21 Σεπτεμβρίου, 2017

 

 

 


  
 

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ
#56

6/2017

 

 

 

Θα το βρείτε σε βιβλιοπωλεία
και περίπτερα των εξαρχείων 
και σε αυτοδιαχειριζόμενους
κοινωνικούς χώρους.
[Αναλυτικά τα σημεία διακίνησης]


Για ταχυδρομική αποστολή του 
τρέχοντος ή παλαιότερων τευχών 
στείλτε mail στο
antifascripta@yahoo.com

 

 

 



 

ΞΑΝΑΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ
 

Martin Lux
  ANTIFASCIST '77
Σύντομη ιστορία του
βρετανικού αντιφασισμού
σε πρώτο πρόσωπο (1970-1980)

από τις εκδόσεις antifa scripta
  Ιούνης 2017

 

 

 

 


 

Θα πάμε μπροστά έτσι
τεύχος 23, 13/4/2011
 

Εδώ και κάμποσα χρόνια υποστηρίζουμε πως ο αντιμουσουλμανικός ρατσισμός είναι το βασικό συστατικό ενός νέου φασισμού. Ότι αυτός ο νέος φασισμός χωρίς σβάστικα έχει διπλή χρήση: αφενός χρησιμοποιείται στο εσωτερικό των κοινωνιών μας ώστε να δικαιολογηθεί η ολοένα και εντεινόμενη στρατιωτική αντιμετώπιση των μεταναστών. Αφετέρου χρησιμοποιείται σαν ιδεολογικό όπλο ώστε να δικαιολογηθούν οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι που εκτυλίσσονται σε περιοχές του μουσουλμανικού κόσμου. Οι μουσουλμάνοι, λέγαμε, είναι οι εβραίοι του 21ου αιώνα.

Έχει περάσει καιρός, καιρός πυκνός σε γεγονότα, κατά τον οποίο η αντιμουσουλμανική ρητορεία, αντί να έχει πεταχτεί στα σκουπίδια ως άλλη μια δολοφονική ιδεολογία των αφεντικών, κατορθώνει να επιβιώνει. Επιβιώνει παρά το γεγονός ότι είναι ολοφάνερο πως σε μεγάλες ζώνες του μουσουλμανικού κόσμου η δύση διεκδικεί το εκ νέου μοίρασμα του πλούτου. Επιβιώνει παρά το ότι οι μηχανισμοί παραγωγής ιδεολογίας μιλάνε ευθέως για την ταμπακέρα: ότι περιοχές του μουσουλμανικού κόσμου έχουν στρατηγική σημασία για τα συμφέροντα των δυτικών κρατών. Επιβιώνει ακόμη και τώρα που το μασκάρεμα της δυτικής επιθετικότητας (ως οι “απολίτιστοι”, “οπισθοδρομικοί”, “θρησκόληπτοι” και “ανορθολογικοί τρομοκράτες” μουσουλμάνοι που επιβουλεύονται τη δύση) καταρρέει ολοσχερώς με τις πρόσφατες εξεγέρσεις στον αραβικό κόσμο. Όπου οι άραβες προλετάριοι, πληρώνοντας βαρύ φόρο αίματος, δηλώνουν σε όλους τους τόνους ότι δεν επιθυμούν πια να είναι μια μάζα υποτιμημένων, σιωπηλών και πειθήνιων προλετάριων μέσα στον πλανητικό καταμερισμό της εργασίας.

Ο αντιμουσουλμανικός ρατσισμός έχει ποτίσει τις συνειδήσεις μεγάλης μερίδας και της ελληνικής κοινωνίας. Όχι μόνο της δεξιάς και της ακροδεξιάς της, αλλά και της αριστεράς μέχρι την ακροαριστερά της. Θα τολμούσαμε να πούμε μάλιστα και ενός κομματιού του αντιεξουσιαστικού χώρου. Ας επιμείνουμε λοιπόν λίγο παραπάνω στο τι λέει και πράττει αυτή η εξ αριστερών και πέρα μπάντα.

