04 Απριλίου, 2020

 

 

 

 

Rap n Graf στο Παλαιό Φάληρο (14.03.2020)
ή πώς να διασώσεις την αξιοπρέπεια σου εν μέσω χούντας και τρέλας

 

 

 

 

Πέμπτη μεσημέρι 19 του Μάρτη. Μια συντρόφισσα, μέλος του antifa south λιαζόταν στη μαρίνα του Φλοίσβου. Ένας σύντροφος, μέλος της συντακτικής ομάδας του περιοδικού antifa έκανε ότι ένιβε τα χέρια του με detol. Στην πραγματικότητα άνοιξε το κασετοφωνάκι του και παρακάλεσε τη συντρόφισσα να του πει όλα όσα ήξερε για κάτι που έγινε στο Παλαιό Φάληρο το Σάββατο 14 Μάρτη. Λίγο πιο δίπλα μια τετραμελής οικογένεια και πέντε κάγκουρες λιάζονταν κι αυτοί. Μια παράνομη συνάθροιση άνω των δέκα ατόμων είχε μόλις συσταθεί. Τα συντρόφια, άνοιξαν το twitter τους, έπεσαν σε μια επιστημονικά τεκμηριωμένη ανάρτηση ενός πασίγνωστου συντρόφου που καλούσε τις δυνάμεις της επανάστασης να κλειδαμπαρωθούν σπίτι τους και να ζητούν μέσω facebook προσλήψεις γιατρών και νοσηλευτών. Ο σύντροφος με το detol πείστηκε κατευθείαν από την ακαταμάχητη επιχειρηματολογία του πασίγνωστου συντρόφου που έριχνε τη γραμμή μέσω twitter. Η συντρόφισσα ήταν νταγκλαρισμένη από την πολύωρη έκθεση στον ήλιο και δεν πολυκαταλάβαινε το διακύβευμα. Μια περιπολία ΔΙΑΣ κοντοστάθηκε κι άρχισε να μετράει πόσα άτομα απαρτίζουν την παρέα. Ένας επιδημιολόγος εμφανίστηκε πίσω απ’ τους ΔΙΑΣ. Ο σύντροφος έβαλε κι άλλο detol, η συντρόφισσα ξεντάγκλαρε κι αμφότεροι αποφάσισαν να δείξουν ατομική υπευθυνότητα. Λίγο μετά, σε ένα σαλόνι στην Καλλιθέα εκτυλίχτηκε ο εξής διάλογος:

 

Σύντροφος με detol: Τρελή κέντα. Δε βρίσκω άλλη φράση για να περιγράψω την κατάσταση στην οποία βρεθήκατε το Σάββατο 14 Μάρτη. Θες να πεις;

Συντρόφισσα που λιάζεται στο Φλοίσβο: Ναι. Λοιπόν: Εμείς είχαμε κανονίσει να κάνουμε ένα πράγμα που του δώσαμε το όνομα rap n graf. Δηλαδή είχαμε κανονίσει να πάμε το Σάββατο το απόγευμα σ’ ένα μπασκετάκι στο Παλαιό Φάληρο, να βάλουμε μουσική, να ανοίξουμε τα μικρόφωνα και να βάψουμε τις κερκίδες και τους τοίχους. Ταυτόχρονα είχαμε μιλήσει με αρκετές παρέες από τη γειτονιά και τους είχαμε καλέσει να σκάσουν. Όταν μιλάμε μεταξύ μας ονομάζουμε αυτή τη διαδικασία πολιτικό άραγμα – όταν μιλάμε δημόσια ονομάζουμε το ίδιο πράγμα «μάχη για το δημόσιο χώρο». Όποιος μας παρακολουθεί το πιθανότερο είναι να μας έχει ξανακούσει να αναφερόμαστε σε τέτοιες κινήσεις. Και πράγματι: ανάμεσα στους άλλους τρόπους που χρησιμοποιούμε για να υπάρχουμε στις γειτονιές, εννοώ για να υπάρχουμε απέναντι στους φασίστες και την αστυνομία, είναι και τούτος εδώ. Για μερικές ώρες καταλαμβάνουμε ένα πάρκο ή μια πλατεία μέσα στις γειτονιές που κινούμαστε και το κάνουμε δικό μας. Ξέρεις… Η ιδέα είναι ότι διαλέγουμε εμείς χώρους και χρόνους για να εμφανιστούμε, αναγκάζοντας έτσι τους πάσης φύσεως εχθρούς να «απαντήσουν». Αυτό το να «απαντήσουν» τώρα είναι μεγάλη ιστορία που δε γίνεται να στην εκθέσω αναλυτικά.[1] Σε κάθε περίπτωση πάντως μας έχει φέρει σε αρκετά πλεονεκτική θέση.

