14 Δεκεμβρίου, 2019

 

 

 

 

Ανάλυση του προεκλογικού αποτελέσματος

(γιατί το «εκλογικό αποτέλεσμα» δεν ξέρουμε να το αναλύσουμε)

 

Συνήθως, όταν έχει εκλογές, οι αυτόνομοι λουφάζουμε και περιμένουμε να περάσει το κακό. Tο προεκλογικό κλίμα δεν μας σηκώνει και πολύ. Ή για να το πούμε καλύτερα, νιώθουμε όπως όταν, στην πρώτη δημοτικού, με κάποιο τρόπο βρεθήκαμε μόνοι μέσα σε εκκλησία μπροστά σε μισότρελλο μουσάτο που κουνούσε κουτάλι με τη θεία κοινωνία και αφιερώσαμε την υπόλοιπη ζωή μας στο να μη μας ξαναβρεί τέτοιο κακό.

Παρόλη τη σιωπή μας όμως, πρέπει να ξέρετε ότι τρώμε στη μάπα αυτά που τρώνε και όλοι οι άλλοι. Και ότι αυτά που τρώμε στη μάπα μάς δημιουργούν κάτι σκέψεις. Οπότε: επειδή δεν βλέπουμε να το κάνει κάνας άλλος, θα θέλαμε να επιστήσουμε την προσοχή σε τρία περιστατικά απροσμέτρητης υποκρισίας, βγαλμένα από την προεκλογική καμπάνια των ευρωεκλογών. Από τη μια θέλουμε να προσφέρουμε επιχειρήματα στους συντρόφους που αυτές τις εβδομάδες θα αντιμετωπίσουν ανελέητο bullying με στόχο να ρίξουν ψήφο στους εθνικοσοσιαλιστές. Από την άλλη υπάρχουν και ορισμένα γενικότερα συμπεράσματα να εξαχθούν.

 

1. Ο «ψυκτικός»

Το πρώτο περιστατικό αφορούσε τον «ψυκτικό από το Περιστέρι». Όπως θυμόμαστε όλοι και όλες, κάποια στιγμή, για λόγους που οπωσδήποτε έχουν τη σημασία τους, ο επίδοξος πρωθυπουργός και γιος πρωθυπουργού, Κυριάκος, θεώρησε καλό να στρέψει το βλέμμα του στην εργατική τάξη της χώρας. Καθώς όμως αυτό το πράγμα (η εργατική τάξη), ως γνωστόν, δεν υπάρχει, ο πρωθυπουργός του μέλλοντος αναγκάστηκε να εφεύρει τον πιο περίτεχνο ορισμό της εργατικής τάξης που έχουμε ακούσει ποτέ. Συγκεκριμένα, ο μελλοντικός πρωθυπουργός διαβεβαίωσε ότι «ο νέος από το Περιστέρι που επιλέγει να μην πάει στο πανεπιστήμιο και να γίνει, ας πούμε, ψυκτικός», μπορεί να νιώθει ήσυχος υπό το στοργικό βλέμμα του Κυριάκου που, όσο να ‘ναι,  διαθέτει ένα σωρό χρήσιμα ράμματα για τη γούνα του επίδοξου «ψυκτικού» και ειδικά για την τάση του να καταφεύγει σε «ακραίες αντιλήψεις».[1]

Υπέροχος ο ορισμός, δυστυχώς όμως η περίδος ήταν προεκλογική. Και σε κάτι τέτοιες ώρες δεν αναγνωρίζεις στον εχθρό ούτε τις πολυτιμότερες των συνεισφορών του. Οπότε οι πασόκοι εθνικοσοσιαλιστές που συνωστίζονται κάτω από την ταμπέλα «Σύριζα», παρέστησαν πως έφριξαν. Και αμέσως επιτέθηκαν στον Κυριάκο με ό,τι βρήκαν πρόχειρο. Συγκεκριμένα, κατήγγειλαν σε όλους τους τόνους ότι «ο Κυριάκος είπε πως όποιος είναι από το Περιστερι γίνεται ψυκτικός». Ενώ στην πραγματικότητα, έλεγαν, κάθε «νέος από το Περιστέρι» μπορεί να επιλέξει να πάει στο «σχολειό», που λέει και ο κύριος Γαβρόγλου, και να ενταχθεί στην πραγματική Αγία Τριάδα της Ελλάδας, που αν δεν το ξέρατε είναι «Γιατρός, Δικηγόρος, Μηχανικός».

