24 Ιουνίου, 2017

 

 

 


  
 

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ
#55

3/2017

 

 

 

Θα το βρείτε σε βιβλιοπωλεία
και περίπτερα των εξαρχείων 
και σε αυτοδιαχειριζόμενους
κοινωνικούς χώρους.
[Αναλυτικά τα σημεία διακίνησης]


Για ταχυδρομική αποστολή του 
τρέχοντος ή παλαιότερων τευχών 
στείλτε mail στο
antifascripta@yahoo.com

 

 

 



 

ΞΑΝΑΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ
 

Martin Lux
  ANTIFASCIST '77
Σύντομη ιστορία του
βρετανικού αντιφασισμού
σε πρώτο πρόσωπο (1970-1980)

από τις εκδόσεις antifa scripta
  Ιούνης 2017

 

 

 

 


 

   
Στα χρόνια των πογκρόμ
τεύχος 24, 2/6/2011

Όταν κάποιος αδυνατεί  να αντιληφθεί την διαλεκτική έφοδο του ελληνικού ρατσισμού, τόσο προς το «ζενίθ» του «ελληνικού θαύματος» της δεκαετίας του ΄90, όσο και προς το «ναδίρ» της χρεωκοπίας στα τέλη του ΄00, είναι λογικά αδύνατο να μπορεί να ερμηνεύσει τα γεγονότα που εκτυλίχθηκαν μετά  την δολοφονία του 44χρόνου στην ηπείρου και 3ης σεπτεμβρίου. Όταν έννοιες όπως πολυεθνική εργατική τάξη, διάχυτος φασισμός ή ταξικό συμφέρον παραμένουν άγνωστες ενώ παντού διαδραματίζονται ραγδαίες αλλαγές αυτή η αδυναμία μετατρέπεται σε παράλυση. Και αυτή η παράλυση μπορεί να προκαλεί μόνο ανακλαστικές, βεβιασμένες κινήσεις απέναντι σε συνθήκες που εμπεριέχουν όλο και πιο δυσμενείς συσχετισμούς δυνάμεων.  
Τα πρόσφατα γεγονότα στο κέντρο της αθήνας – στα οποία αναφερόμαστε σε ξεχωριστό κείμενο- χτυπάνε ξανά έναν γενικό πολιτικό συναγερμό απέναντι στις καταστάσεις που έχουμε να αντιμετωπίσουμε.  Και εδώ το ζήτημα πέρα από την  αντιμετώπιση των συμμοριών με τις καράφλες και των φίλων τους –που είτε το θέλουμε είτε όχι όλο και πληθαίνουν- είναι η υιοθέτηση μίας στρατηγικής κατεύθυνσης. που θα οδηγήσει σε έναν ορίζοντα  πέρα από αυτοκαταστροφικές ή καιροσκοπικές επιλογές. Πάνω από όλα έχει σημασία μία ουσιαστική –μακροπρόθεσμη- προοπτική: η δημιουργία των προυποθέσεων για την συγκρότηση μιας ταξικής αντιφασιστικής ενότητας, την πλατιά οργάνωση δηλαδή των κοινοτήτων της εργατικής τάξης απέναντι στις κοινότητες των καθαρμάτων και της βαρβαρότητας του ντόπιου φασισμού.
Γιατί στην τελική ο φασισμός καλπάζει βρισκόμενος σε μία ιστορική στιγμή όπου δεν έχει πουθενά να αντιμετωπίσει έναν σοβαρό αντίπαλο, μία σοβαρή, μαζική και ουσιαστική προλεταριακή μαχητικότητα.  Η εργατική τάξη στην επικράτεια του ελληνικού κράτους, διαχωρισμένη  ανάμεσα σε ένα πολυεθνικό παρανομοποιημένο προλεταριάτο που δέχεται από παντού επίθεση και ένα πολυδιασπασμένο κομμάτι των ντόπιων που κατά πλειοψηφία προσπαθεί να σώσει το τομάρι του, μοιάζει ανίκανη να ορθοποδήσει.
Κι όμως μέσα σε ένα κλίμα αποσύνθεσης, παραίτησης και σύγχυσης η επιδίωξη της ταξικής ενότητας ανάμεσα σε πολλά άλλα αποτελεί μία απαραίτητη σύνθηκη άμυνας και ανασύνταξης απέναντι στις ορδές των κανίβαλων. Προσοχή! Λέγοντας ταξική ενότητα δεν εννοούμε την διαγραφή των διαφορετικών προσεγγίσεων εν ονόματι ενός αφηρημένου «να είμαστε όλοι μαζί». Σημαίνει αντίθετα  την επιδίωξη των ελάχιστων κοινών παρανομαστών για την δημιουργία κοινοτήτων ικανών να αντιμετωπίσουν στην πράξη το καπιταλιστικό θηρίο που είναι έτοιμο να αρχίζει να κατασπαράζει. Σημαίνει ότι οφείλουμε να αφήσουμε στην άκρη μικροπολιτικές επιδιώξεις στο όνομα του γενικού κοινού ταξικού συμφέροντος. Σημαίνει ότι πρέπει να γίνουν πράξη λόγια όπως η «ανανέωση της συντροφικότητας και της εμπιστοσύνης». Σημαίνει ότι οφείλεις να τίθεσαι στην υπηρεσία μιας αναγκαιότητας πέρα από φιλοδοξίες και μονομανίες. Σημαίνει ότι αυτόκλητοι σωτήρες δεν υπάρχουν.
Μοιάζουν τα παραπάνω με αόριστα και κάπως αφελή ευχολόγια; Ίσως.
Είτε το θέλουμε όμως είτε όχι στους καιρούς που έρχονται αντιστοιχούν τέτοιες πρακτικές και νοοτροπίες. Η αμετροέπεια, ο μικρομεγαλισμός και το τσιμεντάρισμα των πολιτικών πρακτικών μπορούν να οδηγήσουν σε ένα και μόνο πράγμα: στην ήττα.

