa, μαζί με συντρόφους, συντρόφισσες και antifa ομάδες, ενάντια στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του ελληνικού κράτους, ήταν μια αυτόνομη διαδήλωση. Αυτό το σημείο είναι πιο σημαντικό απ' ό,τι φαίνεται. Όχι μια “διαδήλωση των αυτόνομων”, όχι μια “διαδήλωση της αυτονομίας” αλλά μια αυτόνομη διαδήλωση. Έχουν περάσει δέκα περίπου χρόνια από τότε που κάποιοι στην Ελλάδα αποκάλεσαν για πρώτη φορά τον εαυτό τους “αυτόνομο” και είκοσι από τότε που άρχισαν να μπαίνουν οι πολιτικές βάσεις ώστε να είναι δυνατές διαδηλώσεις σαν και αυτή της 7ης του Ιούνη. Ο χρόνος είναι αρκετός ώστε η έννοια “αυτονομία” να έχει αποκτήσει ιστορικό νόημα. Μας φαίνεται σημαντικό να μιλήσουμε για αυτό το νόημα.
“Αυτόνομη διαδήλωση” λοιπόν, σημαίνει πρώτα απ' όλα αυτονομία στις ιδέες, δηλαδή αυτόνομος καθορισμός του πολιτικού περιεχομένου της διαδήλωσης. Το θέμα της διαδήλωσης της 7ης Ιούνη ήταν η εναντίωση στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του ελληνικού κράτους. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Μαζί πήγαινε και μια γνώμη για τη σημασία των στρατοπέδων συγκέντρωσης για τον ελληνικό καπιταλισμό. Μαζί και μια γνώμη για την διαχείριση της εργασίας στην Ελλάδα της καπιταλιστικής κρίσης. Μαζί και μια γνώμη για τον ρόλο που παίζει η ελληνική αριστερά, όσον αφορά τα στρατόπεδα συγκέντρωσης ειδικώς και την διαχείριση της εργασίας γενικώς. Μαζί τέλος, υπήρχε μια γενική γνώμη για τη σχέση μεταξύ φασισμού και καπιταλισμού.[1]
Δεν ψάξαμε στα ΜΜΕ και την “επικαιρότητά” τους, στις απόψεις της αριστεράς, στις τόσο δημοφιλείς τελευταία γνώμες των ακαδημαϊκών του ΣΥΡΙΖΑ, ή στο ανεξάντλητο ορυχείο του σπασμωδικού ανθρωπισμού για να βρούμε τι πρέπει να λέμε για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και πότε να το λέμε. Αντιθέτως! Οι γνώμες που εκφράστηκαν συμπυκνωμένα σε αυτή τη διαδήλωση θα πρέπει να είναι γνωστές στους αναγνώστες αυτού του περιοδικού, όπως και το γεγονός ότι δεν χτίστηκαν μέσα σε λίγες εβδομάδες γιατί “κάτι πρέπει να κάνουμε τώρα που η τηλεόραση παίζει Δένδια”. Οι antifa πυρήνες και συνελεύσεις υπάρχουν εδώ και δέκα χρόνια. Οι αντιλήψεις για τον φασισμό που σήμερα ξεπηδάει γύρω μας, διαμορφώνονται και δοκιμάζονται στην πράξη για ακόμη μακρύτερο χρονικό διάστημα.
Νομίζουμε πως σήμερα το επίκαιρο αυτών των αντιλήψεων είναι αδιαμφισβήτητo. Ειδικά από το 2009 και μετά, όσο όλο και περισσότερος κόσμος πλέει στα πελάγη της απέραντης έκπληξης, τόσο αυτές οι αντιλήψεις αποδεικνύονται ορθός οδηγός. Η μεγαλύτερη επιτυχία βέβαια, είναι το γεγονός ότι αυτή τους η ευστοχία δεν αποτέλεσε πηγή διανοητικής έπαρσης (δεν μας φαίνεται ότι λέμε κάτι ιδιαίτερα έξυπνο όλα αυτά τα χρόνια), αλλά οδηγό εύστοχης δράσης. Και φυσικά εδώ θα βρούμε το πιο βασικό χαρακτηριστικό αυτών των τόσο συγκεκριμένων αντιλήψεων: δεν είναι ατομικές, αλλά συλλογικές. Υιοθετούνται και εξελίσσονται από συλλογικές, οριζόντια οργανωμένες διαδικασίες, χρησιμοποιούνται για να καθορίσουν πολιτικές τακτικές και στρατηγικές.