Ότι όλα ετούτα ειπώθηκαν δημοσίως, δίχως κανείς να σημειώσει ότι οι σκληρά αντιμαχόμενες πλευρές συμφωνούσαν απολύτως, είναι όπως και να το κάνουμε ένα κατόρθωμα. Στην πραγματικότητα πάντως, η συμφωνία είναι αρμονική και απόλυτη:

Πρώτο σημείο συμφωνίας: Στην Ελλάδα δεν υπάρχει εργατική τάξη. Εκείνο που υπάρχει είναι ελεύθεροι άνθρωποι που κάνουν «επιλογές». Άμα θέλουν γίνονται ψυκτικοί και άμα θέλουν γίνονται μηχανικοί. Στο Περιστέρι, για κάποιο λόγο που ήδη διερευνάται από αριστερούς κοινωνιολόγους, έχει πολλούς από αυτούς που κάνουν την πρώτη επιλογή και όχι τη δεύτερη.

Δεύτερο σημείο συμφωνίας: Αυτό το ακατονόμαστο πράγμα που δεν υπάρχει, η εργατική τάξη, εκτείνεται μέχρι τον ψυκτικό. Δεν περιλαμβάνει ανειδίκευτο εργάτη, κουβαλητή αποθήκης, υπάλληλο call center και κατά κανένα τρόπο δεν περιλαμβάνει μετανάστες εργάτες. Λογικό, γιατί όπως θα έπρεπε να έχουμε καταλάβει, αυτοί όλοι δεν είναι αντικείμενο εργατικής πολιτικής· είναι αντικείμενο αστυνομικής πολιτικής και θα τα πούμε μαζί τους όταν έρθει η ώρα.

Τρίτο σημείο συμφωνίας: Αυτοί όλοι οι «ψυκτικοί», γίνονται νομοτελειακά ακροδεξιοί και πρέπει να περάσουν από σοσιαλιστική αναμόρφωση. Ο Κυριάκος, δεξιός και ακομπλεξάριστος, το είπε ευθέως, έστω και ανησυχώντας μήπως κατ’ αυτό τον τρόπο προσυπογράψει τίποτα αχαρτογράφητες περιοχές τις αριστερής κοινωνιολογίας. Από την άλλη, οι πασόκοι εθνικοσοσιαλιστές που παριστάνουν... κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς, απέφυγαν να αναφέρουν την ακροδεξιά στροφή του περιστεριώτη ψυκτικού. Και πολύ καλά έκαναν! Γιατί όπως κουραστήκαμε να ακούμε από το Σεπτέμβρη, η γνώμη του Κυριάκου περί «ακραίων απόψεων του ψυκτικού», είναι ακριβώς η βάση της αριστερής ανάλυσης περί φασισμού: η κρίση κάνει τους φτωχούς φασίστες - οπότε πρέπει οι αριστεροί καθηγητές να αναλάβουν «να τους μάθουν ιστορία», δηλαδή τι ήταν και τι ήθελε το ΕΑΜ, προφανώς υποβοηθούμενοι από κάποιο σχετικό μισθολογικό επίδομα (ας το πούμε Αντιφασιστικής Επιμόρφωσης Φτωχών - για συντομία ΑΕΦ, ώστε να χωράει και στα πανώ του μέλλοντος: «όχι στην περικοπή του ΑΕΦ από Κυβέρνηση ΕΕ ΔΝΤ»).

