21 Σεπτεμβρίου, 2017

 

 

 


  
 

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ
#56

6/2017

 

 

 

Θα το βρείτε σε βιβλιοπωλεία
και περίπτερα των εξαρχείων 
και σε αυτοδιαχειριζόμενους
κοινωνικούς χώρους.
[Αναλυτικά τα σημεία διακίνησης]


Για ταχυδρομική αποστολή του 
τρέχοντος ή παλαιότερων τευχών 
στείλτε mail στο
antifascripta@yahoo.com

 

 

 



 

ΞΑΝΑΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ
 

Martin Lux
  ANTIFASCIST '77
Σύντομη ιστορία του
βρετανικού αντιφασισμού
σε πρώτο πρόσωπο (1970-1980)

από τις εκδόσεις antifa scripta
  Ιούνης 2017

 

 

 

 


 

 

  
Μόνο μην πείτε ότι ήταν τρελός!

τεύχος 28, 15/12/2011
 

Το φαινόμενο δεν είναι καθόλου άγνωστο στις “προηγμένες” κοινωνίες μας. Πότε εδώ - πότε εκεί κάποιου “του γυρνάει το μάτι”, “τρελαίνεται” και τραβάει όπλο. Με θαυμαστή κυκλικότητα αυτός ο κάποιος είναι συνήθως “ευυπόληπτος”, “υπεράνω υποψίας” που για δυσεξήγητους λόγους μετατρέπεται σε serial killer. Και με εξίσου επίμονη συχνότητα τα θύματα της δυσεξήγητης πράξης των κατά τα άλλα “ευυπόληπτων” είναι στην πλειοψηφία τους μετανάστες.

Πριν κάποιες μέρες το ίδιο χιλιοπαιγμένο σενάριο έδωσε την παράστασή του - στη Φλωρεντία αυτή τη φορά. Ένας μεσήλικας λευκός Ιταλός πυροβόλησε και σκότωσε δυο νεαρούς Σενεγαλέζους χωρίς φανερή αιτία. Κι ενώ οι χωροχρονικές συντεταγμένες αλλάζουν, ενώ οι ίδιες ή παρόμοιες πράξεις επαναλαμβάνονται, λείπει εμφανώς (αν κι όχι αδικαιολόγητα) μια ενοποιητική ερμηνεία που να συνδέει αυτά τα “μεμονωμένα” επεισόδια στο χώρο και στο χρόνο. Ειπωμένο διαφορετικά: όσο περισσότερο έρχονται στην επιφάνεια οι δημοσιογραφικές λεπτομέρειες, τόσο πιο πολύ απουσιάζει η βαθύτερη αιτία.

Από τη μεριά μας δεν έχουμε την παραμικρή αμφιβολία: πρόκειται για ρατσιστικές δολοφονίες, είτε περιβάλλονται το μανδύα της τρέλας είτε όχι. Οι θύτες είναι ρατσιστές (οργανωμένοι ή ανοργάνωτοι δεν έχει σημασία) και τα θύματα μετανάστες. Αυτοί οι τελευταίοι, από καιρό σε καιρό, βρίσκονται στο στόχαστρο, όχι για κάτι που έκαναν, αλλά για αυτό που είναι· μαύροι, μικροπωλητές, ξένοι... Διόλου παράξενο, ο τρόπος με τον οποίο οι κοινωνίες μας έχουν μάθει να τα φέρνουν βόλτα με τέτοιου είδους κτηνώδη φονικά είναι να τα αποδίδουν σε κάποιου είδους τρέλα, η οποία μάλιστα στις περισσότερες των περιπτώσεων ερμηνεύεται σα μια στιγμιαία απώλεια της συνείδησης, σαν ένα ξαφνικό θόλωμα που έδωσε ορμή και λόγο στο χέρι του δολοφόνου.