Έπειτα από τις ιδέες, “αυτόνομη διαδήλωση” σημαίνει αυτονομία στον δρόμο. Η διαδήλωση της 7ης του Ιούνη δεν περίμενε κανενός είδους αριστερή ή μηντιακή επικύρωση του θέματός της για να υπάρξει. Δεν βάσισε την ύπαρξή της στο τεράστιο πλήθος του οποίου θα μπορούσε να είναι ουρά. Επέλεξε μόνη της τον χώρο, τον χρόνο, τον τρόπο και το περιεχόμενό της.
Θα θέλαμε να πούμε λίγα λόγια ειδικά για “τον τρόπο”. Επιδιώξαμε αυτή η διαδήλωση να στηθεί στον δρόμο με οριζόντιες αλυσίδες διαδηλωτών. Επίσης επιδιώξαμε αυτή η διαδήλωση να κάνει ό,τι είχε αποφασίσει η οργανωτική της συνέλευση. Κρίνουμε ότι και οι δύο επιδιώξεις μας ήρθαν εις πέρας. Όντως, μεγάλο μέρος της διαδήλωσης συστάθηκε σε αλυσίδες, συνθήματα φωνάχτηκαν δυνατά, οι εντάσεις ήταν ελάχιστες. Για το πολιτικό σκεπτικό που υποστηρίζει την διάταξη των διαδηλώσεων σε οριζόντιες αλυσίδες έχουμε μιλήσει πολλές φορές και θα μιλήσουμε ξανά στο μέλλον.[2] Εκτός από όσα έχουμε ήδη πει, πρέπει να σημειώσουμε ότι υπάρχουν λόγοι για τους οποίους η σύσταση σε οριζόντιες αλυσίδες χάνει σε... δημοτικότητα. Ο βασικός λόγος είναι πολιτισμικός, ή καλύτερα πολιτικός: οι αλυσίδες καταπιέζουν την ατομικότητα σε μια εποχή όπου το άτομο έχει αναγνωριστεί ως ο βασιλιάς του κόσμου. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Η σύσταση σε αλυσίδες είναι κουραστική, απαγορεύει οποιαδήποτε δραστηριότητα εκτός από τα συνθήματα, υπάγει τους πάντες σε έναν συλλογικό σκοπό και σε έναν συλλογικό κόπο. Επίσης, αν είναι καλοκαίρι ιδρώνεις, και τα λοιπά. Επισημαίνουμε όλα αυτά τα ζητήματα γιατί δίνουν ακόμη μεγαλύτερη αξία στην επιλογή του να συμμετάσχει κανείς στην σύσταση αλυσίδων. Και όντως, αυτοί και αυτές που προσπαθούν να φτιάξουν αλυσίδες υπάρχουν. Είναι περισσότερες γυναίκες απ' ό,τι άνδρες και είναι διατεθειμένοι/ες να κουραστούν παραπάνω απ' ό,τι συνηθίζεται σε αυτό που έχουμε μάθει να αποκαλούμε “πορείες”, ενώ θα έπρεπε ήδη να έχουμε μάθει να το αποκαλούμε “διαδηλώσεις”.
Αυτοί και αυτές είναι που βρίσκονται, τόσο όσο και εμείς, πίσω από τις όποιες μικρές επιτυχίες της διαδήλωσης της 7ης του Ιούνη. Πράγματι, οι επιτυχίες “μας” θα ήταν εξόχως... ένοχες αν θεωρούσαμε, ως είθισται, ότι προέρχονται αποκλειστικά από τους εαυτούς μας. Αλλά όχι. Οι επιτυχίες “μας” προέρχονται από όλους αυτούς και όλες αυτές που κάνουν τον κόπο και αναλαμβάνουν τον κίνδυνο να συμμετέχουν σε αυτόνομες αντιφασιστικές διαδηλώσεις, που βρίσκουν δίκαιους τους στόχους και τις μεθόδους τους, που αντιμετώπισαν με καλώς εννοούμενο σεβασμό το χαρτάκι όπου αναγράφονταν οι γνώμες των διοργανωτών για την διοργάνωση της διαδήλωσης. Όλοι αυτοί και όλες αυτές, με λίγα λόγια οι αυτόνομοι αντιφασίστες, υπάρχουν. Σε αυτή την διαδήλωση είδαμε ο ένας τον άλλον. Και ελπίζουμε να αντιλήφθηκαν την διαδήλωση όπως και εμείς, δηλαδή σαν αξιοποίηση του παρελθόντος και σαν υπόσχεση για το μέλλον.