Όπως και να ΄χει: τα διδάγματα από το πρώτο σημείο απροσμέτρητης υποκρισίας θα πρέπει να έχουν γίνει σαφή: οι αριστεροί και οι δεξιοί της χώρας συμφωνούν ότι η εργατική τάξη υπάρχει, αλλά δεν πρέπει να το λέμε. Επίσης συμφωνούν στο τι ακριβώς πρέπει να λέμε: ότι «το επάγγελμα είναι ζήτημα επιλογής και μόρφωσης». Τέλος, συμφωνούν απολύτως και χωρίς υποσημειώσεις ότι η ανάλυση του τύπου «η κρίση κάνει τους φτωχούς φασίστες» είναι χρήσιμη και πρέπει να επαναλαμβάνεται με κάθε ευκαιρία, ή τέλος πάντων από όποιον προλάβει πρώτος.

Κρατήστε αυτά τα διδάγματα γιατί θα αποδειχθούν χρήσιμα παρακάτω.

 

2. Το εφταήμερο

Η συζήτηση περί εργατικής τάξης δεν σταμάτησε στον περιστεριώτη που αποφάσισε να γίνει ψυκτικός, αλλά στο τέλος έγινε φασίστας. Συνεχίστηκε με αναφορές στη δυνατότητα της καπνοβιομηχανίας «Παπαστράτος» να δουλεύει με συνεχές ωράριο, εφτά ημέρες την εβδομάδα. Συγκεκριμένα: απτόητος από την κατακραυγή, ο Κυριάκος συνέχισε τη συζήτηση περί εργατικής τάξης, δηλώνοντας ότι είναι πολύ ωραίο να μπορεί μια εταιρεία να δουλεύει εφτά ημέρες την εβδομάδα. Οι πασόκοι εθνικοσοσιαλιστές ξαναέφριξαν και κατήγγειλαν ότι ο Κυριάκος θέλει να δουλεύουμε εφταήμερο. Ο Κυριάκος ανταπάντησε ότι το εργοστάσιο της «Παπαστράτος» λειτουργεί νόμιμα σε εφταήμερη βάση με γραπτή έγκριση της καλής κυρίας Αχτσιόγλου, και ότι αυτό ειναι πάρα πολύ καλό γιατί έτσι οι... τέλος πάντων, οι περιστεριώτες που επιλέγουν να εργαστούν στο εργοστάσιο της «Παπαστράτος», δεν δουλεύουν καν σαράντα ώρες την εβδομάδα, αλλά λιγότερες. Οι πασόκοι εθνικοσοσιαλιστές... ξανακατήγγειλαν ότι ο Κυριάκος θέλει να δουλεύουμε εφταήμερο. Και μετά όλοι μαζί πήγαν παρακάτω.

Κανείς δεν μπορεί να ξέρει την πραγματική επίδραση που είχε αυτή η συζήτηση στην «κοινή γνώμη». Από τη μεριά μας πάντως, έχουμε την εντύπωση ότι θα μπορούσε να ευθύνται από μόνη της για ένα καλό κομμάτι από το ποσοστό της αποχής. Όσο κι αν ξέρουμε ότι η ιδεολογία είναι μεγάλο πράγμα,  μας φαίνεται εξαιρετικά δύσκολο να πιστέψουμε ότι κάποιος που εξαρτά την επιβίωσή του από την αγορά εργασίας, θα μπορούσε να έχει ακούσει αυτή τη συζήτηση και μετά να πάει να ψηφίσει τους μπαγλαμάδες που την διεξήγαγαν. Γιατί οποιοσδήποτε έχει την παραμικρή επαφή με την αγορά εργασίας, γνωρίζει:

Πρώτον, ότι «οι εταιρείες που δουλεύουν εφταήμερο», με την άδεια της φιλεργατικής κυρίας Αχτσιόγλου και τις ευλογίες του κακού Κυριάκου, απλά καταστρέφουν ριζικά τη ζωή όποιου δουλεύει εκεί, χωρίζοντας το εικοσιτετράωρο σε απίστευτες απρόσμενες βάρδιες, του είδους «Κυριακή 2-10».

