17 Ιουνίου, 2019

 

 

 

Τι σου είναι ένα όνομα...

 

 

Δε χωράει αντίρρηση: εμείς και οι ομόλογοί μας, σα να λέμε οι απανταχού αυτόκλητοι αναλυτές των «εθνικών θεμάτων», είχαμε εικοσιπέντε χρόνια στη διάθεσή μας για να αποφανθούμε περί του «ονόματος της Μακεδονίας». Θα μπορούσαμε δηλαδή να έχουμε αναλύσει ενδελεχώς το ζήτημα με σωρεία εκδηλώσεων και γραπτών που να μην αφήνουν την παραμικρή αμφιβολία περί ελληνικών στρατηγικών και τακτικών. Από «σωρεία» μάλιστα δεν τα πήγαμε κι άσχημα: ένα μικρό δάσος πρέπει να χάθηκε από το πρόσωπο του πλανήτη μόνο από τις μαλακίες που έχουν κατά καιρούς γραφτεί με θέμα «Μακεδονία». Κι όμως! Μπορεί κανείς να καταλάβει πόσο έξοχα κάναμε τη δουλειά μας, απλά κοιτάζοντας το αποτέλεσμα, δηλαδή το τελικό όνομα του «γειτονικού κράτους».

 

Που λέτε, όπως όλοι ξέραμε γιατί είχε μαλλιάσει η γλώσσα τους να μας το ρίχνουν στη μούρη, οι ειδικοί και οι ιθύνοντες του ελληνικού κράτους, επί χρόνια και χρόνια, ήταν έτοιμοι «να δεχτούν ονομασία που να περιλαμβάνει τη λέξη Μακεδονία με γεωγραφικό προσδιορισμό». Τώρα που το ποθούμενο επετεύχθη, αξίζει να σκεφτούμε: καλά, τι διάολο θα μπορούσε να είναι αυτός ο «γεωγραφικός προσδιορισμός»; Η απάντηση δεν είναι πολύ περίπλοκη. «Νότια Μακεδονία», δεν ταιριάζει· «Δυτική Μακεδονία», είναι κάπως τρολ που λέει και η νεολαία. «Κεντρική Μακεδονία;» -μπααα. Οπότε απομένει το τελικώς επιλεχθέν, «Βόρεια Μακεδονία». Η ελληνική στρατηγική, μπορεί να τιτλοφορούνταν «θέλουμε γεωγραφικό προσδιορισμό», στην πραγματικότητα όμως ήταν «θέλουμε Βόρεια Μακεδονία».

 

Ότι οι ιθύνοντες του ελληνικού κράτους εξαρχής ήθελαν να λένε τους γείτονες «Βόρεια Μακεδονία», είναι πολύ λογικό. Γιατί ετούτο το «Βόρεια Μακεδονία», δεν είναι καθόλου αθώο. Απλά κοιτάξτε στο εσωτερικό του εγκεφάλου σας με ειλικρίνεια και πείτε μας: όσο το λέτε αυτό το ρημαδιασμένο «Βόρεια Μακεδονία», από μέσα σας και απ’ έξω σας, όσο το λένε οι γύρω σας θεωρώντας το «προοδευτικό», όσο η μοναδική «σκέτη Μακεδονία» που υπάρχει στον πλανήτη είναι το ελληνικό κομμάτι... ε, δεν σας έρχεται μια ανεπαίσθητη διανοητική αύρα... πώς να την πούμε... ελληνικότητας; Δεν αισθάνεστε έναν κάποιο ύπουλο προσανατολισμό των νευρώνων, από αυτούς που μόνο η γλώσσα είναι ικανή να επιφέρει, σύμφωνα με τον οποίο αυτή η πως-τηνε-λεν «Βόρεια Μακεδονία», δεν μπορεί παρά να είναι κομματάκι ελληνική;

 

Η γλώσσα, καλοί μας σύντροφοι και συντρόφισες, είναι μεγάλο πράγμα. Οι ονοματοδοσίες ακόμη μεγαλύτερο, όπως έχει σχινοτενώς υποστηρίξει και η καλή κυρία Ούρσουλα Λεγκέν.[1] Γι’ αυτό και «το όνομα» συζητιούνταν πολύ πιο συγκεκριμένα από όσο γινόταν παραδεκτό δημοσίως, ήδη από το 1993. Όπως, για παράδειγμα, έλεγε τότε ο Γιώργος Μέρτζος, δημοσιογράφος, πρώην διευθυντής της εφημερίδας Ελληνικός Βορράς, διοργανωτής συλλαλλητηρίων στα ‘90s και «σύμβουλος του πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Μητσοτάκη σε θέματα Μακεδονίας Θράκης με πραγματική αποστολή τη διαχείριση του Μακεδονικού»,

 

 

Θα χρειαστεί ο όρος Μακεδονία να φαίνεται, για να προσδιορίζεται το νέο κράτος (...) [αλλά] σε περίπτωση επιλογής γεωγραφικού όρου σε μια σύνθετη ονομασία, όπως «Μακεδονία του Βορρά», θα υπάρξει κρίση, επειδή αυτός ο όρος υπονοεί επανένωση, όπως ακριβώς στην περίπτωση των δύο Βιετνάμ.[2]

 

 

Παράξενο πράγμα που είναι η γλώσσα των «εθνικών ζητημάτων»! Ακούσατε εσείς ποτέ σας για κανένα «Βιετνάμ του Βορρά» και «Βιετνάμ του Νότου»; Όχι βέβαια! Βόρειο και Νότιο Βιετνάμ· Βόρεια και Νότια Κορέα· Βόρεια και Νότια Μακεδονία· ορίστε ονομασίες που προβλέπουν «επανένωση»! Γι’ αυτό και, όπως απέδειξε τελικά η ιστορία, πολύ αρέσουν στον κύριο Μέρτζο και στους εσχάτους διεθνώς αναγνωρισμένους κατόχους της -ούτε καν «Νότιας»· σκέτης- Μακεδονίας!