ΣμD: Ωραία. Αλλά με το προχτεσινό «πολιτικό-άραγμα-κατάληψη-δημόσιου-χώρου-rap-n-graf» τι έπαιξε;

ΣπΛσΦ: Καλά εσύ κοροϊδεύεις, αλλά το πράγμα δεν είναι για γέλια. Εμείς φίλε μου είχαμε σχεδιάσει να πάμε σ’ εκείνο το μπασκετάκι του Φαλήρου από το Γενάρη-Φλεβάρη. Εντωμεταξύ, από τότε που ξεκινήσαμε να σχεδιάζουμε μέχρι τις 14 του Μάρτη (πάει αργά η αυτοοργάνωση…) εξελίσσονται απανωτά πραξικοπήματα. Σε ό,τι μας αφορά, καθώς πλησιάζαμε προς την ημερομηνία διεξαγωγής της εκδήλωσής μας τρώγαμε τη μία ψυχρολουσία μετά την άλλη. Δηλαδή πρώτα ξεκίνησε η μηντιακή υστερία με το κορονοϊό, φάση εδώ γίνεται της κακομοίρας και θα πεθάνουμε όλοι. Μετά, όλοι μαζί, κράτος, δήμοι και πολίτες, αποφάσισαν να κλείσουν τα σχολεία. Αυτό το τελευταίο μας έσκασε στη μούρη άσχημα – όταν ανακοινώθηκε το κλείσιμο των σχολείων είχαμε ήδη βγει απ’ το  τυπογραφείο με την πραμάτεια μας, είχαμε ήδη φτιάξει ομάδες μοιρασμάτων που να καλύπτουν τα σχολεία του Φαλήρου και της Νέας Σμύρνης κι ήμασταν έτοιμοι να καλπάσουμε. Σαν να μην έφτανε αυτό, στα καπάκια φάγαμε και κάτι μέτρα απαγόρευση συνάθροισης στους δημόσιους χώρους. Το αποτέλεσμα ήταν ότι οι δήμοι έκλεισαν τα πάρκα, τις αθλητικές εγκαταστάσεις και τις παιδικές χαρές για λόγους «δημόσιας υγείας» και ’μεις είχαμε μείνει παγωτό. Όπως καταλαβαίνεις, νιώθαμε λιγάκι αμήχανα…

ΣμD: Έτσι, όπως τα περιγράφεις αρχίζω να νιώθω και ’γω αμήχανα…

ΣπΛσΦ: Ε λογικό. Να ξέρεις πάντως ότι πήραμε βαθιές ανάσες, συμφωνήσαμε αναμεταξύ μας ότι δεν συντρέχει λόγος να «ακυρώσουμε την προγραμματισμένη δράση μας» και να ’μαστε στο πάρκο Ντάβαρη, Σάββατο απόγευμα. «Με πλήρες αίσθημα κοινωνικής ευθύνης». Και πρέπει να σου πω ότι ήταν μια πολύ πετυχημένη κίνηση.

