23 Ιουνίου, 2017

 

 

 


  
 

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ
#55

3/2017

 

 

 

Θα το βρείτε σε βιβλιοπωλεία
και περίπτερα των εξαρχείων 
και σε αυτοδιαχειριζόμενους
κοινωνικούς χώρους.
[Αναλυτικά τα σημεία διακίνησης]


Για ταχυδρομική αποστολή του 
τρέχοντος ή παλαιότερων τευχών 
στείλτε mail στο
antifascripta@yahoo.com

 

 

 



 

ΞΑΝΑΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ
 

Martin Lux
  ANTIFASCIST '77
Σύντομη ιστορία του
βρετανικού αντιφασισμού
σε πρώτο πρόσωπο (1970-1980)

από τις εκδόσεις antifa scripta
  Ιούνης 2017

 

 

 

 


 

Ε, αφού είναι όλα για πέταμα...
τεύχος 17, 9/6/2010

Judgment day for Korkoneas
Ενδέχεται κάποιοι να μην ενδιαφέρονται για το αποτέλεσμα της δίκης του Κορκονέα. Και είναι γεγονός πως δεν χρειάστηκε τίποτα παραπάνω από το απλοϊκό τέχνασμα της μεταφοράς της στην μακρινή Άμφισσα για να περάσει από το επίκεντρο του ενδιαφέροντος στην αφάνεια. Αλλά η δίκη του Κορκονέα είναι σημαντική. Γιατί εκεί εκφράζεται μία από τις μπατσικές προτεραιότητες των δύο τελευταίων χρόνων. Λέμε για την αναζήτηση τρόπων ώστε ο επόμενος (στοιχειωδώς - καθώς πρέπει - Έλληνας) νεκρός από μπατσικές σφαίρες να πάει ολωσδιόλου “τζάμπα”.
Σε αυτή τη σημαντική δίκη λοιπόν, η πρόθεση να πέσει ο Κορκονέας στα μαλακά είναι ευδιάκριτη. Θα μπορούσε βέβαια αυτή η ευδιάκριτη πρόθεση να εκφράζεται πιο διακριτικά. Για παράδειγμα: ο Κορκονέας πρωτόδικα καταδικάζεται μετά βδελυγμίας, ηθικά και ποινικά, ως βδελυρό κοινωνικό απόβλητο, τρώει κατακέφαλα και γαμώ τις φυλακές, κάνει έφεση, πέφτει στα μαλακά και αποφυλακίζεται στο βουβό μετά από δύο χρόνια. Μετά γίνεται μια διαδήλωση, ίσως ένα μικρό μπάχαλο και τέρμα τα δίφραγκα. Αυτή είναι η περίπτωση “ο Κορκονέας έχει φίλους και οι φίλοι βοηθούν ο ένας τον άλλον” και έχει συμβεί πολλές φορές.
Αλλά δεν είναι διακριτικοί οι ιθύνοντες. Κι έτσι η δίκη του Κορκονέα διεξάγεται υπό καθεστώς ανοιχτής ακρόασης, με σχεδόν καθημερινά ρεπορτάζ που μας εξοικειώνουν με τα ζητήματα που θέτει η πολυμήχανη υπεράσπιση. Ζητήματα τεχνικής φύσης: συνάδει η τροχιά της σφαίρας με τους νόμους της ρευστομηχανικής, ή μήπως έχουμε νέα περίπτωση Κένεντυ; Αστυνομικής φύσης: Ποιος συνεννοήθηκε με ποιον μετά τη δολοφονία; Ανθρωπιστικής φύσης: και τον Κορκονέα μανούλα τον έκανε! Πολιτικής φύσης: Ήταν ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος αναρχικός;
v Τελικά, το πολιτικό μήνυμα που εκπέμπεται προς τους ενδιαφερόμενους (που βρίσκονται και από τις δύο μεριές του όπλου) είναι το εξής: Δεν αρκεί να πυροβολήσεις έναν πιτσιρικά στο στήθος για να καταδικαστείς για φόνο. Καθότι αν είναι για κάθε νεκρό να καίγεται τρεις μέρες η Αθήνα, ο συνολικός λογαριασμός μπορεί να αποδειχθεί μάλλον δυσβάσταχτος. Ειδικά αν έχεις κατά νου να υπάρξουν και περισσότεροι νεκροί “εφόσον οι περιστάσεις το επιβάλλουν”.

