24 Ιουνίου, 2017

 

 

 


  
 

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ
#55

3/2017

 

 

 

Θα το βρείτε σε βιβλιοπωλεία
και περίπτερα των εξαρχείων 
και σε αυτοδιαχειριζόμενους
κοινωνικούς χώρους.
[Αναλυτικά τα σημεία διακίνησης]


Για ταχυδρομική αποστολή του 
τρέχοντος ή παλαιότερων τευχών 
στείλτε mail στο
antifascripta@yahoo.com

 

 

 



 

ΞΑΝΑΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ
 

Martin Lux
  ANTIFASCIST '77
Σύντομη ιστορία του
βρετανικού αντιφασισμού
σε πρώτο πρόσωπο (1970-1980)

από τις εκδόσεις antifa scripta
  Ιούνης 2017

 

 

 

 


 

Διάλειμμα για διαφημίσεις
τεύχος 16, 12/4/2010

Από πέρισυ, κάθε μήνα έρχονται κάτι άπλυτοι έξω από το ΤΕΕ μου και μοιράζουν φυλλάδια antifa!!! Κάθε μήνα όμως! Είναι πιστοί στο ραντεβού τους!…  Το φυλλάδιο υποστηρίζει με αισχρό τρόπο τους μετανάστες, βρίζει τους “κακούς φασίστες”, θάβει την αριστερά, αντιτίθεται στις παρελάσεις, μεγαλοποιεί μια διαδήλωση που έκαναν και πολλές άλλες αρλούμπες… Κάτι πρέπει να κάνουμε… με το να μοιράζει μόνο η ΚΝΕ και η antifa φυλλάδια, γίνεται η καλύτερη πλύση!! ΥΠΕΡΑΝΩ ΟΛΩΝ Η ΕΛΛΑΣ!
[Νεαρός νεοναζί με το ψευδώνυμο “Γκρήκμαν” τοποθετείται στο φόρουμ της νεολαίας της Χρυσής Αυγής, 5/2007.]

Κάτι μήνες πριν, έκλεισαν πέντε χρόνια από τότε που κολλήθηκε η πρώτη αφίσα με υπογραφή antifa στην Ελλάδα. Από τότε έγιναν πολλά και η (κλεμμένη από Γερμανία) υπογραφή εκείνης της αμήχανης αλλά ενθουσιώδους αφίσας πήρε το δρόμο της. Βάφτισε αντιφασιστικούς πυρήνες σε γειτονιές και αντιφασιστικές συνελεύσεις, μπήκε σε αφίσες, αυτοκόλλητα και συνθήματα σε τοίχους, σηκώθηκε σε κερκίδες γηπέδων, έγινε διαδηλώσεις, εκδόσεις και περιοδικά, γράφτηκε με μαρκαδόρο σε θρανία, κάτι φορές απέκτησε κύκλο γύρω από το “a”, έγινε username στο yahoo messenger και χρησιμοποιήθηκε από ημιμαθείς δημοσιογράφους για να καταδείξει τον πόλεμο χαμηλής έντασης που διεξάγεται σε αυτή την πόλη ενάντια στους φασίστες, τις ιδέες και τους φίλους τους.
Θεωρούμε την όλη πολιτική κίνηση αυτών των πέντε χρόνων μερικώς επιτυχημένη. Όχι γιατί τα πράγματα δεν θα μπορούσαν να έχουν πάει καλύτερα. Ούτε γιατί ο φασισμός πήρε την κατιούσα μέσα από τα antifa κατορθώματα που συγκλονίζουν την ελληνική κοινωνία για μια πενταετία. Τα λάθη μας τα γνωρίζουμε, ελπίζουμε να γνωριστούμε ακόμη καλύτερα μαζί τους στο μέλλον και μερικά μπορεί να σας τα πούμε όταν τα οργανώσουμε στο κεφάλι μας. Όσο για τον φασισμό και το μέλλον του, όσοι διαβάζουν αυτό το περιοδικό θα έχουν καταλάβει πως όταν σκεφτόμαστε το μέλλον, δεν μας έρχεται στο νου ένα ροζ λιβάδι με πράσινες παστέλ αγελαδίτσες και τούφες λευκά λουλουδάκια να στολίζουν τις γωνίες. Από την άλλη όμως, γνωρίζουμε ότι το antifa, οι διάφοροι πυρήνες και συνελεύσεις του, είχαν και ορισμένες σημαντικές επιτυχίες στα χρόνια που μας πέρασαν. Ή αλλιώς, θα θέλαμε να υποστηρίξουμε ότι χωρίς τις διάσπαρτες μικρές ομάδες που δημιουργήθηκαν γύρω από την υπογραφή antifa, σήμερα τα πράγματα θα ήταν πολύ χειρότερα.

