15 Δεκεμβρίου, 2018

 

 ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ

Το περιοδικό antifa
και οι εκδόσεις antifa scripta
κυκλοφορούν στο βιβλιοπωλείο Nouveau
[Παντανάσσης 78, στον πεζόδρομο]
 


 

 

 

 


 

 

Καί σκατόψυχος καί αναλώσιμος!

 

Αν τα «βορειοηπειρωτικά» γεγονότα των τελευταίων εβδομάδων έχουν κάποια μακροπρόθεσμη αξία, είναι ότι έδειξαν, σε όποιον έχει ματάκια για να βλέπει, μια -παραμορφωμένη έστω- εικόνα του τμήματος του ελληνικού παρακράτους που είναι επιφορτισμένο με το «βορειοηπειρωτικό ζήτημα». Στο κέντρο της εικόνας βρίσκεται βέβαια ο νεκρός Κώστας Κατσίφας. Κανονικός εργάτης του παρακράτους, ο Κατσίφας είχε φιλοδοξίες προφανώς περιορισμένες: Να έχει τις επαφές του με τη θρυλική μητρόπολη Κονίτσης και μέσω αυτής με τις ελληνικές μυστικές υπηρεσίες. Να χρησιμοποιεί αυτές τις επαφές για να πουλάει ναρκωτικά, ενταγμένος στο business as usual του λαθρεμπορίου ναρκωτικών που επί δεκαετίες διεξάγεται μεταξύ των «βορειοηπειρωτικών περιοχών» και της ελληνικής επικράτειας, φυσικά εν γνώσει των μυστικών υπηρεσιών και των πατριωτών παπάδων. Να απαλάσσεται από τις κατηγορίες σε περίπτωση κατά λάθος σύλληψης, όπως συνέβη στο Χαλάνδρι το 2009. Να τσιμπάει, από την ίδια μεριά, κάνα πενηντάρικο για προβοκάτσιες με το κομμάτι.

Πέρα από αυτό το μεροδούλι μεροφάι του βορειοηπειρωτικού πατριωτισμού, ο Κώστας Κατσίφας μπορούσε να ελπίζει στο μέγιστο που μπορούν να ελπίζουν οι παρακρατικοί που καταλαμβάνουν θέσεις όπως η δική του στην τροφική αλυσίδα του ελληνικού παρακράτους. Δηλαδή ότι κάπου-κάπως-κάποτε, μεγάλες δουλειές θα έμπαιναν μπρος γύρω από το βορειοηπειρωτικό ζήτημα. Εν τοιαύτη περιπτώσει, ο Κατσίφας θα βρισκόταν υπό τις εντολές κάποιου ελληνικού αντίστοιχου του Σέρβου αδελφού Αρκάν. Θα βίαζε, θα έκοβε λαρύγγια και φυσικά θα πουλούσε ναρκωτικά σε μεγαλύτερες ποσότητες και με μεγαλύτερο περιθώριο κέρδους. Όπως ακριβώς οι ομόλογοί του που έδρασαν κατά τη διάρκεια του γιουγκοσλαβικού εμφυλίου.

Ότι εκτός από όλα αυτά, ο Κατσίφας ήταν κομματάκι σαλεμένος, είναι γεγονός αναμενόμενο. Η βάση των πυραμίδων του παρακράτους είναι η επικράτεια των σαλεμένων. Γι’ αυτό άλλωστε και πρόκειται περί πυραμίδων: για να μπαίνουν οι σαλεμένοι σε σειρά. Αυτό ακριβώς συνέβη και έπειτα από το Κατσίφειο απονεννοημένο διάβημα της 28ης Οκτωβρίου· η πυραμίδα μπήκε σε λειτουργία.