Σημαντικές συζητήσεις στην “Καθημερινή”
Η δίκη του Κορκονέα δεν είναι παρά ένα μικρό κομμάτι της κρατικής αποτίμησης των γεγονότων, όχι μόνο του Δεκέμβρη, αλλά και των τρέχοντων. Θα ήταν αφελές να νομίζουμε πως, ακόμη και αμέσως μετά τον Δεκέμβρη του 2008, οι αρμόδιοι σκέψης του ελληνικού κράτους δεν γνώριζαν ή δεν υποπτεύονταν τα όσα θα ακολουθούσαν. Για παράδειγμα, στις 11/1/2009, ο κύριος Παπαχελάς της Καθημερινής ήδη υποπτευόταν ότι “είναι εξαιρετικά πιθανό πως μετά το συναισθηματικό ‘αριστερόστροφο’ ξέσπασμα του Δεκεμβρίου, θα εκδηλωθεί μια ‘δεξιόστροφη’ κίνηση της μεσαίας τάξης που έχει θορυβηθεί από τις συνεχείς ταραχές, τη νέα τρομοκρατία αλλά και την επικείμενη οικονομική κρίση. Και το ζήτημα είναι ποιος θα καρπωθεί τα οφέλη από τη νέα μετακίνηση του εκκρεμούς...”
Όπως καταλαβαίνετε, είναι μια πρόβλεψη που αποδείχθηκε πολύ πιο ακριβής από διάφορες που κυκλοφορούσαν τότε. Αν μη τι άλλο λέει για επικείμενη κρίση όχι για επικείμενη επανάσταση! Αλλά το ποιος θα καρπωθεί τα οφέλη της δεξιάς στροφής δεν είναι το μοναδικό θέμα συζήτησης στη μεγάλη εφημερίδα συμφερόντων Αλαφούζου κλπ. Για παράδειγμα, με αφορμή τον ψεκασμό του Γλέζου με DDT (14/3/2010), ο ίδιος με πριν πράκτορας της ΕΥΠ προχώρησε τον συλλογισμό του:
Κάποιοι πιστεύουν ότι ένα κομμάτι των ακραίων αριστερίστικων ομάδων, και όχι μόνο, θα ήθελε ένα θύμα ακριβώς για να κεφαλαιοποιήσει τα όποια πολιτικά κέρδη... Αυτό το άγχος, ενός θύματος στους δρόμους, είχε επανειλημμένα παγώσει τις κυβερνήσεις Καραμανλή… Έχει έλθει η ώρα όμως, να απαντήσουμε, ως κοινωνία, στο ερώτημα ποια είναι τα ανεκτά όρια διαμαρτυρίας…
Δεν πρέπει να αμφιβάλλουμε ότι σημαντικοί κύκλοι του ελληνικού κράτους έχουν πολύ συγκεκριμένες απόψεις για το ποια πρέπει στο εξής να είναι “τα ανεκτά όρια διαμαρτυρίας”. Πρόσφατα για παράδειγμα, ο κύριος Τέλογλου, επίσης κυπατζής και υπάλληλος του Αλαφούζου, επιδόθηκε σε διανοητικές αναζητήσεις στο διαδίκτυο. Θέμα του η νέα μορφή κυβέρνησης που χρειαζόμαστε για να μας συντροφεύσει στους δύσκολους καιρούς:
...δεν θα είναι μόνο ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ ψηφίστηκε τον Οκτώβριο για να εφαρμόσει μία άλλη πολιτική από αυτή που τώρα χρειάζεται ο τόπος... Να κάνουμε εκλογές; Δεν είμαστε αυτόχειρες. Άρα τι μένει; Μία κυβέρνηση σαν και εκείνη του Κωνσταντίνου Καραμανλή τον Ιούλιο του 1974, από όλους τους πολιτικούς χώρους. Η κυβέρνηση αυτή πρέπει να έχει έκτακτες εξουσίες, για να το πω πιο απλά η χώρα είναι σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης χωρίς δικτατορία αλλά ορισμένα άρθρα του συντάγματος πρέπει να βγουν “εκτός” η να ερμηνευτούν ανάλογα. ...πρέπει να περιοριστεί το δικαίωμα της απεργίας αλλά και της διαμαρτυρίας σε ευαίσθητους τομείς (πχ πιλότοι της πολεμικής αεροπορίας, απεργία εκπαιδευτικών μέσα στις εξετάσεις)... επικεφαλής πρέπει να είναι κάποιος που να μην διστάζει μπροστά σε όποιο κόστος... [http://www.protagon.gr, 28/4, οι διορθώσεις των συντακτικών δικές μας]
Αλλά και ο μακαρίτης, πρώην αριστερός και επίσης έμπιστος του Αλαφούζου, Αντώνης Καρκαγιάννης, φαίνεται πως λίγο πριν πεθάνει, επιδιδόταν σε περίεργες συζητήσεις:
Πριν από μερικές βδομάδες [ο μακαρίτης] μου μιλούσε για την σε παγκόσμιο επίπεδο αντιπαλότητα παραγωγικής και χρηματοπιστωτικής οικονομίας και για το ενδεχόμενο ενός πολέμου... [Μιχάλης Κατσίγερας, Καθημερινή 16/5].
Ηγέτες στιβαροί κι αδίστακτοι, κυβερνήσεις εθνικής σωτηρίας, δικτατορίες με χαμηλά λιπαρά, πόλεμοι και μπάτσοι, να πυροβολούν ατιμώρητα τους καλομαθημένους Έλληνες πολίτες που δεν τους έχει ξαναπυροβολήσει κανείς. Τέτοιου επιπέδου είναι οι συζητήσεις στην εφημερίδα του Αλαφούζου.