ΣμD: Πετυχημένη πάει να πει ότι έσκασε κόσμος;

ΣπΛσΦ: Καλά, εννοείται ότι έσκασε κόσμος και πολύς μάλιστα. Αλλά πάει πολύς καιρός που έχουμε πάψει να κρίνουμε έτσι την επιτυχία ή την αποτυχία μιας διοργάνωσης. Όταν λέω πετυχημένη εννοώ ότι αναμετρηθήκαμε επιτυχώς με την πρώτη φάση του κρατικού σχεδίου που έκτοτε εκτυλίσσεται όλο και πιο ωμά. Πρώτα και κύρια έπρεπε να σπάσουμε αυτό το κλίμα φόβου και τρομοκρατίας, που εντωμεταξύ έχει παραλύσει τα μυαλά και τις καρδιές μας. Μιλάω για το γεγονός ότι απέναντί μας ορθωνόταν μια τεράστια πίεση, εν μέρει κρατική, εν μέρει κοινωνική, που αν δεν είμαστε αυτό που είμαστε θα μας είχε αναγκάσει να κάτσουμε σπίτι μας. Ρε φίλε πώς να στο πω; Νιώθαμε, και ήμασταν στ’ αλήθεια, σε μια πρωτόγνωρη θέση. Η παρουσία μας στο Φάληρο ήταν μισοαπαγορευμένη και το που θα έγερνε η πλάστιγγα δεν ήταν ακριβώς στο χέρι μας. Εννοώ ότι τυπικά αυτό που κάναμε ήταν «νόμιμο» - ήταν μια υπαίθρια πολιτική / πολιτιστική συγκέντρωση. Αλλά εντωμεταξύ α) οι δημόσιες συναθροίσεις είχαν φάει έκτακτο περιορισμό (είχε ήδη απαγορευτεί η συγκέντρωση άνω των 1.000 ατόμων σε εξωτερικό χώρο) β) οι κρατικοί υπάλληλοι ανακοίνωναν με έκτακτα διαγγέλματα πρωτοφανείς απαγορεύσεις γ) οι μικροαστοί είχαν βαρέσει τιλτ δ) οι μπατσογιατροί απειλούσαν όποιον δεν αυτοφυλακιζόταν στο σπίτι του, ότι είναι ατομικά υπεύθυνος για την υγεία των συμπολιτών του.

Ε, πες μου τώρα εσύ, ήθελε ή δεν ήθελε «πλήρες αίσθημα κοινωνικής ευθύνης» για να μη μασήσουμε;

ΣμD: Μα τι είναι αυτό το «αίσθημα κοινωνικής ευθύνης» που λες και ξαναλές;

ΣπΛσΦ: Α, ναι ξέχασα ότι δε μπαίνεις indymedia. Κοίτα ρε συ. Η κατάσταση γύρω είναι τόσο χάλια που όλες οι οργανώσεις της αριστεράς, οι αντιεξουσιαστικές ομάδες, οι καταλήψεις αναπαρήγαγαν αυτούσιες τις κρατικές εντολές που μας καλούσαν να μείνουμε σπίτι, υιοθετώντας μέχρι κεραίας ακόμη ακόμη και την ίδια την ορολογία που έριξαν στην πιάτσα οι κρατικοί υπάλληλοι. Το «με αίσθημα κοινωνικής ευθύνης» συνόδευσε τις ανακοινώσεις αυτολογοκρισίας που σωρηδόν εξέδωσαν ομάδες, οι οποίες κατά τα άλλα είναι τσίτα «αντικρατικές». Δηλαδή οι άνθρωποι ενσωμάτωσαν την πιο φασιστική κρατική επιχειρηματολογία και την παρουσίασαν ως δική τους ανάλυση για τη συγκυρία για να μας πουν με τα σωστά τους ότι λόγω «έκτακτης ανάγκης», «πανδημίας» κλπ πρέπει να βάλουμε τις πιτζάμες μας και να κάτσουμε στο σπίτι. Και κλείσαν τους χώρους τους, έκαναν συνέλευση με μάσκες κι έβαλαν αντισηπτικό στα χέρια και στο μυαλό. Και μιας και στο σπίτι τους είχαν άπλετο χρόνο μπούκωσαν τα σόσιαλ μήντια με αναλύσεις του κώλου.

