23 Ιουνίου, 2017

 

 

 


  
 

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ
#55

3/2017

 

 

 

Θα το βρείτε σε βιβλιοπωλεία
και περίπτερα των εξαρχείων 
και σε αυτοδιαχειριζόμενους
κοινωνικούς χώρους.
[Αναλυτικά τα σημεία διακίνησης]


Για ταχυδρομική αποστολή του 
τρέχοντος ή παλαιότερων τευχών 
στείλτε mail στο
antifascripta@yahoo.com

 

 

 



 

ΞΑΝΑΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ
 

Martin Lux
  ANTIFASCIST '77
Σύντομη ιστορία του
βρετανικού αντιφασισμού
σε πρώτο πρόσωπο (1970-1980)

από τις εκδόσεις antifa scripta
  Ιούνης 2017

 

 

 

 


 

  

 

Η ελληνική αριστερά σε νέες περιπέτειες
(και όπως κάθε χρόνο μακριά από το Πολυτεχνείο!)

τεύχος 27, 4/11/2011



Όπως έχουμε ξαναπεί, αυτό που για κάποιο λόγο ακόμη αποκαλείται “ελληνική αριστερά”, αντιμετωπίζει ένα μεγάλο πρόβλημα στρατηγικής φύσης. Το πρόβλημα με απλά λόγια έχει ως εξής: όταν το 1974 κηρύχθηκε η πραγματική λήξη του εμφυλίου, τα δύο ΚΚΕ νομιμοποιήθηκαν και ανέλαβαν στο εξής να παίζουν σοβαρό ρόλο στη διατήρηση της ταξικής ειρήνης στο εσωτερικό του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού. Αν θέλει κανείς να θυμηθεί αυτόν τον ρόλο, μπορεί να θυμηθεί τον ξεδιάντροπο πατριωτισμό τους, τον ξεπουλημένο συνδικαλισμό τους, το “οι ξένοι μας παίρνουν τις δουλειές” των αρχών της δεκαετίας του ’90 και το “οι Έλληνες δεν είναι ρατσιστές” του τέλους της κλπ. Μπορεί να θυμηθεί και πιο κραυγαλέες περιπτώσεις, όπως την ώρα της “μεγάλης εθνικής ανάγκης του 1989” όταν τα δύο ΚΚΕ κυβέρνησαν για λίγο τον τόπο μαζί με τους ταγματασφαλίτες και τα παιδιά τους με αποστολή... να βάλουν σε τάξη το ελληνικό κεφάλαιο που είχε αρχίσει να τρώει τα σωθικά του. Σημειώστε ότι εκείνη η περίφημη “συγκυβέρνηση” δεν ήταν του πεταμάτου: νόμοι εξαιρετικής σημασίας για τον ελληνικό καπιταλισμό, όπως π.χ. ο νόμος για τα ιδιωτικά ΜΜΕ, φέρουν την υπογραφή αριστερών υπουργών που ζούσαν χαρούμενοι τη δική τους μικρή συμφωνία του Λιβάνου.

Ωραίος λοιπόν ο μεσολαβητικός ρόλος και πρέπει να σημειώσουμε ότι κατά τη γνώμη μας, για τις ηγεσίες της αριστεράς, αυτός ο ρόλος ήταν το ζητούμενο από το 1943 και μετά. Τι θα γίνει όμως τώρα που η μεταπολίτευση τελειώνει, τώρα που το κράτος λέει ότι θα αποκτήσει μία νέα μορφή η οποία (το κράτος εξαγγέλλει ότι) δεν χωράει πλέον την αριστερά ως είχε; Πρόβλημα φίλοι αναγνώστες, στρατηγικό πρόβλημα! Η αριστερά θα πρέπει να ανακαλύψει για τον εαυτό της έναν νέο ρόλο, έναν νέο τρόπο για να αποτελεί κομμάτι του κράτους που αλλάζει.

Θαύματα βέβαια δεν γίνονται· προς το παρόν, το μόνο που έχει σκεφτεί σχετικά η αριστερά είναι να σερβίρει δύο ξαναζεσταμένα πιάτα: το ένα είναι ο αριστερός πατριωτισμός (όποιος διαβάζει αυτό το περιοδικό έχει υπ’ όψη του επαρκή παραδείγματα). Το άλλο είναι η μεσολάβηση της ταξικής βίας μέσω του γνωστού σχήματος “έχουμε ουρά και μετά την καταγγέλλουμε μετά βδελυγμίας για πράκτορες”.