Φυσικά πρόκειται για ερμηνείες παιδαριώδεις· τόσο ο ανώνυμος ιταλός ρατσιστής, όσο ο Καζάκος στα μέρη μας ή ο Μπρέιβικ στη Νορβηγία ήταν φασίστες με πατέντα, δηλωμένοι οπαδοί της ίδιας μισάνθρωπης ιδεολογίας που επιφυλάσσει για τους “ξένους” τη μοίρα του θηράματος. Από την άλλη όμως, αυτές οι παδαριώδεις εξηγήσεις αποδεικνύονται εξαιρετικά χρήσιμες κάθε φορά που άλλος ένας δυτικός σκοτώνει μαζικά μετανάστες. Πρώτα και κύρια διότι απαλλάσσουν τις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες από εκείνη την επίπονη ενδοσκόπηση που μπορεί να εξηγήσει υλικά, ρεαλιστικά, συνεκτικά. Αν μια τέτοια ενδοσκόπηση συνέβαινε πράγματι δε θα ήταν δύσκολο να οδηγήσει σε πικρά συμπεράσματα: όπως για παράδειγμα ότι ζούμε σε εποχές ρατσιστικής και φασιστικής παρόξυνσης έτσι κι αλλιώς! Κατά συνέπεια οι “παράλογες” πράξεις του ενός ή του άλλου ρατσιστή που βαπτίζεται μουρλός δεν πραγματοποιούνται έξω ή ενάντια στη γενική κοινωνική συνθήκη του ρατσισμού, αλλά αντίθετα αποτελούν πολύτιμη και αναγκαία έκφρασή της. Βάλτε τα κάτω και σκεφτείτε: ζούμε σε κράτη που ονομάζουν παράνομο και γι αυτό το λόγο κυνηγούν όποιον έχει γεννηθεί έξω από την Ευρώπη. Που φυλακίζουν και βασανίζουν δεκάδες χιλιάδες μετανάστες, χωρίς κανέναν άλλο λόγο πέρα απ’ αυτή τους την ιδιότητα. Που βυθίζουν βάρκες στο Αιγαίο ή στη Σικελία, που βιάζουν νόμιμα τις γυναίκες από την Αφρική και την Ασία, που βάζουν τους άντρες τους να κάνουν κάθε νόμιμη ή παράνομη σκατοδουλειά. Προσθέστε στο λογαριασμό ότι οι μπάτσοι, οι καραβανάδες, οι φασίστες και κάθε λογής μιλιταριστική απόφυση έχει μεταλλαχτεί στο alter ego κάθε “ανεπτυγμένου” κοινωνικού σώματος και το πακέτο είναι έτοιμο. Είναι ένα πακέτο από κάθε πόρο του οποίου αναδίδεται μια γνώριμη μπόχα: αυτή του μαζικού θανατικού.

Εντωμεταξύ, αυτή η ιδιότητα του τρελού αποδίδεται με κάποιον αέρα ελαφρυντικού στους ρατσιστές δολοφόνους και μόνο. Ο δολοφόνος παύει να είναι δολοφόνος, αν τα θύματά του είναι ξένοι, και μεταμορφώνεται σε κάτι πιο αξιολύπητο, σε “τρελό”. Φυσικά ποτέ κανείς δε διανοήθηκε να αποκαλέσει τρελό το χωρικό που πυροβολεί το διπλανό του, γιατί όλοι καταλαβαίνουν ή υποψιάζονται τις δυο μαγικές λέξεις: κτηματικές διαφορές. Στην περίπτωση των ρατσιστών όμως το πράγμα αλλάζει και κοινωνίες ολόκληρες συμφωνούν μεταξύ τους να απονείμουν ένα κοινωνικό συγχωροχάρτι. Διασφαλίζουν έτσι την εσωτερική τους συνοχή και τη συλλογική τους συνενοχή.