Γνωρίζουμε ας πούμε την μεγάλη πρακτική (αν και όχι εισπρακτική) επιτυχία των μοιρασμάτων σε σχολεία. Τα έντυπα δρόμου με την υπογραφή antifa φαίνονται καταρχήν ταπεινά. Τυπώνονται σε κάποιες λίγες χιλιάδες αντίτυπα, είναι ασπρόμαυρα, έχουν ύλη που καθορίζεται, όχι από κάποια κομματική γραμμή, αλλά από τις ικανότητες και τα ενδιαφέροντα εκείνων που τα φτιάχνουν. Κι όμως, με τέτοιες χειροτεχνικές μεθόδους, στα πέντε χρόνια που μεσολάβησαν από την πρώτη αφίσα με την υπογραφή antifa, δεκάδες χιλιάδες τέτοια μικρά έντυπα έχουν μοιραστεί στα σχολεία της Αθήνας. Είναι μια υπόκωφη αντιηρωική δουλειά της οποίας τα αποτελέσματα δεν φαίνονται παρά μέσα στις ίδιες τις σχολικές μικροκοινωνίες. Όμως αποτελέσματα υπάρχουν -είναι συζητήσεις που γίνονται στο διάλειμμα, είναι παρέες που έτσι γι' αλλαγή ενδιαφέρονται για κάτι άλλο απ' ό,τι λέει η τηλεόραση, είναι μικροί ακροδεξιοί που φοβούνται μήπως τους πάρουν χαμπάρι οι κακοί αντιφάδες, είναι όλοι αυτοί που αυτά τα πέντε χρόνια θέλησαν να μας γνωρίσουν.
Ακόμη πιο σημαντική (αν και εξίσου υπόκωφη) θεωρούμε την αλλαγή που συνέβη στον τομέα των απόψεων. Μπορεί οι αναγνώστες του περιοδικού να μην το θυμούνται, αλλά όταν η υπογραφή antifa έκανε την εμφάνισή της, οι αντιλήψεις που τη συνόδευαν δεν ήταν οι πλέον δημοφιλείς ακόμη και μεταξύ ανθρώπων που θα θεωρούσε κανείς πολιτικά κοντινούς μας. Λογικό αυτό· γιατί ήταν απλές και σαφείς αντιλήψεις με βαρύ και σαφές κόστος. Πρώτον, αυτή η κοινωνία είναι μια κοινωνία ταξική και ιμπεριαλιστική, δηλαδή μια κοινωνία σε διαρκή εσωτερικό και εξωτερικό πόλεμο· ο ρατσισμός είναι το πρώτο ανάμεσα στα ιδεολογικά συμπράγκαλα αυτού του πολέμου. Δεύτερον, οι μετανάστες δεν είναι ούτε “πρόσφυγες” ούτε αναξιοπαθούντες, είναι εργάτες και εργάτριες, είναι ίσως η ραχοκοκαλιά της εργατικής τάξης των νοτίων βαλκανίων. Τρίτον, οι ρατσιστές και οι φασίστες δεν είναι κάποιοι πλανημένοι από τα μμε που θα φωτιστούν μόλις έρθουν σε επαφή με τις ωραίες μας ιδέες, αλλά κομμάτι του εσωτερικού κοινωνικού πολέμου, συνειδητό όσο όλα τα άλλα και γι' αυτό τόσο μισητό όσο του αξίζει. Έχει κι άλλα τέτοια, αλλά άλλη φορά.
Σήμερα είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς την εσωτερική μάχη που έπρεπε να δώσουν αυτές οι αντιλήψεις για να κερδίσουν το χώρο τους. Σκεφτείτε το: ετούτη η κοινωνία πέρασε ολόκληρη τη δεκαετία του '90 ξεπαστρεύοντας Αλβανούς εργάτες στα σύνορα και στα μπουρδέλα, στις οικοδομές και στα χωράφια. Για δέκα και πάνω χρόνια εξελίχθηκε αυτό το πρώτο μεγάλο ξεπάστρεμα της εργατικής τάξης και για δέκα και πλέον χρόνια η αντίσταση που αντιμετώπισε ήταν “να τους πάμε κουβέρτες”, “ο ρατσισμός γεννιέται από τα μμε” και “οι Έλληνες δεν είναι ρατσιστές”(1). Ε, διορθώστε μας αν κάνουμε λάθος, αλλά σήμερα είναι δυνατόν να υποστηρίζεται δίχως πολλές αντιρρήσεις στο εσωτερικό των αντιρατσιστικών κύκλων πως “οι Έλληνες” είναι και γαμώ τους κραγμένους ρατσιστές, και ότι ο ρατσισμός τους έχει προέλευση και στόχο το ταξικό συμφέρον. Ελπίζουμε η ιστορία να μας πιστώσει ένα κομματάκι αυτής της μηδαμινής επιτυχίας. Είναι πράγματι μηδαμινή σε σχέση με τις ανάγκες του ταξικού πολέμου και το μέγεθος της ρατσιστικής επέλασης. Αλλά φαντάζει λιγάκι σημαντικότερη αν σκεφθεί κανείς πως το πραγματικό “μεγάλο έργο” της χώρας στο γύρισμα του αιώνα δεν ήταν το ευρώ ή η Ολυμπιάδα, αλλά το διαρκές ρατσιστικό πογκρόμ που μας κάνει παρέα από το 1990 και μετά. Και ότι οι αντιλήψεις περί κουβερτών, “Ελλήνων που δεν είναι ρατσιστές” και πάει λέγοντας, ήταν οργανικό κομμάτι αυτού του μεγάλου κοινωνικού έργου.
Λίγη υπομονή ακόμα και τελειώνουμε με τις διαφημίσεις. Λοιπόν, κατά τη γνώμη μας, η μεγαλύτερη επιτυχία της υπογραφής antifa είναι το ίδιο το γεγονός της οριζόντιας οργάνωσης. Καμιά φορά το ξεχνάμε μπροστά στον καλπασμό του ρατσισμού και του φασισμού, οπότε θα θέλαμε να το επισημάνουμε ξεκάθαρα: οι αντιφασιστικοί πυρήνες των γειτονιών και οι αντιφασιστικές συνελεύσεις είναι μια υπόθεση απολύτως εξαιρετική. Μόνιμες συνελεύσεις μαθητών, φοιτητών και εργατών, γυναικών και ανδρών. Αυτοί όλοι δεν συζητούν για το ιερό τρίπτυχο μπάλα - τσόντα - ψώνια αλλά για τον ταξικό πόλεμο. Αυτές όλες ελάχιστα έχουν να κερδίσουν ατομικά από αυτά που κάνουν και ακόμη πιο ελάχιστα είναι τα υλικά τους κέρδη με την έννοια που καταλαβαίνει το “υλικά” το καπιταλιστικό σύστημα. Όλοι αυτοί κι όλες αυτές, όχι μόνο επιμένουν να συνυπάρχουν πέρα από τις τεράστιες κοινωνικές και πολιτισμικές διαφορές τους, αλλά στις καλές τους στιγμές καταφέρνουν να κάνουν αυτές τις διαφορές προσόν και πλούτο για όλους μαζί. Ούτε οι ίδιοι οι συμμετέχοντες στους antifa πυρήνες δεν έχουν καταλάβει ακόμη πόσο παράτολμο και πόσο εξοργιστικό είναι αυτό που κάνουν για τις κοινωνίες του ατομισμού. Αλλά είναι γεγονός πως αυτή τη στιγμή, οι μόνιμες πολιτικές δομές της οριζόντιας οργάνωσης είναι ένα από τα ελάχιστα πεδία ουσιαστικής συνύπαρξης και σύμπραξης διαφορετικών υποκειμένων εργατικής προέλευσης που διαθέτει αυτή η κοινωνία.
Αυτά λοιπόν, ως εδώ ήταν, και τα υπόλοιπα είναι όπως τα φαντάζεστε. Είμαστε λίγες και λίγοι για όσα έχουμε μπρος μας. Είμαστε προβληματικοί οργανωτικά, διανοητικά και συναισθηματικά κι όσο για το οικονομικά αφήστε το καλύτερα. Με λίγα λόγια είμαστε παιδιά της εποχής μας και του τόπου μας, όπως όλοι. Και ο δρόμος μας δεν είναι σπαρμένος με ρόδα.
Και είναι με αυτή τη διαπίστωση που το διάλειμμα για διαφημίσεις λαμβάνει τέλος.

1.Έτσι έλεγε το πανώ αντιρατσιστικής διαδήλωσης του 1999 μετά από δολοφονίες μεταναστών. Φωτό δεν έχουμε, αλλά θυμόμαστε καλά. Όπως θυμόμαστε και ότι οι διοργανωτές είχαν θεωρήσει καλό να βάλουν “τους μετανάστες τους” να το κρατήσουν. Τα περί κουβερτών και μμε δεν λέμε ποιοι τα έλεγαν. Ξέρουν οι ίδιοι.