Θα παρατηρήσατε ότι δεν αναφέραμε το παρόν. Πράγματι, είναι λάθος να νομίζει κανείς ότι αυτή η διαδήλωση ήταν η απάντηση στο ερώτημα “και τώρα τι κάνουμε απέναντι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του ελληνικού κράτους”. Εμείς ξέρουμε ότι οι κοινωνίες του θεάματος είναι ερωτευμένες με το παρόν και είναι γι' αυτό που το παρόν δεν μας απασχολεί. Εκείνο που μας απασχολεί είναι το παρελθόν, με όλο του το τεράστιο μέγεθος που μας πλακώνει τους ώμους. Πιο συγκεκριμένα, οι δυνατότητες και οι αδυναμίες που χτίστηκαν σε αυτό το παρελθόν.
Αυτό ακριβώς είναι η αυτονομία. Δυνατότητες και αδυναμίες που χτίστηκαν στο παρελθόν. Η αυτονομία δεν είναι ένα κόμμα. Δεν είναι μια οργάνωση. Δεν είναι ένα σύνολο ανθρώπων. Η αυτονομία είναι ένα σύνολο αντιλήψεων για το ελληνικό κράτος, τον ελληνικό καπιταλισμό και την ελληνική κοινωνία, ένα σύνολο αντιλήψεων για την οργάνωση, ένα σύνολο μεθόδων ταξικής ανάλυσης της ιστορίας. Αυτό το σύνολο αντιλήψεων και μεθόδων διαμορφώθηκε σε δύσκολους καιρούς, σε καιρούς εθνικής συμφιλίωσης και ολοκλήρωσης του εθνικού κορμού.[3]  Και διαμορφώθηκε συλλογικά, βήμα το βήμα, μέσα από δοκιμές και λάθη, μέσα από μικρές επιτυχίες και τεράστιες αποτυχίες.
Αυτά τα εργαλεία, σήμερα είναι κομμάτι αυτού που ο Μαρξ αποκάλεσε συλλογική νόηση. Είναι κομμάτι των όσων μας παραδίδονται από το παρελθόν για να απαντήσουμε στο λάθος διατυπωμένο ερώτημα “και τώρα τι κάνουμε”. Αυτά είναι τα εργαλεία που εφαρμόστηκαν στην διοργάνωση της διαδήλωσης της 7ης του Ιούνη. Που αδιαφόρησε, τόσο για τη γνώμη της αριστεράς, όσο και για την ομπρέλα της. Που εντόπισε το ζήτημα των στρατοπέδων συγκέντρωσης ως ζήτημα του ταξικού πολέμου. Που τελικά προσπάθησε να μιλήσει συλλογικά και συλλογικά να αναλάβει την ευθύνη των πράξεών της. Που δεν κοιτούσε το “παρόν”, αλλά το παρελθόν και το μέλλον. Που σήμερα είναι μέρος κι αυτή με τη σειρά της των εργαλείων της αυτονομίας.
Που τελικά ήταν μια αυτόνομη διαδήλωση.

1. Η προκήρυξη που μοιραζόταν κατά τη διάρκεια της διαδήλωσης συνοδεύει το περιοδικό που κρατάτε στα χέρια σας. Το κείμενο που διαβαζόταν στην συγκέντρωση που προηγήθηκε, θα πρέπει να βρίσκεται στο διαδίκτυο στη διεύθυνση antifasctipta.net > βιβλιοθήκη > αυτονομία. Οι μπροσούρες Σχεδόν Αόρατοι, Ο φασισμός χωρίς Σβάστικα και Επιτροπές Κατοίκων κυκλοφορούν και μπορεί να δει κανείς κομμάτια τους στο ίδιο site.
2. Στο διαδίκτυο μπορεί να βρει κανείς ένα παλιό κείμενο του 2005 για το θέμα των αλυσίδων. “Αλυσίδας Εγκώμιον” στο antifascripta.net > βιβλιοθήκη > αυτονομία.
3. Για το τι εννοούμε όταν λέμε “εθνική συμφιλίωση” και “ολοκλήρωση”, μπορεί να δει κανείς το πρώτο κεφάλαιο της μπροσούρας Επιτροπές κατοίκων, καθώς και την εισαγωγή του τόμου Ο ελληνικός φασισμός στον Μεσοπόλεμο.