Τελικά δε χρειάζεται να είναι κανείς μάντης για να καταλάβει ότι αυτά τα εγκλήματα θα συνεχιστούν και (γιατί όχι;) θα πολλαπλασιαστούν στο άμεσο μέλλον. Και τούτο επειδή πίσω απ’ τη συναισθηματική φόρτιση που εύλογα δημιουργεί η εικόνα του αίματος (και η οποία εν πάση περιπτώσει όσο εύκολα κερδίζει τα 15 λεπτά δημοσιότητας που της αναλογούν, άλλο τόσο εύκολα πετιέται στο σκουπιδοντενεκέ με τα μπαγιάτικα, όπως άλλωστε κάθε προϊόν του θυμικού) οι εν ψυχρώ δολοφονίες μεταναστών είναι μια πράξη καπιταλιστικά παραγωγική. Βοηθάνε κι αυτές με τον τρόπο τους να κρατιέται φοβισμένο, δηλαδή πειθαρχημένο το πολυεθνικό προλεταριάτο στις δυτικές μητροπόλεις. Ανεξάρτητα απ’ την πολλή ή λίγη τρέλα που διέπει τα κίνητρα των ρατσιστών serial killer, είναι το αποτέλεσμα που μετράει. Αυτό σκορπάει τρόμο στους μετανάστες και δίνει ώθηση στην ταξική εκμετάλλευση. Σε τελευταία ανάλυση όσο κι αν οι ρατσιστικές σφαίρες αποκηρύσσονται ως αποτέλεσμα “παραφροσύνης” δεν κάνουν άλλο απ’ το να συμπληρώνουν το παζλ της ρατσιστικής καταπίεσης μ’ έναν ηχηρό τρόπο. Είναι το κερασάκι στην τούρτα, όπου η τούρτα είναι το άθροισμα της καθημερινής ρατσιστικής εμπειρίας. Μ’ αυτήν την έννοια το πάτημα της σκανδάλης είναι η έσχατη απόληξη της ρατσιστικής κανονικότητας. Η οποία δεν ενδιαφέρεται για το είδος της “τρέλας”, αλλά για την κοινωνική της χρησιμότητα.

 

Κατασκευάζοντας αφορμές

Ωστόσο πέρα απ’ τους “τρελούς” υπάρχουν κι οι λογικοί. Τελευταίο δείγμα του πολιτισμού τους ο εμπρησμός καταυλισμού τσιγγάνων στο Τορίνο με τη μεθοδολογία που έχει εξελιχτεί σε trend ανάμεσα στους φασίστες ανά την Ευρώπη. Πρώτα λέμε ότι οι τσιγάννοι, οι πακιστανοί, οι ρουμάνοι (συνεχίστε ελεύθερα) βίασαν μια κοπέλα, μετά βγάζουμε κηρύγματα περί αυτοδικίας και για το τέλος διοργανώνουμε μικρά ή μεγαλύτερα πογκρόμ, αναλόγως των κρατικών ορέξεων. Εννοείται δε πως η πατέντα δεν είναι αποκλειστικά ιταλική. Φτάνει να θυμηθούμε ότι διάφορες ρατσιστικές συμμορίες στην Αθήνα έχουν εφαρμόσει την ίδια τεχνογνωσία για να δικαιολογήσουν τις επιθέσεις τους ενάντια σε μετανάστες. Ίσως η πιο χαρακτηριστική τέτοια περίπτωση ήταν αυτή που κάμποσους μήνες πιο πριν είχε καταλήξει σε βίαιες μάχες μεταξύ πακιστανών, που υποτίθεται είχαν βιάσει μια κοπέλα στην κεντρική πλατεία της Νίκαιας και ελλήνων ρατσιστών πιτσιρικάδων, που ήθελαν “εκδίκηση”.