Δεύτερον, ότι οι πραγματικές «εταιρείες που δουλεύουν εφταήμερο», στην πλειοψηφία τους, ούτε εργοστάσια είναι, ούτε χρειάζονται την άδεια της φιλεργατικής κυρίας Αχτσιόγλου ή τις ευλογίες του μικρού Κυριάκου. Απλά δουλεύουν εφταήμερο: μοιράζουν τα σουβλάκια τους, παρέχουν τις τηλεφωνικές υπηρεσίες τους, καθαρίζουν σπίτια, πουλάνε τσιγάρα κι εφημερίδες, αναγκάζουν κόσμο να δουλεύει δέκα και δώδεκα μέρες κολλητά, πληρώνουν ένσημα τετράωρο πενθήμερο ενώ εσύ δουλεύεις δεκάωρο εξαήμερο, εναλλάσσουν βραδινές με πρωινές βάρδιες... τέτοια πράγματα! και ο πρώτος που θα πληρώσει ένσημα είναι μαλάκας!

Τρίτον και καλύτερο, ότι στην Ελλάδα, ήδη υπάρχουν ένα σωρό εργάτες που δουλεύουν εφτά ημέρες, τελεία και παύλα! Τόσο οι επιστήμονες φιλελεύθεροι, όσο και οι πασόκοι εθνικοσοσιαλιστές ξεχνούν να αναφέρουν αυτούς τους εργάτες για πληθώρα λόγων. Ας πούμε: πολλοί από αυτούς τους εφταήμερους εργάτες είναι μετανάστες που δουλεύουν σε αγροτικές εργασίες, οπότε στηρίζουν το θαύμα της Ελλάδας εδώ και τριάντα χρόνια, ακριβώς υπό την προϋπόθεση κανείς ποτέ να μην τους αναγνωρίσει ως εργάτες. Άλλο παράδειγμα: πολλοί από αυτούς τους πραγματικά εφταήμερους εργάτες είναι το τμήμα της εργατικής νεολαίας, ή όχι και τόσο νεολαίας, με ταυτότητα ή χωρίς, που κάθε χρόνο αναγκάζεται να «δουλέψει σαιζόν». Βέβαια, ούτε η ύπαρξη τέτοιων υποκειμένων πρέπει επ’ ουδενί λόγω να αναφέρεται! Γιατί, πεθαίνοντας όλο το Καλοκαίρι συν δυο τρεις μήνες, δημιουργούν ένα επιμέρους σημαντικό «θαύμα»: το θαύμα του «τουρισμού μας», που πολύ αρέσει, τόσο στην φιλεργατική κυρία Αχτσιόγλου όσο και στον κακό Κυριάκο.

Και μιας και είπαμε για τουρισμό...

 

3. Η Κούνεβα

Η προεκλογική συζήτηση περί ελληνικής εργατικής τάξης ολοκληρώθηκε μετεκλογικά με αναφορές στη μοίρα την Κωνσταντίνας Κούνεβα. Η Κούνεβα, που απέτυχε να επανεκλεγεί ευρωβουλευτής, έγινε στόχος των ρατσιστικών σχολίων του αφανούς νεοδημοκράτη κυρίου Στεφανίδη.[2] Συγκεκριμένα, αυτός ο Στεφανίδης δήλωσε (για να γελάσουμε...), ότι η Κούνεβα «τώρα που δεν εξελέγη», μπορεί να βρει δουλειά καθαρίζοντας το σπίτι του. Οι εθνικοσοσιαλιστές πασόκοι, αμέσως δήλωσαν σε όλους τους τόνους ότι τέτοιο ταξικό ρατσισμό δεν τον αντέχουν. Και ο Κυριάκος έστειλε τον κύριο Στεφανίδη στα αποδυτήρια, όπου θα αναμένει υπομονετικά την επάνοδο στον αγωνιστικό χώρο όταν το όλο πράγμα θα έχει ξεχαστεί (υπολογίζουμε σε κανά μήνα).[3]

