21 Σεπτεμβρίου, 2017

 

 

 


  
 

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ
#56

6/2017

 

 

 

Θα το βρείτε σε βιβλιοπωλεία
και περίπτερα των εξαρχείων 
και σε αυτοδιαχειριζόμενους
κοινωνικούς χώρους.
[Αναλυτικά τα σημεία διακίνησης]


Για ταχυδρομική αποστολή του 
τρέχοντος ή παλαιότερων τευχών 
στείλτε mail στο
antifascripta@yahoo.com

 

 

 



 

ΞΑΝΑΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ
 

Martin Lux
  ANTIFASCIST '77
Σύντομη ιστορία του
βρετανικού αντιφασισμού
σε πρώτο πρόσωπο (1970-1980)

από τις εκδόσεις antifa scripta
  Ιούνης 2017

 

 

 

 


 

Οι μήνες κάνουν κύκλους, η ιστορία όχι
τεύχος 14, 14/12/2009

Μπορεί τις ώρες που γράφονται αυτές οι γραμμές το συγκεκριμένο ζήτημα να μην είναι η πρώτη προτεραιότητα του θεάματος, αλλά σίγουρα η σχετική συζήτηση έχει πέσει στην αντίληψή σας. Οι μπάτσοι φωναχτά και μαζί οι ιδιοκτήτες στα μουλωχτά, φοβούνται, λέει, μήπως “λόγω της επετείου” επαναληφθούν τα περσινά δεκεμβριανά επεισόδια. Και καθώς με τίποτα δεν θέλουν τέτοιο πράγμα, δώστου και βγάζουν σατανικά κόλπα απ’ τα μανίκια τους: Διάφορες πενταήμερες των λυκείων κανονίζονται κατά πρωτοφανή τρόπο χειμωνιάτικα, για να μην είναι οι μαθητές στην Αθήνα κατά τη διάρκεια της επετείου. Επίσης, η δίκη του Κορκονέα θα γίνει οπουδήποτε αλλού, αλλά όχι στην Αθήνα, για να αποφευχθεί “νέα έκρηξη”.
Αυτή η ιστορία με το κράτος που παίρνει προληπτικά μέτρα μέσω πενταήμερης για να μην ξαναπάθει τα ίδια, διαθέτει μια αναμφισβήτητη γοητεία. Κατ' αρχήν (φιλοδοξεί να) είναι γοητευτική για εμάς τους συμμετέχοντες του Δεκέμβρη. Μας κολακεύουν αυτά τα “μέτρα” γιατί εμπεριέχουν μια εικόνα του εαυτού μας ικανή να σχεδιάσει και να πραγματοποιήσει μια ρεβάνς, δηλαδή μια εικόνα συνειδητή και επίφοβη. Είναι όμως και γενικότερα γοητευτική αυτή η εικόνα των σατανικών κόλπων και εννοούμε γοητευτική για ολόκληρη την κοινωνία. Γιατί στα πλαίσιά της, τα όσα συνέβησαν τον περασμένο Δεκέμβρη στους δρόμους και τα πεζοδρόμια της χώρας και η κρατική τους αντιμετώπιση, γίνονται αντιληπτά, όχι σαν ρήξη, αλλά σαν ένα από εκείνα τα βρώμικα μυστικά που χαρακτηρίζουν τη ζωή της ελληνικής οικογένειας. Ας πούμε σαν ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη μιας ενάρετης κόρης: μπορεί να αναταράξει την οικογενειακή γαλήνη, μπορεί να τρέξουν κάποια δάκρυα, μπορεί να πέσει και καμιά σφαλιάρα, αλλά η τελική ευέλικτη αντιμετώπιση του κακού που μας βρήκε, είτε με το τύλιγμα του γαμπρού, είτε με την εξεύρεση του αρκούντως εχέμυθου γιατρού, καταλήγει να δένει την οικογένεια ακόμη περισσότερο.
Η εικόνα του κράτους που κανονίζει πρόωρες πενταήμερες, δίνει υπεργολαβία σε ταξιδιωτικά γραφεία τις εκατοντάδες “φιλικές προσαγωγές” της επετείου του Πολυτεχνείου και μεταθέτει δίκες για να αποφύγει την επικείμενη εξέγερση της "μαύρης επετείου" θα μπορούσε λοιπόν να είναι εξαιρετικά διδακτική. Θα μπορούσε ας πούμε να μας υπενθυμίσει πόσο εξοικειωμένο είναι το ελληνικό κράτος και η αριστερά του με την καταπραϋντική λειτουργία των επετείων. Ή πόσο εύκολα οι μπάτσοι αποκτούν την στρατιωτική υπεροχή σε περιπτώσεις στημένων ραντεβού. Διόλου παράλογη η εξοικείωσή τους, αφού η μητέρα όλων των επετείων τους κάνει παρέα τριάντα έξι χρόνια τώρα κάθε του Αγίου Πολυτεχνείου με τα γνωστά ευεργετικά αποτελέσματα. Τι διάολο δηλαδή! Να κλείνουν συμβολικά και ετησίως οι πληγές γκοτζάμ εμφυλίου με ένα επαναλαμβανόμενο καραγκιοζιλίκι εθνικής ενότητας μπροστά σε μια πρεσβεία, ενώ ταυτόχρονα όλοι παριστάνουν πως “αναθυμούνται” με κατάνυξη… ε, δεν είναι και μικρό πράμα!