ΣμD: Να σε ρωτήσω κάτι; Αυτοί που ήρθαν στο πάρκο Ντάβαρη τι γνώμη έχουν για τον κορονοϊό;

ΣπΛσΦ: Ήθελα να σου πω κι εγώ τι σκεφτόμουν για το ίδιο θέμα, γιατί καμιά φορά μπορεί να μπερδευόμαστε. Θέλω να πω ότι στο rap n graf που κάναμε εμφανίστηκαν φίλε μου 250 άτομα. Ήταν παιδιά από 14 χρόνων μέχρι ανθρώπους ετών 40 που είχαν σκάσει με τα πιτσιρίκια τους μαζί. Ήταν μια πολύ κοινωνική φάση, όπως και να το δεις. Υπήρχε πολύς κόσμος από το Φάληρο και τη Νέα Σμύρνη, συν ενισχύσεις από την Καλλιθέα, συν Μπραχάμι, συν τσακαλοπαρέες από τον Πειραιά, συν χύμα παιδιά. Η αλήθεια είναι ότι όλοι αυτοί κι όλες αυτές δεν είναι «επαναστάτες» σαν κι εμάς (lol), ούτε τους αντιμετωπίζουμε ως τέτοιους. Και δεν αμφιβάλλω ότι, παρόλο που η πλειοψηφία τους, κοιτάει το ζήτημα κορονοϊός με αρκετή δυσπιστία, αν το κράτος αποφασίσει να ανοίξει κι άλλο τη στρόφιγγα της τρέλας, πολλοί απ’ αυτούς μπορεί πράγματι να υπακούσουν αναντίρρητα στις κρατικές εντολές. Να στο πω κι αλλιώς. Το μεσημέρι πριν τη φάση που είχαμε κανονίσει, βρεθήκαμε για ένα τελευταίο meeting, έτσι για να πούμε τι παίζει με τη χούντα και την τρέλα. Εκεί έπεσε η ιδέα να φτιάξουμε ένα πανί με σύνθημα «Δε συμμετέχουμε στο πείραμα» ή κάτι παρόμοιο και να το χρησιμοποιήσουμε στην επικείμενη εκδήλωσή μας για να δηλώσουμε μια πρώτη αντίθεση στα κρατικά σχέδια, έτσι όπως αυτά εκτυλίσσονταν μέχρι εκείνη τη στιγμή. Εν τέλει δεν το κάναμε. Ήταν τόσο αναντίστοιχο το σύνθημα με τα κίνητρα των 250 ανθρώπων που εμφανίστηκαν στο πάρκο, ώστε τελικά το πανί θα λειτουργούσε ως καπέλο. Θα εξέφραζε εν ολίγοις μια πολύ ειδική πολιτική γνώμη, τη δική μας γνώμη, παριστάνοντας ότι είναι η γνώμη όλων. Κι όλο αυτό στο παρεμπιπτόντως. Καλώς κάναμε και δεν επιβάλαμε μια τέτοια γνώμη.