Ας το σημειώσουμε όμως, γιατί δεν βλέπουμε να το σημειώνει κανένας: οι ίδιοι που την Τρίτη καταδίκαζαν μετά βδελυγμίας τον ρατσιστή Στεφανίδη, μόλις δύο ημέρες πριν, είχαν την ευκαιρία να ξαναστείλουν την κυρία Κούνεβα στην ευρωβουλή. Για να το ξαναπούμε πιο καθαρά: όχι ένας και δύο, αλλά όλοι οι συριζαίοι της χώρας, βρέθηκαν μπροστά σε κάτι ξύλινα κουτιά όπου μπορούσαν να ρίξουν χαρτιά: τα λεγόμενα ψηφοδέλτια. Τώρα εμείς δεν έχουμε πάει ποτέ να το δούμε, αλλά από ό,τι μας λένε, αυτούνα τα «ψηφοδέλτια» έχουν τυπωμένα ονόματα, και δίπλα στα ονόματα ο συριζαίος δύναται να βάλει ένα σταυρό. Το συγκεκριμένο ψηφοδέλτιο που είχαν όλοι οι συριζαίοι της χώρας στα χέρια τους, είχε το όνομα της κυρίας Κούνεβα, το όνομα του κυρίου Κόκαλη και το όνομα της κυρίας Κουντουρά. Αν δεν ξέρετε τα ονόματα, ας πάρουμε ένα στην τύχη: η κυρία Κουντουρά είναι κόρη του προέδρου της Οργάνωσης Βασιλοφρόνων Ελλάδας που τη δεκαετία του ‘90 είχε τα γραφεία της πάνω από τα γραφεία της Χρυσής Αυγής στην οδό Σολωμού, στεγαστική σύμπτωση που προφανώς προέκυψε μέσω κοινών γνωριμιών με «ιδιοκτήτες ακινήτων του κέντρου». Με εργαλείο αυτού του είδους τις γνωριμίες, που προφανώς έφταναν μέχρι τη νεογέννητη «ελεύθερη τηλεόραση», η κυρία Κουντουρά αναδύθηκε νεότατη και φρέσκια μέσα από το βόθρο των ‘90s ως «πετυχημένο top model που κάνει καριέρα στο εξωτερικό», αλλά μας κάνει και τη χάρη να επανδρώνει τις «επιδείξεις μόδας» των ελληνικών πρωινάδικων. Διόλου εκπληκτικά, η κυρία Κουντουρά εξελίχθηκε έπειτα από χρόνια σε «υπουργό τουρισμού», προφανώς χρησιμοποιώντας το είδος της «ειδίκευσης στα του τουρισμού» που προκύπτει μέσω της μακρόχρονης οικογενειακής εξοικείωσης με την βασιλόφρονη πανίδα που κατοικοεδρεύει στη διασταύρωση μεταξύ «modelling» / καταναγκαστικής πορνείας / μαφίας / ακινήτων / ξενοδοχείων / Ομόνοιας. Για τον κύριο Κόκαλη δεν λέμε· φοβόμαστε μη βαρεθείτε.

Πίσω τώρα, στην κυριακάτικη γιορτή της δημοκρατίας: όλοι οι συριζαίοι της χώρας μαζί, μπροστά σε κουτιά, κρατάνε στυλό και ψηφοδέλτιο. Και αποφασίζουν να σταυρώσουν την κυρία Κουντουρά και τον κύριο Κόκαλη αντί για την κυρία Κούνεβα! Δυο μέρες μετά, οι τύποι που βοσκάνε αυτούς τους τύπους, από τον διορισμό τους έως την πολυπόθητη ψήφο στην κυρία Κουντουρά, μάς λένε ότι πρέπει να συστρατευθούμε μαζί τους, για «να μη βγει η δεξιά», που φέρθηκε κατ΄ αυτόν τον τρόπο στην καθόλα αξιοσέβαστη κυρία Κούνεβα!