Δικτατορία 2015
Αλλά δεν είναι οι μόνοι. Ψάχνονται διάφοροι και ψάχνονται με ζέση. Γιατί τα πράγματα είναι δύσκολα. Το ελληνικό κράτος, ό,τι διάολο κι αν είναι αυτό το πράγμα σήμερα (και όχι, δεν είναι ο Γιωργάκης), προσέφυγε στο ΔΝΤ. Αλλά από το χρέος δεν θα σωθεί, το λένε όλοι στα ίσα. Γιατί λοιπόν να μην επαναδιαπραγματευτεί τώρα το χρέος του; Γιατί να μην πει στους δανειστές του ότι “τελικά θα σας δώσω τα μισά”; Το ένα μισό της απάντησης είναι οι ελληνικών συμφερόντων τράπεζες στις οποίες ανήκει μεγάλο μέρος του δημόσιου χρέους. Το άλλο μισό όμως, νομίζουμε πως θα πρέπει να αναζητηθεί στην κατάσταση του ελληνικού κράτους και των θεσμών που το πλαισιώνουν.
Η κατάσταση περιγράφεται εύκολα και σύντομα. Όλα είναι για πέταμα! Τα κόμματα έχουν χρεοκοπήσει, όχι γιατί όλο και περισσότεροι αντιλαμβάνονται πως τελικά πρόκειται για κάποιου είδους συμμορίες (που ισχύει), αλλά γιατί δεν είναι πια και πολύ δυνατές συμμορίες, πράγμα που αποδεικνύεται και από την κατάντια της προηγούμενης κυβέρνησης του τόπου. Τα συνδικάτα τα έχουν όλοι για να γελάνε. Τα ΜΜΕ, αν και βαίνουν καλώς ως προς τη βασική τους λειτουργία (που αν δεν το ξέρατε είναι να λένε συνέχεια “όλα είναι εμπόρευμα”), ως προς τις ευθέως προπαγανδιστικές λειτουργίες τους έχουν χτυπήσει ενός είδους ναδίρ. Πολύ απλά όλοι έχουν πάψει να πιστεύουν αυτά που λένε οι ομιλούσες κεφαλές κάθε βράδυ, πράγμα που δυστυχώς τους αφήνει δίχως να ξέρουν πια τι να πιστέψουν (ευτυχώς που μένει το “όλα είναι εμπόρευμα”). Για κάτι παραφερνάλια σαν το εκπαιδευτικό σύστημα και τους Έλληνες διανοούμενους δεν θα μιλήσουμε καν. Τελικά το μόνο που έχει απομείνει είναι... η εκκλησία! Και φυσικά ο στρατός κι οι μπάτσοι.