Επιτάχυνση

Δεν ξέρουμε γιατί, αλλά όταν λέμε για ήττα, μας έρχεται αμέσως στο νου η εξοικείωση της ελληνικής εργατικής τάξης με το «δημόσιο χρέος». Είναι λοιπόν 29 του Μάη του 2011 και διάφοροι ακόμη νοσταλγούν τα μεγαλεία του περσινού Μάη θρηνόντας για τον άδοξο χαμό του χείμαρρου της λαϊκής οργής στην καταβόθρα του α/νόητου μπάχαλου. Εν τω μεταξύ η εκδοχή της στάσης πληρωμών, που σύμφωνα με ορισμένες αναλύσεις της άκρας αριστεράς αποτελούσε την «προφανή λύση» που ένα χρόνο τώρα τα αφεντικά απέκρυβαν από τον ελληνικό λαό ώστε να μπορούν να ταΐζουν ανενόχλητα τους ιμπεριαλιστές πάτρωνες από τους οποίους εξαρτώνται, ξαφνικά έπαψε να είναι κρυφή. Τώρα προβάλλει σαν ο τελικός μπαμπούλας που αποφεύγοντάς τον θα οδηγηθούμε στην εθνική ενότητα. Ή που πέφτοντας στα χέρια του θα οδηγηθούμε στην εθνική ενότητα από τον δύσκολο δρόμο της θυσίας.
Μ’ αυτά και μ’ αυτά η συζήτηση περί χρέους αναδεικνύεται σαν αυτό που είναι, δηλαδή η μεγαλύτερη ιδεολογική νίκη των ελληνικών αφεντικών επί της ντόπιας εργατικής τάξης από την εποχή που οι αριστεροί ιστορικοί εφηύραν την έννοια της «εθνικής αντίστασης». Όχι ότι δυσκολεύτηκε κανείς δηλαδή. Η διανοητική κατάσταση της εργατικής τάξης και των οργανώσεών της ήταν τέτοια που το χρέος με χαρακτηριστική άνεση έπαιξε τον ρόλο του αρχέγονου τρόμου, τουλάχιστον τόσο καλά όσο το διαστημικό τέρας στο Άλιεν το ένα -δεν καταλαβαίνεις τι είναι, δεν καταλαβαίνεις τα κίνητρα και τη λειτουργία του κι αυτή ακριβώς η άγνοια είναι που το κάνει περισσότερο τρομακτικό.
Με κινητήρια δύναμη τον απόκοσμο τρόμο, ο τελευταίος χρόνος κύλησε με ταχύρρυθμη επανεκπαίδευση των -ήδη πατριωτών- Ελλήνων γύρω από το τι επιτρέπεται και τι όχι στις σχέσεις τους με το κράτος. Πως λέμε «θυμάστε τότε που κάνατε μεγάλες πορείες για το ασφαλιστικό και μετά ο Σημίτης το έπαιρνε πίσω; Ε, ξεχάστε το». Αλλά και με την άλλη ταχύρρυθμη εκπαίδευση που ονομάστηκε «συμμετοχή στον πόλεμο της Λιβύης», διαδικασία κατά την οποία οι Έλληνες φιλομαθείς πατριώτες διδάχθηκαν την ανταλλαξιμότητα του χρέους με πτώματα -προς το παρόν αλλοεθνών.