Και τώρα επίλογος.

 

4. Εκλογές και εργατική τάξη

Δεν θυμόμαστε άλλη φορά που το ταξικό ζήτημα να εμφανίστηκε στον προεκλογικό λόγο τόσο έντονα. Φυσικά εμφανίστηκε όπως του έπρεπε: ως ζήτημα που δεν υπάρχει, οπότε μετονομάζεται, υπονοείται, γίνεται αντικείμενο ευφημισμών. Ακόμη κι έτσι, μπορούμε να καταλάβουμε τον βασικό καημό των φιλόδοξων εκπροσώπων του ελληνικού  κράτους: βασικά ανησυχούν και καλά κάνουν. Ξέρουν ότι αυτό που επικαλούνται μέσω ευφημισμών, δηλαδή η εργατική τάξη της χώρας, βρίσκεται υπό τεράστια πίεση εδώ και δέκα χρόνια. Ξέρουν, γιατί έχουν σκληρά εργαστεί γι’ αυτό το σκοπό μέσω Πλατείας Συντάγματος και ΑΔΕΔΥ, ότι η εργατική τάξη της χώρας έχει μείνει για δέκα χρόνια βουβή. Ανησυχούν για το τι θα πει η εργατική τάξη της χώρας αν τυχόν σπάσει ο διάολος το ποδάρι του και όντως αποκτήσει φωνή. Σαν τη μύγα που πάει στο φως, δεν μπορούν να μην αναφέρουν το ζήτημα. Τους καίει και ταυτόχρονα τους είναι εντελώς ακατανόητο. Το αποτέλεσμα, που καθόρισε τη θεματολογία της προεκλογικής εκστρατείας τους, ήταν εμετικά διαφωτιστικό.

Και ο διαφωτισμός συνεχίζεται μετεκλογικά. Δείτε την κλάψα των πασόκων εθνικοσοσιαλιστών που μάθαμε να αποκαλούμε «Σύριζα», καθώς αναλύουν μετεκλογικά τη «φωνή του λαού»: το «χάσαμε την επαφή μας με τους μικρομεσαίους», είναι το μάντρα που επαναλαμβάνεται έως εμετού - πράγματι αναγουλιαστικά, αλλά συνάμα και διαφωτιστικά. Διαφωτιστικά, γιατί αναγνωρίζουν ότι η υποτιθέμενη «επικοινωνία» τους με την εργατική τάξη της χώρας ουδέποτε υπήρξε. Γιατί έμμεσα αναγνωρίζουν ότι η εργατική τάξη της χώρας, παρά τα πενηντάρικα της καλής κυρίας Αχτσιόγλου, δεν τραβήχτηκε να τους ψηφίσει. Γιατί επιτέλους αναγνωρίζουν, έστω έμμεσα, ότι αυτοί που όντως ψηφίζουν στις εκλογές και καθόρισαν τα αποτελέσματα που «έφεραν την αριστερά στην εξουσία», τελικά δεν ήταν η εργατική τάξη, αλλά ο κορμός του κράτους, το κοινωνικό υποκείμενο που δύο αιώνες τώρα εξασφαλίζει την κρατική σταθερότητα: οι περίφημοι «μικρομεσαίοι».