ΣμD: Έχεις ρεζουμέ;

ΣπΛσΦ: Έχω απ’ όλα. Κατά βάση θέλω να υπογραμμίσω ότι εμάς η ιστορία μας μας έφερε κάποια στιγμή να ανακαλύπτουμε σ’ αυτά τα στόμα-με-στόμα μαζέματα στα πάρκα και στις πλατείες των γειτονιών μας ένα τρόπο να υπάρχουμε. Εξαρχής φτιάξαμε αυτά τα μικρά λάιβ ως ανάσα απέναντι στην καπιταλιστική κρίση, την υποτίμησή μας και την αστυνομική πίεση. Πολύ σύντομα καταλάβαμε ότι αυτά τα μαζέματα, εκτός του να αποτελούν μεθόδους ανατίμησης της παρέας και της γειτονιάς, αποτελούν την ίδια στιγμή εργαλεία σε μια ευρύτερη μάχη: ποιος και με τι όρους επιτρέπεται να υπάρχει στο δημόσιο χώρο. Αυτή η πτυχή δεν είναι καθόλου ασήμαντη. Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών το ’φεραν έτσι που η σημασία τέτοιων πρακτικών έφτασε στα απώτατά της όρια. Με άλλα λόγια η διεκδίκηση μιας πλατείας μας φέρνει σε πρώτη φάση αντιμέτωπους με τους μπάτσους και τους φασίστες, αλλά αυτή η αντιπαράθεση δε σταματάει εκεί. Το rap n graf στην πλατεία Ντάβαρη στις 14 Μάρτη του 2020 έφτασε να συνδέσει τη διεκδίκηση μιας πλατείας με τον παγκόσμιο πόλεμο for christs sake! Αυτό που κάνουμε γενικά στο πλαίσιο της καθημερινής μας πολιτικής δραστηριοποίησης, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, έφτασε να έχει μια επικαιρότητα τελείως πολεμική. Όσο κι αν φαίνεται υπερβολικό, εκείνη τη μέρα σε κείνο το μέρος δεν κρινόταν απλώς και μόνο η επιρροή μιας αντιφασιστικής συνέλευσης σε δυο τρεις γειτονιές, αλλά τελικά η γνώμη που έχει αυτή η αντιφασιστική συνέλευση για τον κορονοϊό και την κρατική εκστρατεία πειθάρχησης που εξελίσσεται. Πράγμα που μας δείχνει ότι η τοπική δράση δεν είναι και τόσο άσχετη με την παγκόσμια κατάσταση.

ΣμD: Έχεις πει για όλα, εκτός απ’ το λάιβ.

ΣπΛσΦ: Ε τι να πω για το λάιβ; Εμένα μου φάνηκε υπέροχο. Ήρθε τόσος κόσμος, μιλήσαμε, κοροϊδεύαμε τους σαλεμένους που μας κοίταγαν με αηδία απ’ τις πολυκατοικίες. Ξέρω και γω. Μου φαίνεται ότι απλώς εκδηλώθηκε η φυσική κατάσταση των πραγμάτων. Εννοώ ότι ακόμη και μετά από τέτοια κρατική τρομοκρατία, θα υπάρχει κόσμος που θέλει να βγει έξω, να τραγουδήσει, να φλερτάρει, να παίξει μπάσκετ. Τι διάολο; Ε, κατά τα άλλα τι περίμενες; Ήρθαν οι μπάτσοι, ήρθε ο αντιδήμαρχος, ήρθε ο δημοτικός υπάλληλος-βύσμα, σηκώσαν ένα drone που μας τράβαγε από ψηλά, μας έπαιξαν και στα δελτία ως ανεύθυνους κι αυτό ήταν όλο.

ΣμD: Επόμενο μάζεμα;

ΣπΛσΦ: Κατευθείαν ΓΑΔΑ! Τι «μάζεμα» και «επόμενο» ρε τύπε; Εδώ παίζει κορονοϊός λέμε. Μεταδοτικότητα και θνησιμότητα, και ατομική ευθύνη και ΜΕΘ και απαγόρευση κυκλοφορίας. Η φάση είναι χούντα και τρέλα. Και πάρε το detol σου πιο κει μην αρχίσω να λέω για τη σχέση Ντάβαρη και Γουχάν κι έχουμε ιστορίες…

 



[1] Σχετικά μπορεί κανείς να δει το Antifa Live στην Καλλιθέα 2013-2017, Antifa #58, 12/2017