Σημειώστε εντωμεταξύ ότι τα δύο ξαναζεσταμένα πιάτα δεν είναι και από τα πιο εύκολα στην κατάποση. Από τη μια η πάλαι ποτέ μικροαστική βάση της αριστεράς έρχεται αντιμέτωπη με τα πολύ υλικά σφιξίματα της κρίσης. Από την άλλη οι ηγεσίες της δικέφαλης αριστεράς, αντί να ανταποκριθούν με ρεαλιστικό τρόπο στις απαιτήσεις αυτών των σφιξιμάτων, έχουν αποδοθεί σε μανιασμένο αγώνα επανεφεύρεσης της κρατικής τους χρησιμότητας. Μόνο που αυτή η κρατική χρησιμότητα, εφόσον ανακαλυφθεί, είναι απίθανο να χωράει και τη βάση ως έχει. Έχουμε λοιπόν την εντύπωση ότι αυτή η κατάσταση προβληματίζει σοβαρά τη βάση των αριστερών κομμάτων, ακριβώς γιατί δεν πρόκειται για λεπτό ιδεολογικό ζήτημα, αλλά για κραυγαλέα διάσταση υλικών συμφερόντων. Και οι ενδείξεις είναι μπροστά μας. Άγνωστος αριθμός μελών της ΚΝΕ διαγράφηκε στα βουβά το 2009 ενώ το Κόμμα προσπαθούσε να επιβάλλει την δύσπεπτη γραμμή σύμφωνα με την οποία ο Κορκονέας ήταν “παιδί λαϊκής οικογένειας”. Άλλο μέρος προβληματίζεται σοβαρά σε σχέση με την παντελή απουσία οποιουδήποτε είδους αντιφασιστικής δράσης από τη μεριά του Κόμματος. Η κακόμοιρη νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ από την άλλη, έπρεπε να εξοικειωθεί με τις γυροβολιές της γραμμής ενόσω το κόμμα πουλούσε και αγόραζε τους 300 μετανάστες απεργούς πείνας στη Νομική ...[1]

Ψιλά γράμματα θα πει κάποιος. Εμείς από την άλλη υποστηρίζουμε ότι σε αυτά τα στρατηγικά και τακτικά προβλήματα έχει την πηγή της η συμπεριφορά του ΚΚΕ στις 20 του Οκτώβρη. Επιλέγοντας να συγκρουστεί βίαια με την υπόλοιπη διαδήλωση, το ΚΚΕ ήθελε να δείξει στο κράτος και την ελληνική κοινωνία ποια είναι η οργανωμένη δύναμη της “αριστεράς” που μπορεί να εγγυηθεί την ομαλότητα (έστω την αγωνιστική ομαλότητα). Αυτή η ομαλότητα, κατά τη γνώμη μας δεν περιλαμβάνει την εξαφάνιση της “ουράς” με τη βία, αλλά τη διατήρηση, μέσω της πόλωσης, των δυνάμει αυτόνομων αντιδράσεων στη θέση της ουράς, τόσο στα έργα όσο και στις ιδέες και στις απόψεις, πάντα εν αναμονή της κρατικής καταστολής (βέβαια και οι “δυνάμει αυτόνομες” αντιδράσεις, πεισματικά αρνούμενες να πάψουν να είναι “δυνάμει” πολιτικά και οργανωτικά, σκάβουν κι αυτές αρκετά μέτρα από το λάκκο τους με τα χεράκια τους μέρα με τη μέρα). Εν τω μεταξύ, ας μην ξεχνάμε ότι η πόλωση έχει πάντα διπλό αποδέκτη. Το δεύτερο όφελος της ηγεσίας ήταν η πόλωση της σε σύγχυση ευρισκόμενης βάσης της σε σχέση με το ζήτημα της ταξικής βίας από τη μια και των “ειρηνικών διαδηλώσεων” από την άλλη.

Τι επιπτώσεις είχε η υπόθεση στη βάση δεν ξέρουμε, αν και μπορούμε να υποπτευθούμε. Πάντως η Αλέκα στα μεθεόρτια δεν ξέχασε να αναφέρει τρεις φορές σε μία και μόνη τοποθέτηση ότι στα μπάχαλα συμμετέχουν και “παιδιά που δεν καταλαβαίνουν”. Για το τι γνώμη είχε το κράτος για την υπόθεση από την άλλη, υπάρχουν αποδείξεις. Τόσο το επίσημο πέρασμα της ασφάλειας της πλατείας από τα χέρια της ελληνικής αστυνομίας στις σταλινόφατσες με τα κράνη, όσο και η κατανόηση που επέδειξε ο υπουργός δημοσίας τάξης προς τις απίστευτες θεωρίες του ΚΚΕ περί παρακράτους αποτελούμενου από τους μπάτσους, τη Χρυσή Αυγή , το ΛΑΟΣ και τους αναρχικούς, αποτελούν απόδειξη ότι το ελληνικό κράτος, όχι μόνο είχε υπ’ όψη του τα σχέδια του ΚΚΕ, αλλά έβαλε κι ένα χεράκι.