Το σημαντικότερο για το τέλος: κλαψουρίζοντας, μεμξιμοιρώντας και σιχτιρίζοντας, επιτέλους παραδέχονται ότι η εργατική τάξη της χώρας, μπορεί να τρώει ολημερίς κλωτσιές, μπορεί να αδυνατεί να κατανοήσει ή να μιλήσει συλλογικά, μπορεί να αφήνει τη βουβαμάρα της να παρερμηνεύεται για βλακεία... αλλά: παραμένει πολυεθνική και κυρίως, παραμένει ανεξιχνίαστη, ακόμη και για ανθρώπους τόσο ενήμεροι και περίπλοκοι όσο οι πασόκοι εθνικοσοσιαλιστές. Το γεγονός αφορά και εμάς. Γιατί ενώ οι εθνικοσοσιαλιστές της χώρας ξαναθυμούνται δημοσίως ότι ο πραγματικός φυσικός τους χώρος είναι η ΑΔΕΔΥ και οι πάσης φύσεως ΟΛΜΕ, θα πρέπει κι εμείς να θυμόμαστε ποιος είναι ο δικός μας φυσικός χώρος. Ο φυσικός μας χώρος, εκεί όπου γεννηθήκαμε και εκεί από όπου τρέφουμε τις μικρές μας δυνάμεις, είναι αυτός ο ανεξιχνίαστος χαρακτήρας, αυτή η βουβαμάρα που περιμένει να αποκτήσει φωνή, αυτή η ανημπόρια που μοιάζει με ανικανότητα και αδιαφορία, αυτή η συνθήκη που θα καθορίσει το μέλλον. Για άλλη μια φορά, θα χρειαστεί να καταλάβουμε καλά αυτή τη συνθήκη, αυτό το περιβάλλον που είναι σάρκα από τη σάρκα μας, και να προσαρμοστούμε στο τι καταλάβαμε.

Ευτυχώς όμως, και για να μη φαίνεται ότι τα βλέπουμε όλα μαύρα, σε τούτο το δύσκολο εγχείρημα ετοιμάζονται να μας βοηθήσουν οι καλύτεροι, δηλαδή ο Κυριάκος Μητσοτάκης και οι πασόκοι εθνικοσοσιαλιστές. Που όλοι μαζί παριστάνουν πως τσακώνονται για το ποιος θα διαχειριστεί την πολυαναμενόμενη «ομαλοποίηση». Ενώ, αν επιτέλους ξέρουν κάτι, είναι τρία πράγματα, κοινά και για τους δυο τους: Πρώτον, ότι εκείνο που θα χρειαστεί να διαχειριστούν είναι η όξυνση της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης. Δεύτερον, ότι η διαχείριση πρέπει να γίνει εις βάρος της εργατικής τάξης. Τρίτον, ότι η εργατική τάξη, παρά τις κλωτσιές και την προπαγάνδα δέκα ετών, παραμένει ανεξιχνίαστη. Τα δύο πρώτα τούς αρέσουν. Το τρίτο και καλύτερο στοιχειώνει τον ύπνο τους.

Ο χρόνος θα δείξει. Όπως κάνει πάντα.



[1] «Το twitter ‘γλεντάει’ τον Κυριάκο για την επταήμερη εργασία και τον ‘ψυκτικό από το Περιστέρι’», www.documentonews.gr, [πρόσβαση 5/6/2019. Ότι το ύφος και τα περιεχόμενα του ελληνικού αριστερού τύπου προσομοιάζουν το ύφος και τα περιεχόμενα του ελληνικού κίτρινου τύπου δεν είναι μόνο σημάδι των καιρών. Είναι και σημάδι των κοινών καταβολών των συντακτών τους, αναμφίβολα από τα υπόγεια των πασοκικών μυστικών υπηρεσιών.

[2] Στην προηγούμενη εκδοχή αυτού του κειμένου, ο δεξιός ρατσιστής αναφερόταν κατά λάθος ως «Μαλέλης». Το λάθος μάς επισημάνθηκε από τον σύντροφο Β., τον οποίο ευχαριστούμε.

[3] «Αισχρό Σχόλιο Γαλάζιου Στελέχους για την Κούνεβα μετά τα Αποτελέσματα των Ευρωεκλογών», In.gr, 28/5/2019.