Αν θυμόμαστε καλά, με την εξέγερση των μουσουλμάνων εργατών στην αθήνα τον Μάιο του 2009 (με αφορμή το σκίσιμο του κορανίου από μπάτσο σε έλεγχο χαρτιών στο κέντρο της Αθήνας), ένα κομμάτι του χώρου αμφιταλαντευόταν αν ήταν δίκαιη η οργή τους ή όχι, πράγμα που συνοψιζόταν στην κριτική απορία: “Μα, καλά βγήκαν στους δρόμους για το κοράνι; Για τη θρησκεία τους;”. Η απροθυμία της αναγνώρισης ότι πίσω από την εξέγερση εκείνη εκφραζόταν η αγανάκτηση για τη διαρκή και συστηματική υποτίμηση των μουσουλμάνων εργατών στην ελλάδα, τη στρατιωτική περιθωριοποίησή τους και το διαρκή εξευτελισμό τους από τα σύνορα μέχρι την Ομόνοια, είχε προφανώς τις αιτίες της. Μία από τις οποίες είναι η δύναμη της ιδεολογίας κατά την οποία πίσω από το σκίσιμο του κορανίου βλέπουμε το κοράνι και όχι τον εργάτη. Όπως και τότε με το πογκρόμ ενάντια στους αλβανούς εργάτες το 2004, χάριν “αντικειμενικότητας οφείλαμε να καταδείξουμε και τον αλβανικό εθνικισμό”, όχι μόνο το ρατσισμό της ελληνικής κοινωνίας.

Θολή παρέμενε και η θέση για τις βόμβες στο ψαχνό στις δυτικές μητροπόλεις μέσα στη δεκαετία του 2000 ως κομμάτι της στρατηγικής της έντασης. Το σύνθημα “Πιάτσα Φοντάνα, Μόσχα και Μαδρίτη, οι βόμβες είναι η χαρά του κάθε ασφαλίτη” που ακούστηκε σε πορεία των αυτόνομων αντιμετωπίστηκε με μια γενική αμηχανία του είδους “εντάξει, δεν είμαστε και σίγουροι”. Κι όμως αυτή την αμηχανία θα την πληρώσουμε στο μέλλον ακριβά. Ήδη τα ελληνικά αφεντικά έχουν αποδείξει ότι το χαρτί της ισλαμικής τρομοκρατίας το έχουν στο μανίκι για όταν χρειαστεί (γράφαμε σχετικά στο προηγούμενο τεύχος). Ενόσω ήδη θα έπρεπε να είμαστε σε ετοιμότητα να πούμε φωναχτά τώρα και τότε που θα χρειαστεί ότι δεν χάφτουμε το παραμύθι της στρατηγικής της έντασης.

 Με το ρατσισμό των ντόπιων και την αμηχανία των πρωτοκοσμικών ελευθεριακών αντιμετωπίστηκε και η προσευχή των μουσουλμάνων σε δημόσιους χώρους της πόλης το Νοέμβριο του 2010. Γράφονταν τότε στον αστικό τύπο (και από εκπροσώπους της μουσουλμανικής κοινότητας) ότι στα τζαμιά έχουν εισχωρήσει φανατικά ισλαμικά στοιχεία κ.ο.κ. Και πάλι το φόβητρο του “εξτρεμιστή μουσουλμάνου” επιστρατεύτηκε για να στοχοποιηθούν οι μουσουλμάνοι εργάτες στην ελλάδα ως δυνάμει “εχθρικός πληθυσμός”. Μίλησε, ανησύχησε, είχε γνώμη κανείς για την υπόθεση τζαμί;

