23 Ιουνίου, 2017

 

 

 


  
 

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ
#55

3/2017

 

 

 

Θα το βρείτε σε βιβλιοπωλεία
και περίπτερα των εξαρχείων 
και σε αυτοδιαχειριζόμενους
κοινωνικούς χώρους.
[Αναλυτικά τα σημεία διακίνησης]


Για ταχυδρομική αποστολή του 
τρέχοντος ή παλαιότερων τευχών 
στείλτε mail στο
antifascripta@yahoo.com

 

 

 



 

ΞΑΝΑΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ
 

Martin Lux
  ANTIFASCIST '77
Σύντομη ιστορία του
βρετανικού αντιφασισμού
σε πρώτο πρόσωπο (1970-1980)

από τις εκδόσεις antifa scripta
  Ιούνης 2017

 

 

 

 


 

300 μετανάστες, ένας αγώνας
τεύχος 22, 1/3/2011 

Αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι πρώτα με την ιστορία και μετά με τους εαυτούς μας, θα πρέπει να ομολογήσουμε ότι η κινητοποίηση των 300 μεταναστών δεν ήταν η πρώτη που συνέβη στα μέρη μας. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας που μας πέρασε, διάσπαρτες όσο και απελπισμένες εκρήξεις οργής σημάδεψαν στιγμιαία πολλά απ' τα κάτεργα που έχτισαν τον ελληνικό καπιταλισμό και εξίσου στιγμιαία εξαφανίστηκαν απ’ τη συλλογική μνήμη βουτηγμένοι στη βία και στο αίμα.
Δεν είναι προς τιμήν μας, αλλά κανένας απ' αυτούς τους αγώνες δεν βρήκε υποστήριξη από το σινάφι μας κι εδώ που τα λέμε πολύ δύσκολα θα μπορούσε να είναι κι αλλιώς. Η σοβαρότερη των αιτιών ήταν κατά τη γνώμη μας το χάσμα που χτίστηκε όλα αυτά τα χρόνια ανάμεσα στους μετανάστες και στους ντόπιους εργάτες. Ήταν ένα χάσμα βαθύ που εκτός των άλλων πέτυχε να διαιρέσει την εργατική τάξη στην Ελλάδα υποδειγματικά. Δεν είναι μυστικό ότι το μοντέλο καπιταλιστικής ανάπτυξης αλά ελληνικά επεφύλασσε στη γηγενή του άκρη μια προσωρινή ευμάρεια και συννομή του πλούτου που δημιουργούσε η εργασία των μεταναστών εργατών· και πως στην άλλη του άκρη έχτιζε μόνιμους θύλακες βίας και λεηλασίας τους οποίους επάνδρωσαν εκβιαστικά εκατοντάδες χιλιάδες άντρες και γυναίκες, αρχικά από το ανατολικό μπλοκ και στη συνέχεια από την Ασία και την Αφρική. Αυτό το χάσμα, αντί να αποτελέσει διακηρυγμένο εχθρό της ταξικής αλληλεγγύης, μεγάλωνε μέρα με τη μέρα, χρόνο με το χρόνο. Ώσπου τελικά έφτασε ν' αποτελεί τη βασική στρατηγική του ελληνικού κράτους για τη διαχείριση των μεταναστών στην επικράτειά του, που δεν ήταν άλλη από την με το ζόρι παρανομοποίησή τους. Δεν πρόκειται για θεωρίες. Το ελληνικό κράτος από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 και για βάθος χρόνου είχε αποφασίσει να κρατάει ένα σημαντικό ποσοστό της εργατικής του τάξης στην πιο βαθιά παρανομία. Απαγορευμένο με όλους τους δυνατούς τρόπους, επιτηρούμενο με κάθε είδους ένοπλα σώματα και εξαρτώμενο σχεδόν αποκλειστικά από τη μαφία και τους υπαλλήλους της, το πολυεθνικό προελεταριάτο στην Ελλάδα δεν είχε κανένα άλλο μέλλον εκτός απ’ το να δουλεύει μέχρις εξοντώσεως, να κυνηγιέται από τις αστυνομίες και τους φασίστες, να απελαύνεται από τον ένα εγκληματία στον άλλο, να πνίγεται στο Αιγαίο, να διαμελίζεται στον Έβρο...
Εντωμεταξύ, όσο περισσότερο η στρατηγική της παρανομοποίησης οργάνωνε το μέλλον της καπιταλιστικής λεηλασίας, άθελά της εξέθετε τη φτέρνα της στα βέλη μιας αντίρροπης δύναμης. Δε χρειάζονται μαντικές ικανότητες για να φανταστεί κανείς ότι στο όχι πολύ μακρινό μέλλον η διαρκής πίεση προς τα όρια της επιβίωσης θα ανάγκαζε τους μετανάστες και τις μετανάστριες που ζουν στην Ελλάδα να απαντήσουν. Έστω κι αν βρίσκονταν με το μαχαίρι στο λαιμό -ή ακριβώς γι’ αυτό! Ήταν δεδομένο ότι πλάι στα κρατικά σχέδια που συστηματοποιούσαν τη βαρβαρότητα εναντίον των μεταναστών εργατών, οι τελευταίοι μοιραία θα ανακάλυπταν λιγότερο ή περισσότερο αποτελεσματικούς τρόπους για να επιβιώσουν. Το θέμα δεν ήταν αν αυτό θα συνέβαινε, αλλά το πότε. Και κυρίως το πώς...