Δίπλα σε όλα αυτά, οι παραγωγικές δυνάμεις του τόπου. Αυτές δεν είναι για πέταμα, αντιθέτως, αυτές έχουμε με αυτές θα πορευθούμε. Τα είκοσι τελευταία χρόνια, με καύσιμο την τεχνητή παρανομία των μεταναστών εργατών, τα μικρά αφεντικά μετατράπηκαν σε κανονικούς δουλέμπορους. Αυτό έχει οδηγήσει σε μια οικονομία έντασης εργασίας και ταυτόχρονα σε μια κοινωνία μαφία, όπου όλο και περισσότερες εργασιακές δραστηριότητες λαμβάνουν χώρα εκτός νόμου με τρόπους από σχεδόν “ομαλούς” (η μαύρη δουλειά) έως εντελώς μαφιόζικους (η καταναγκαστική πορνεία).
Ε, για να ξαναγυρίσουμε στους θεσμούς, αφού είναι όλα για πέταμα, ας τα πετάξουμε! Το ελληνικό κράτος, με οδηγό “τα δυσβάσταχτα μέτρα”, ήδη κινείται προς την απόρριψη του κοινωνικού συμβολαίου των τελευταίων τριάντα χρόνων. Μαζί του θα απορριφθούν, ή θα μεταλλαχθούν σε κάτι πιο κατάλληλο, όλοι οι απαραίτητοι θεσμοί εξουσίας και μεσολάβησης. Θα πεταχτούν τα συνδικάτα στα σκουπίδια, θα διαλυθεί το εκπαιδευτικό σύστημα, θα μεταλλαχθούν τα κόμματα, ενώ τα ΜΜΕ... θα κάνουν ό,τι μπορούν. Με τρεις στόχους. Να υπάρξει μια πολιτική δομή κεντρικής εξουσίας που να αντιστοιχεί στην κοινωνία - μαφία με τη βούλα. Να γίνει το παράνομο τμήμα της οικονομίας “κανονικό” κομμάτι της κοινωνικής και οικονομικής ζωής του τόπου παραμένοντας παράνομο. Και να προετοιμαστεί η ελληνική κοινωνία για καιρούς πολέμου.
Από εδώ είναι που προέρχονται οι ρηξικέλευθες πολιτικές, κοινωνικές και στρατιωτικές προτάσεις που όλο και πετάγονται γύρω μας. Είναι μικρά τεστ όλα αυτά, ιδέες που στην ουσία τους κινούνται γύρω από το πως πρέπει να είναι μια καθώς πρέπει δικτατορία εν έτει 2015. Στα χρόνια -για να μην πούμε στους μήνες- που ακολουθούν, τέτοιες ιδέες θα απασχολούν όλο και περισσότερο τους “σκεπτόμενους” του συστήματος. Και θα γίνονται πράξη. Αλλά ας μην το κάνουμε θέμα. Από εδώ και μπρος, όλο με κάτι τέτοια θα ασχολούμαστε. Ή κάτι τέτοια θα ασχολούνται μαζί μας.


Βγενόπουλος προς Χατζηνικολάου: Δύο από τους ελάχιστους θεσμούς που συνεχίζουν να μισολειτουργούν, συναντιούνται για να ετοιμάσουν την “κάθαρση του πολιτικού συστήματος” (προσέξτε τις λεζάντες αλα Frank Miller). Ότι διάφορα ΜΜΕ σπρώχνουν Βγενό, είναι σίγουρο. Το τι θα κάνουν στο μέλλον, όχι και τόσο.