Ακόμη καλύτερα όμως, θα μπορούσε αυτή η εικόνα του πονηρού μπαμπά που στέλνει τους δυνάμει εξεγερμένους πενταήμερη στερώντας τους τη δυνατότητα εξέγερσης, να μας υποψιάσει και να μας βάλει να θυμηθούμε ορισμένες σκοτεινότερες πλευρές της αντιμετώπισης της περσινής εξέγερσης. Ας πούμε τη νυχτερινή κινητοποίηση των συμμοριών των πατρινών φασιστών -επικεφαλής ο διοικητής της ασφάλειας Πάτρας με πολιτικά και κράνος μοτοσυκλέτας. Ας πούμε το συνήθως χαμηλών τόνων παρακράτος της Θράκης να βγαίνει από κάθε κοινωνική τρύπα και να κλείνει κόσμο μέσα στο πανεπιστήμιο. Ας πούμε τους μαγαζάτορες της Λαμίας να περιμένουν οπλισμένοι στις πόρτες των μαγαζιών τους. Ας πούμε τις διώξεις μαθητών με τον αντιτρομοκρατικό στη Λάρισα. Ας πούμε τις εκκλήσεις για ενεργοποίηση του στρατού. Οπωσδήποτε εκείνο που έγνεφε απ' τα σκοτάδια εκείνες τις ημέρες δεν ήταν ο πονηρός μπαμπάς με τα παραστρατημένα τέκνα και τις πρόωρες πενταήμερες, αλλά μια κρυφή όψη της ελληνικής κοινωνίας, όψη ωστόσο πολύ πιο παλιά, πολύ πιο βαθιά, πολύ πιο δουλεμένη απ' όσο παραδεχόμαστε συνήθως. Το ελληνικό παρακράτος, σάρκα από τη σάρκα ετούτης εδώ της κοινωνίας, έδειξε τα δόντια του όσο χρειάστηκε και αποσύρθηκε για την επόμενη φορά. Αυτή η στιγμιαία εμφάνιση μέσα απ’ τον ίσκιο ξεχνιέται σήμερα, κρύβεται πίσω από τα παιδιαρίσματα με τις δίκες, τις πενταήμερες και τον τάχα φόβο της επετείου.
Όσο για “την επόμενη φορά”, εμείς δεν έχουμε αμφιβολίες ότι θα έρθει. Οι ενδείξεις πληθαίνουν μέρα με τη μέρα. Είναι οικονομικοί δείκτες που εκτραχύνονται, είναι αγγελίες για δουλειά στις εφημερίδες που γίνονται όλο και πιο σουρεαλιστικές, είναι γυναίκες που δολοφονούνται “για λόγους ζηλοτυπίας”, είναι παιδάκια που “εξαφανίζονται” από κέντρα κράτησης, είναι παράνομοι μετανάστες, είναι ουρές στον ΟΑΕΔ, είναι σχολεία που καταρρέουν. Είναι αυτή η κοινωνία που, όσο κι αν δεν το παραδέχεται, είναι βαθιά διχασμένη, που μπερδεύει την όλο και πιο πηγαία απέχθεια που τα συστατικά της τρέφουν το ένα για το άλλο με την παλιά καλή βαρεμάρα της ευημερίας.
Και επειδή αυτή η επόμενη φορά θα έρθει, είναι ακόμη πιο ανησυχητικό που ένα από τα βασικά διδάγματα, όχι του περασμένου Δεκέμβρη, αλλά ολόκληρης της ιστορίας του ταξικού πολέμου παραμένει ελάχιστα αντιληπτό. Λέμε για τη συνειδητοποίηση ότι η δύναμη του προλεταριάτου απέναντι σε αυτό το κοινωνικό σύστημα δεν είναι η βία ως αυτάρκης και αυτοτελής διαδικασία. Πολύ περισσότερο δεν είναι κάποια κρυφή δυνατότητα κορύφωσης της βίας καθεαυτής σε δυσθεώρητα ύψη. Αντιθέτως, η δύναμη του προλεταριάτου είναι η δυνατότητά του να οργανώνει την ζωντανή του εργασία έξω από τη σχέση κεφάλαιο και εναντίον της. Αν σήμερα αυτού του είδους η οργάνωση της ζωντανής εργασίας υπήρχε περισσότερο απ' όσο πέρσι, θα διοχέτευε το δυναμικό της στην κατανόηση αυτής της κοινωνίας που τρώει καθημερινά τις σάρκες της στη μικρή κλίμακα κάνοντας πως η μεγάλη κλίμακα δεν την αφορά. Και θα κοίταζε να οργανώνεται σαν να μην υπάρχει αύριο, να οργανώνεται ενάντια στα όσα είναι να έρθουν. Ενάντια στις αιτίες που έβγαλαν στο δρόμο νέους, εργάτες και απόκληρους μητροπολιτάνους το Δεκέμβρη του 2008. Αλλά αυτού του είδους η οργάνωση της κοινωνικής εργασίας δεν υπάρχει. Κι έτσι όλοι βαυκαλίζονται με τις επετείους νομίζοντας πως θα σωθούν.
Το κακό είναι που το ημερολόγιο δεν γράφει πια 1974.



Πάτρα, Δεκέμβρης 2008. Ο εθνικός κορμός, με όλα του τα πρόσωπα, στους δρόμους της πόλης. Μπάτσοι με στολή, μπάτσοι χωρίς στολή, φασίστες, νοικοκυραίοι, ιδιοκτήτες - λίγες στιγμές πριν επιτεθούν σε μία απ’ τις πολλές διαδηλώσεις που είχαν καλεστεί μετά τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου. Στο κέντρο της εικόνας, συμβολικά, ο διοικητής της Ασφάλειας σε θέση οργανωτή.

Ξεχασμένα σίγουρα. Περασμένα όμως;