Και λίγη δική μας αναπόδεικτη συνωμοσιολογία για το τέλος. Η εντυπωσιακή εξύμνηση της κουκουέδικης συμπεριφοράς από μερίδες του αστικού τύπου που κανονικά δεν πλησιάζουν την αριστερά ούτε με σκάφανδρο κι η ταυτόχρονη καταδίκη του ΣΥΡΙΖΑ, μπορεί να έχει και αυτή το νόημά της: ότι μερίδες της ελληνικής αστικής τάξης αναγνωρίζουν για απαραίτητο τον ρόλο που διεκδικεί το ΚΚΕ και το πριμοδοτούν έναντι του αντίπαλου ΣΥΡΙΖΑ. Για παράδειγμα, ο γνωστός Πάσχος Μανδραβέλης, προφανώς φορώντας το σκάφανδρο έκτακτης ανάγκης, έγραψε σχετικά:

Χθες στη Βουλή -μέσα κι έξω- φάνηκε η διαφορά ενός κόμματος που είναι συντεταγμένο, έχει πολιτική (συμφωνεί ή διαφωνεί κάποιος μ’ αυτή) κι ενός Συνασπισμού που είναι σκορποχώρι. Ιδεολογικά και οργανωτικά...[2]

Είδατε; Όταν είσαι ιδεολογικά και οργανωτικά συγκροτημένος, δηλαδή νομιμόφρων, πατριωτικός και με δικές σου πιστές ομάδες κρούσης, μπορείς να είσαι και χρήσιμος για το κράτος. Ακόμη και στους νέους καιρούς που αν μη τι άλλο χρειάζονται όσο παρακράτος είναι διαθέσιμο. Στις μέρες που θα έρχονται αυτή θα είναι η επιδίωξη του ΚΚΕ (η Αλέκα πρόσφατα ανακάλυψε την “επιστροφή στη δραχμή” ως λαϊκό αίτημα... βρε λες;). Και παρεμπιπτόντως, το λέμε για να βρίσκεται: Εδώ και δεκαπέντε χρόνια υποστηρίζουμε ότι δεν υπάρχει λόγος να κλείνεται κανείς πολιτικά και χωροταξικά στο Πολυτεχνείο ανήμερα 17 του Νοέμβρη, τη στιγμή που ο χωρόχρονος διαθέτει την γνωστή του κοσμική ποικιλία. Αν τυχόν νιώσετε μια σχετική παρόρμηση φέτος, προσπαθήστε να μας θυμηθείτε. Γιατί είναι και κάτι φορές που βγαίνουμε σωστοί!

Υ.Γ.1: Όπως ανακαλύψαμε μοιράζοντας το antifa base, το γραφείο τύπου του ΚΣ της ΚΝΕ εξέδωσε ανακοίνωση κι έβαλε τους κνίτες να τη μοιράζουν στα σχολεία. Ολόκληρο το κείμενο υπάρχει στη διεύθυνση antifascripta.net > βιβλιοθήκη > τεκμηρίωση > Η ΚΝΕ καταγγέλλει

Υ.Γ.2: Αρχικά το Speaking αυτού του τεύχους είχε τίτλο “Η Δεύτερη γενιά και για το πώς την πουλήσαμε άλλη φορά” και έπαιρνε αφορμή από τη “συμμορία με τα Καλάσνικωφ” για να μιλήσει για τη δεύτερη γενιά των μεταναστών εργατών. Αλλά ο καιρός περνά, η δημοσιότητα τρέχει και εκείνο το κείμενο αποδείχθηκε τόσο σωστό... που τελικά έπρεπε να γράψουμε κάτι άλλο. Όποιος θέλει να δει αυτό το εναλλακτικό speaking, μπορεί να προστρέξει στο antifascripta.net > home > προηγούμενα speaking > τεύχος 26 και μισό.

 

Σημειώσεις
1. Για τη στροφή του Σύριζα από τη μπαχαλολαγνεία του Δεκέμβρη του ’08, στην καταγγελία των προβοκατόρων το 2011 και τις αριστερές χρήσεις της ουράς, μπορεί να δει κανείς το “Γιατί δεν πάμε στο Σύνταγμα ούτε δεμένοι”, Antifa#25, 7/2011. Για την αντιμετώπιση των 300 μεταναστών απεργών πείνας της Νομικής μπορεί να δει το “Τέσσερις μέρες που δεν (θέλει να) τις θυμάται κανένας”, Antifa#22, 3/2011.

2. Πάσχος Μανδραβέλης, “Τα δύο Πρόσωπα της Αριστεράς”, Καθημερινή, 21/10/2011.


“Η “αυτοπεριφρούρηση” από τα μέλη του ΠΑΜΕ,
την περασμένη Πέμπτη, εκπορεύτηκε από την
απλούστατη ανάγκη να προστατευτεί το ΚΚΕ από
ενέργειες για τις οποίες προέβλεπε ότι θα ενοχοποιηθεί”.
Και παρακάτω: “Οι “αλυσίδες” του ΠΑΜΕ έδιναν την
εντύπωση ότι αποτελούν μια συμπαγή δύναμη, που
μπορεί να εγγυηθεί μια διαμαρτυρία χωρίς τον φόβο
των κουκουλοφόρων”
.
Δεν είναι λεζάντες από τον Ριζοσπάστη.
Είναι λεζάντες που συνόδευσαν φωτογραφίες σαν
και τούτη εδώ στην Καθημερινή της 23ης του Οκτώβρη.
Περίεργο, ε;