Έχουμε διάφορους λόγους να αρνούμαστε να υποκύψουμε στην πανούκλα. Κατ' αρχάς “εμπειρικούς”: ο βιασμός είναι μια υλική αποτύπωση των συσχετισμών δύναμης και ως τέτοιος, ιστορικά, διαπράττεται μόνον από εκείνον που τη δεδομένη στιγμή διαθέτει δύναμη (μυική, ταξική, συναισθηματική, ψυχολογική). Με άλλα λόγια ο βιασμός επικυρώνει, και δεν ανατρέπει την προϋπάρχουσα εξουσία. Ο νταής της πλατείας βιάζει την περαστική που πέρασε απ’ τα λημέρια του, ο αρχηγός της νεανικής συμμορίας βιάζει την κοπέλα που γυροφέρνει την ομάδα, η μούρη του σχολείου τη μικρότερη μαθήτρια που του γυάλισε, ο άντρας της διπλανής πόρτας τη μετανάστρια που κατέληξε με τη βία στο μπουρδέλο κ.ο.κ. Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει στην περίπτωση των μεταναστών. Αυτοί οι τελευταίοι έχουν κάθε λόγο να προσέχουν από που θα τους έρθει η κατραπακιά, τόσο ώστε δεν είναι καθόλου περίεργο να αποφεύγουν όπως ο διάολος το λιβάνι άλλη μια πηγή έντασης. Οπότε δεν λέμε ότι βιασμός από μετανάστη δεν θα υπάρξει ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία· λέμε όμως ότι το λογικό είναι η πρωτοκαθεδρία στο συγκεκριμένο σπορ να ανήκει στους ντόπιους άντρες. Γιατί τα πειράγματα στο δρόμο και πολύ περισσότερο οι βιασμοί προϋποθέτουν μια σιγουριά, μια εδραιωμένη κοινωνική εξουσία· κι αυτό δεν είναι το πεδίο των ξένων, είναι το πεδίο των ντόπιων.

Αλλά υπάρχουν και λόγοι “πολιτικοί”. Κατά τη γνώμη μας το τελευταίο που έχει σημασία εδώ είναι η “αλήθεια” ή το “ψέμα” του βιασμού, η αστυνομική δηλαδή πλευρά του γεγονότος καθαυτού. Όχι φυσικά από κάποιο μίσος για τις γυναίκες, αλλά επειδή εκατονμία φορές στις εκατό αυτοί οι “βιασμοί” συνοδεύονται από αξιοσημείωτα ρατσιστικά ξεσπάσματα που ξεπερνώντας το ίδιο το γεγονός, καταλήγουν να αποκτούν ζωή δική τους. Φτάνουν μάλιστα οι αντιδράσεις για το γεγονός (το “βιασμό”) που τις κινητοποίησε να συνεχίζουν ακάθεκτες ακόμα κι όταν η ίδια η γενεσιουργός αιτία τους (ο “βιασμός”) αποδεικνύεται παραμύθι (όπως συνέβη τελικά στο Τορίνο).

Δεν επισημαίνουμε αυτή την ρατσιστική πρακτική διάδοσης ψευδών ειδήσεων για κοινωνιολογικούς λόγους. Έχουμε την εντύπωση ότι όσο αυτό που λέμε κρίση και οι επιπτώσεις της θα προχωράνε, διάφοροι (από τη συμμορία της γειτονιάς μέχρι το ίδιο το κράτος) θα προσπαθούν να σπείρουν τη ρατσιστική πανούκλα. Στην προσπάθειά τους αυτή είναι σίγουρο ότι θα στηρίζονται και σε τέτοιες φήμες. Που όσο δε τις αντιμετωπίζουμε ως ρατσιστική προαπαγάνδα, τόσο θα αφήνουμε χώρο στα κυνηγητά και στους φασίστες.

Ποιός τους έκλαψε και σε ποιον θα λείψουν; Στην περίεργη γλώσσα των αφεντικών οι δυο πυροβολημένοι Σενεγαλέζοι μετράνε σαν κάτι άλλο από θύματα του φασισμού. Και ο δολοφόνος τους σαν κάτι άλλο από φασίστα. Οι λέξεις στρατεύονται, το κρέας βαπτίζεται ψάρι και η βαρβαρότητα προχωράει...

Μέσα στο θανατικό οι φίλοι των δολοφονημένων μιλάνε για τον δολοφόνο: πείτε τον όπως θέλετε, “μόνο μη μας πείτε ότι ήταν τρελός”