Με υποτίμηση και αύρα αδιαφορίας αντιμετωπίστηκαν και οι πρόσφατες αραβικές εξεγέρσεις. Από τα στόματα ορισμένων κομμουνιστών - διεθνιστών ειπώθηκαν πράγματα του είδους: “Τόσα χρόνια είχαν χούντες και ξαφνικά οι άραβες αποφάσισαν να ξυπνήσουν. Τόσα χρόνια ήταν παθητικοί...”. Η ειρωνία της υπόθεσης είναι ότι τέτοια λέγονταν την περίοδο της απεργίας πείνας των 300 μεταναστών, οι περισσότεροι από τους οποίους κατάγονταν από τις εν λόγω αραβικές χώρες. Ιδού μία από τις λαμπρότερες στιγμές της αλληλεγγύης! Εντωμεταξύ, μέσα σε τέτοιες συνθήκες αδιαφορίας, πώς να καλλιεργηθεί η έγνοια για το γεγονός ότι το ελληνικό κράτος, εξαιτίας των αναταραχών στη γειτονιά του, προβάλλει στη σκακιέρα της ανατολικής μεσογείου οικοδομώντας τα δικά του ανεξέρτητα συμφέροντα; Πώς να τεθούν παραγωγικά οι προβληματισμοί για το τι σημαίνει αυτό για το εσωτερικό του ελληνικού κράτους όπου ζει και εργάζεται ένα μεγάλο σε αριθμό παρανομοποιημένο μουσουλμανικό προλεταριάτο; Αλήθεια, ποιος χέστηκε για το τι κάνει το κράτος στην εξωτερική του πολιτική; Εδώ μόλις ανακαλύψαμε τι σημαίνει Μαγκρέμπ.

Σε τούτο το περιοδικό έχουμε πει και ξαναπεί πως έχουμε χάσει πολύ χρόνο στην κατανόηση αυτού του κόσμου. Και αυτό που μας φοβίζει περισσότερο κι από αυτό, είναι η ίδια η αδιαφορία για την κατανόηση αυτού του κόσμου. Είναι εξαιτίας αυτής ακριβώς της αδιαφορίας που κάθε φορά κάθε ζήτημα εμφανίζεται ως νέο, ως έκπληξη. Προχθές ήταν το Κοράνι, χθες ο Άγιος Παντελεήμονας ή το τζαμί, σήμερα είναι ο πόλεμος στη Λιβύη, αύριο θα είναι οι “ισλαμιστές τρομοκράτες” στην ελλάδα και μεθαύριο οι οργανωμένες προγραφές τους. Αυτή η αδιαφορία έχει και τις οργανωτικές της συνέπειες: θρέφει την απροθυμία για μόνιμη πολιτική οργάνωση και συγκροτεί υπό το βάρος της έκπληξης και της βίας των γεγονότων τις συγκυριακές συνευρέσεις του είδους “να κάνουμε κάτι για...”.

Θα πάμε μπροστά έτσι.


Οι autonome antifa στην εκδήλωσή τους με θέμα Διδάγματα από την αιγυπτιακή εξέγερση για το μέλλον του ελληνικού ρατσισμού, που έγινε τον περασμένο Μάρτιο, έθεσαν το ζήτημα του πώς μας αφορούν οι αραβικές εξεγέρσεις. Υποστήριζαν πως το ελληνικό κράτος, εξαιτίας των αναταραχών στη γειτονιά του, προβάλλει στη σκακιέρα της ανατολικής μεσογείου στο πλευρό του ισραήλ, οικοδομώντας τα δικά του ανεξάρτητα συμφέροντα. Το γεγονός αυτό δεν μπορεί παρά να σημαίνει την ολοένα και μεγαλύτερη συμμετοχή του στην υποτίμηση του αραβικού μουσουλμανικού προλεταριάτου. Σημαίνει ότι στην ελλάδα, οι μουσουλμάνοι μετανάστες ολοένα και περισσότερο θα στοχοποιούνται ως “εχθρικοί πληθυσμοί”. Περισσότερα στην μπροσούρα που είναι ένθετη στο παρόν τεύχος.