 

Αντίθετα, «Μακεδονία του Βορρά», θα ήταν όντως μια ονομασία απευκταία για τους σκοπούς του ελληνικού κράτους, αν και όχι βέβαια για τους λόγους που σημείωνε ο κύριος Μέρτζος το μακρινό 1993. Πράγματι, αν το σκεφτείτε, (πάμε πάλι στον προσανατολισμό των νευρώνων), η «Μακεδονία του Βορρά» είναι μια ονομασία που δέχεται ότι υπάρχουν δύο ξέχωρες «Μακεδονίες», οριστικά διαχωρισμένες· ετούτο εδώ είναι το βόρειο κομμάτι, το άλλο είναι το νότιο και όχι το «σκέτο», και πάει λέγοντας.

 

Για να κατανοήσετε καλύτερα τις μαγικές διαδρομές σημαίνοντος, σημαινομένου και ύπουλης πατριωτικής γλωσσολογίας, αναλογιστείτε το άλλο μεγάλο γλωσσικό επίτευγμα του Υπουργείου των Εξωτερικών μας: Άλλο είναι να λες «Νότια Αλβανία», άλλο είναι να λες «Βόρεια Ήπειρος» και άλλο να λες «Ήπειρος του Βορρά». Το πρώτο αρέσει στο αλβανικό κράτος και χρησιμοποιείται κατά κόρον. Το δεύτερο αρέσει στους Έλληνες και ονομάζουν με αυτό από δρόμους μέχρι την καταγωγή του Κώστα Κατσίφα. Το τρίτο δεν αρέσει σε κανέναν, αλλά προφανώς οι Αλβανοί, αν έπρεπε να επιλέξουν, θα το προτιμούσαν με τα μπούνια σε σχέση με τη «Βόρεια Ήπειρο».

 

Τελειώνουμε με παραινέσεις και διευκρινήσεις:

1. Αν τα παραπάνω σάς φαίνονται δυσνόητα, είναι γιατί έχουν να κάνουν με τη γλώσσα και το έθνος. Τα δύο ζητήματα είναι εξαιρετικά ανθεκτικά στην ενδοσκόπηση, γιατί, και μόνο για να υπάρξουν ως ζητήματα, έχουν προηγηθεί εγκεφαλικά στραμπουλήγματα ανευ προηγουμένου, από πολύ μικρή ηλικία. Όταν τα βλέπετε να συνδυάζονται, fly you fools!

 

2. Ότι οι αυτόκλητοι ειδικοί των εξωτερικών, επί εικοσιπέντε χρόνια δεν είχαν πάρει χαμπάρι τι σημαίνει «γεωγραφικός προσδιορισμός», οπωσδήποτε μάς λέει κάτι για την ποιότητα των αυτόκλητων ειδικών των εξωτερικών, αλλά δεν θέλουμε να επεκταθούμε στο θέμα, γιατί περιλαμβάνει κι εμάς, και αυτή τη στιγμή δε γουστάρουμε αυτοκριτική.

 

3. Από όλα τα παραπάνω, θα πρέπει να μας μείνει το εξής: Ονομάζοντας με το ζόρι τους γείτονες «Βόρεια Μακεδονία», το ελληνικό κράτος επιδιώκει αποτελέσματα παρόμοια με αυτά που έχει η ονομασία «Βόρεια Ήπειρος» στην εθνική συνείδηση. Με δύο επιπλέον πλεονεκτήματα: Πρώτον, στη συγκεκριμένη περίπτωση, το «Βόρεια Μακεδονία» το έχουν παραδεχθεί αναγκαστικά και οι γείτονες, όχι για ένα κομμάτι, αλλά για ολόκληρη τη χώρα τους. Δεύτερον, με την ίδια συμφωνία, το ελληνικό κράτος έχει αποκτήσει το δικαίωμα να βάζει πόδι στην «Βόρεια Μακεδονία», δηλαδή την καινούρια «Βόρεια Ήπειρο» των εθνικών φαντασιώσεων, με τρόπους που ούτε το φαντάζεται για την κανονική «Βόρεια Ήπειρο». Οπότε,

 

4. Πρέπει να βρούμε πώς ακριβώς να το λέμε αναμεταξύ μας αυτό το κράτος στα βόρεια. Δεχόμαστε προτάσεις.

 



[1] Ούρσουλα Λεγκέν, Το Έπος της Γαιοθάλασσας, 4 Τόμοι, Τρίτων, 2001, (Α’ έκδοση 1968).

[2] Υποτίθεται ότι αυτά γράφτηκαν στο «Ιστορικό Συμβιβασμό Ζητάει ο Σύμβουλος του Μητσοτάκη», Ελευθεροτυπία, 20 Φεβρουαρίου 1993. Η πηγή μας πάντως είναι το Σταύρος Τζίμας, Το Μακεδονικό πίσω από τη Σκηνή: Από την Αχρίδα στις Πρέσπες, Καθημερινές Εκδόσεις, 2018, σ. 93-94.