Τη στιγμή που μιλάμε η απεργία πείνας των 300 μεταναστών από την Κρήτη βρίσκεται σε εξέλιξη και κατά συνέπεια τα όσα γράφονται εδώ όταν διαβαστούν ενδεχομένως θα μοιάζουν κιόλας ξεπερασμένα. Όπως και να ’χει πάντως, πρόκειται για έναν αγώνα που βάζει το δάχτυλο στο κέντρο της πληγής και ως τέτοιον προσπαθήσαμε με λόγια και με έργα να τον υποστηρίξουμε. Δεν ξέρουμε πόσο τα καταφέραμε, αλλά για την ώρα μας φαίνεται εξαιρετικά ενδιαφέρον ότι τέτοιες κινήσεις αποδεικνύουν έστω και δειλά ότι μέσα στις κοινότητες των μεταναστών εργατών έχουν αναπτυχθεί - και θα στους καιρούς που έρχονται θα αναπτυχθούν ακόμη περισσότερο - οργανωτικές μορφές τέτοιες που, όπως φάνηκε, μπορούν να κινητοποιούν κάποιες εκατοντάδες ανθρώπων για τον ίδιο σκοπό. Ακόμη περισσότερο, θα πρέπει να είμαστε βέβαιοι ότι σ’ αυτό το υπό διαμόρφωση περιβάλλον οργανωτικής εξέλιξης των μεταναστών εργατών κυοφορείται μια νέα αντίληψη, τόσο για τις δομές της ελληνικής κοινωνίας, όσο και για την ίδια τους τη φιγούρα. Στην πραγματικότητα μέσα από το λόγο των 300 αράβων μεταναστών αρθρώθηκε για πρώτη φορά τόσο ρητά μια οργανωμένη αντίθεση στο υπό εξέλιξη σχέδιο παρανομοποίησής τους. Αυτή η αντίθεση αφενός μεν εντόπιζε την πηγή των δεινών τους στις μεθοδευμένες τακτικές του ελληνικού κράτους που αποστερεί περίπου το 10% του εργατικού δυναμικού του από κάθε είδους νομιμοποιητικό έγγραφο· και αφετέρου προσέγγιζε την κατάστασή από μια μαχητική σκοπιά: τη θέση των “φουκαράδων” που τους ρήμαξε ο πόλεμος πήρε ένα ταξικά επικίνδυνο υποκείμενο, ο συνειδητοποιημένος εργάτης. Πιθανότατα για αυτό, το σύνολο των μηχανισμών του κράτους έκανε το παν για να παραμείνει αυτή η όψη (της εργασίας και της εκμετάλλευσής της) θαμμένη κάτω από οτιδήποτε άλλο - το άσυλο, την υγειονομική βόμβα, τον τσίπρα κοκ.
Μέσα στο γενικό ζόφο που υπόσχεται το καπιταλιστικό μέλλον για τη φιγούρα του μετανάστη εργάτη το βασικό συμπέρασμα από την κινητοποίηση των 300 μεταναστών είναι κατ’ αρχάς αισιόδοξο: δείχνει, έστω και χειροτεχνικά, ότι το σχήμα “παρανομοποίηση και μπάτσοι”, που επιστράτευσε το ελληνικό κράτος για να θέσει υπό απαγόρευση τους μετανάστες στην επικράτειά του, παρουσίασε μια μικρή ρωγμή. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η απεργία πείνας, έτσι όπως εκδηλώθηκε, συνιστά τον πρώτο κρίκο μιας αλυσίδας που αργά ή γρήγορα θα αρχίσει να ξεδιπλώνεται από πολλούς και διαφορετικούς μεταξύ τους μετανάστες. Μας αρέσει - δε μας αρέσει το πολυεθνικό προλεταριάτο βρίσκεται ακόμη στη φάση που συλλέγει αγωνιστικές εμπειρίες, που καταλαβαίνει στην πράξη τι είναι η αριστερά και τι η αντιεξουσία, που σχηματίζει με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο γνώμη για το πώς θα πρέπει να διεξάγεται ο αγώνας. Εξαιτίας της δεινής ταξικής του θέσης το ίδιο υποκείμενο θα αποπειραθεί ξανά και ξανά να σπάσει τη σιωπή με όποιον τρόπο μπορεί. Και σ’ αυτές του τις απόπειρες θα έχει ως παρακαταθήκη τις εμπειρίες που αποκόμισε από τον τωρινό του αγώνα.
Που ελπίζουμε να αποβεί το ίδιο διδακτικός και για μας.

“Οι 300 μετανάστες εργάτες αποδεικνύουν ότι για να κερδίσεις δεν αρκεί να μυξοκλαίς - πρέπει και να παλεύεις”.

 

Αφίσα από τη συνέλευση autonome antifa. Κολλήθηκε στις
γειτονιές της Αθήνας και του Πειραιά στα μέσα Φλεβάρη.