Δεν πρέπει βέβαια να παραβλέπουμε την εξίσου ταχύρρυθμη αλλά παραγνωρισμένη εκπαίδευση στην αναίρεση του γνωστού κλισέ «η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα». Αυτό που λέγεται υπουργικό συμβούλιο παρουσιάζεται σαν ομάδα ατόμων όχι ιδιαίτερα έξυπνων υπό την καθοδήγηση ενός αναγνωρισμένου ηλίθιου, αυτά που λέγονται κόμματα παρουσιάζονται σαν ομάδες αλληλοσπαρασσόμενων συμφερόντων... και όλοι ζητάνε κάποιον να σώσει τη χώρα κι ας είναι και με τρόπο όχι και τόσο δημοκρατικό. Πέρσι αν θυμάστε είχαν βρει τον Βγενόπουλο, αλλά φαίνεται κάπου σκάλωσε.
Κοιτάξτε να δείτε λοιπόν: Η παλιά εθνική ενότητα μας τελείωσε, τόσο ιδεολογικά όσο και στην πράξη. Και μια νέα παίρνει τη θέση της με βήμα γοργό. Ο πόλεμος έχει γίνει θεμιτό θέμα συζήτησης. Διάφορες μορφές δικτατορίας με άλλο όνομα το ίδιο. Οι αυταρχικοί αρχηγοί πάσης φύσεως γίνονται ξανά της μόδας από την πλατεία Εξαρχείων μέχρι το κτίριο της βουλής. Τα πογκρόμ λαμβάνουν χώρα με κρατική υποστήριξη. Και όλη αυτή η κολοσσιαία νίκη έχει συντελεστεί αποκλειστικά και μόνο στο επίπεδο των λόγων με καρύκευμα ελάχιστα μόνο σπασμένα κεφάλια, εκτός πια κι αν αρχίσουμε τώρα στα τελειώματα να μετράμε και τα σπασμένα κεφάλια των αλλοεθνών. Μέσα σε όλα αυτά η μόνη ελπίδα παραμένει η εξοικειωμένη με τις νέες τεχνολογίες πρώην μεσαία τάξη που οργισμένη κατακλύζει την πλατεία Συντάγματος... όχι, πλάκα κάνουμε.
 Και τώρα σοβαρευόμαστε. Η έναρξη της συζήτησης περί στάσης πληρωμών είναι περισσότερο σήμα παρά πραγματικότητα. Σήμα ότι η επιτάχυνση έχει βαρέσει κόκκινο. Εν τω μεταξύ η άγνοια βασιλεύει. Το άτομο κυβερνά. Οι αρχηγοί ψάχνουν άτομα. Τα άτομα ψάχνουν σήμα για τα κινητά. Αλλά ας μην στεναχωριόμαστε. Το ελληνικό καλοκαίρι είναι πάντα μαγικό· η ώρα για να συμβούν τα πιο θαυμαστά πράγματα! Αν όχι φέτος, τότε του χρόνου.