Η κορυφή της πυραμίδας έχει πρέσβεις, μητροπολίτες και διπλωματικούς υπάλληλους. Αυτοί είναι επιφορτισμένοι να γνωρίζουν τις ελληνικές στρατηγικές και τακτικές γύρω από τις ελληνοαλβανικές σχέσεις και να αποφασίζουν πότε, πώς και πόσο πρέπει να χρησιμοποιηθούν τα εκάστοτε «συγκλονιστικά γεγονότα». Ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση, αυτοί αποφάνθηκαν «δε μας χέζεις ρε Κατσίφα», δεν είναι εκπληκτικό: το ελληνικό κράτος και το αλβανικό κράτος βρίσκονται σε διαδικασία καθορισμού ΑΟΖ και «σύστασης βαλκανικών συμμαχιών» που προορίζονται για μετέπειτα ελληνοαμερικανικές διαπραγματεύσεις.[1] Η υπόθεση Κατσίφα ενδέχεται να χρησιμοποιήθηκε ως μέσο πίεσης σε αυτές τις διαπραγματεύσεις, αλλά σε τι βαθμό και πόσο επιτυχημένα, το ξέρει μόνο η κορυφή της πυραμίδας.

Η μέση της πυραμίδας έχει πράκτορες που, μεταξύ άλλων, είναι επιφορτισμένοι να γνωρίζουν τα τεκταινόμενα του υγροβιότοπου της βάσης της πυραμίδας. Αυτοί ανέσυραν τον φάκελο του Κωνσταντίνου Κατσίφα από το αρχείο τους και ανακάλυψαν τη σύλληψή του για πώληση φούντας το 2009 στο Χαλάνδρι. Ότι πιθανότατα πρόκειται για τους ίδιους ανθρώπους που τότε τον είχαν ξελασπώσει, δεν μας το είπαν, αλλά τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται. Η μέση της πυραμίδας επίσης διαθέτει πατριώτες μαχόμενους δημοσιογράφους, που επιδεικνύοντας απαράμιλλο ερευνητικό δαιμόνιο, πήραν τον φάκελο που τους έδωσαν οι πράκτορες και έβγαλαν στη φόρα τα περί εμπορίου ναρκωτικών, ήδη από την πρώτη ημέρα.[2] Στις επόμενες ημέρες θυμήθηκαν ακόμη και την υπόθεση ΜΑΒΗ του 1994 και φρόντισαν με κάθε ευκαιρία να ενημερώσουν ότι ο Κατσίφας ήταν θαυμαστής της οργάνωσης.[3]

Απομένει η βάση της πυραμίδας, που προφανώς έχει και αυτή την ιεραρχία της. Υπάρχουν αυτοί που έχουν το προνόμιο να μιλάνε με τη μέση της πυραμίδας, υπάρχουν και αυτοί που αρκούνται να εργάζονται ως πατριωτικό βαποράκι ναρκωτικών στο Χαλάνδρι και πατριωτικό τρολ στο διαδίκτυο. Το όλο πράγμα είναι ένας μόνιμος μηχανισμός του ελληνικού κράτους: περιλαμβάνει δεκάδες «βορειοηπειρωτικών φορέων», καθένας από τους οποίους, εκτός από το εμπόριο ναρκωτικών, χρηματοδοτείται από μυστικά κονδύλια του Υπουργείου Εξωτερικών, οπότε σε περιπτώσεις που γίνεται στραβή πρέπει να πει τη μαλακία του, να ορκιστεί εκδίκηση, να κυκλοφορήσει φήμες... και σε κάθε περίπτωση να σκίσει τα σώβρακά του απέναντι στην «προδοτική στάση του κράτους», την ίδια στιγμή που συμμορφώνεται στις εντολές των ανωτέρων.[4]

Τις σχέσεις μεταξύ της ηγεσίας και της βάσης αυτών των «βορειοηπειρωτικών φορέων», μπορούσαμε ούτως ή άλλως να τις φανταστούμε· αλλά πλέον δε χρειάζεται. Ο κακιασμένος «συντηρητικός φιλελεύθερος» δημοσιογράφος Στέφανος Κασιμάτης, η γνωσιολογική σκευή του οποίου περιλαμβάνει ανεπαίσθητες αλλά σημαντικές δόσεις «εξωτερικών υποθέσεων», φρόντισε να μας ενημερώσει με απέριττη σαφήνεια, όταν το πράγμα είχε πλέον καταλαγιάσει. «Γιατί ο αρχιεπίσκοπος μας συνιστά να θαυμάζουμε τον Κατσίφα;» αναρωτήθηκε. Και συνέχισε:

 

Οπωσδήποτε θα τον ευγνωμονούν, επειδή προσέφερε τη ζωή του στους σκοπούς τους, όσοι επιδιώκουν να ανοίξουν το μειονοτικό στη Βόρειο Ήπειρο. Αλλά και αυτοί δεν νομίζω στο βάθος να τον θαυμάζουν...[5]

 

Ήταν πιθανότατα ο πιο εύστοχος από τους επικήδειους που γράφτηκαν για τον ηρωικό και σαλεμένο διακινητή βορειοηπειρωτικής φούντας Κώστα Κατσίφα. Που εντάχθηκε σε μηχανισμούς που αντλούν όφελος από κάθε όξυνση του «βορειοηπειρωτικού». Που ενσάρκωσε τις «αντιφάσεις» μεταξύ ψεκασμένου πατριωτισμού και πραγματικής εξωτερικής πολιτικής του ελληνικού κράτους. Που έζησε τη ζωή του σκατόψυχος. Και την τελείωσε αναλώσιμος.

Όπως αρμόζει στους εκατοντάδες ανθρώπους του είδους του, που ζουν δεκαετίες τώρα στο περιθώριο του ελληνικού παρακράτους, αναμένοντας «κατάλληλες στιγμές» ώστε να δραστηριοποιηθούν εθνικώς και επωφελώς.

Προσέχοντας εξαιρετικά να μην καταλήξουν σαν τον Κατσίφα.

 

 

Η αναλώσιμη βάση του βορειοηπειρωτικού παρακράτους βγάζει selfie!

Μπροστά ο «αδικοχαμένος». Οι πίσω αποδείχθηκαν προσεκτικότεροι, συνεπώς είναι ακόμη μια χαρά στην υγεία τους, περισσότερο «άξιοι θαυμασμού», και έτοιμοι για δουλειές.

 



[1] Αυτά από την αρχή του χρόνου. Δες Σταύρος Τζίμας, «Σε Κλίμα Συμφωνίας Αθήνα - Τίρανα», Καθημερινή, 11/2/2018.

[2] «Aπερρίφθη από την Αλβανία το αίτημα της οικογένειας για πραγματογνωμοσύνη - ‘Επίτηδες εκτέλεσαν τον γιο μου’», Καθημερινή, 30/10/2018. Προσέξτε ότι, αντίθετα με όσα συνηθίζουν οι υπεύθυνοι του αστυνομικού ρεπορτάζ της καλής εφημερίδας, το συγκεκριμένο κείμενο που δίνει τον Κώστα Κατσίφα για παλαίμαχο έμπορα φούντας, είναι ανυπόγραφο.

[3] Τάσος Τέλλογλου, «Τα κοιμητήρια και οι ‘σκελετοί’», Καθημερινή, 4/11/2018. Ο κύριος Τέλλογλου, κάκιστος γραφιάς, οπότε προφανώς ικανότατος σε άλλες δουλειές, είναι και παλιός ειδικός του «βορειοηπειρωτικού». Για μια υπενθύμιση παλαιών δημοσιογραφικών συνεισφορών του Τέλλογλου στο «βορειοηπειρωτικό», αλλά και γενικότερα για την «υπόθεση ΜΑΒΗ», μπορεί να δει κανείς τα δύο κείμενα με τίτλο «Υπόθεση ΜΑΒΗ», Μέρος Α και Μέρος Β’, Antifa #36, 37, 4-7/2013. Εκτός των άλλων, αυτά τα κείμενα αποδεικνύουν πόσο νυχτωμένος είναι όποιος νομίζει ότι μπορεί να καταλάβει ο,τιδήποτε παραδιδόμενος στο διαρκές παρόν των social media και δίχως γνώση της ιστορίας.

[4] Ως ενδεικτικό της σχετικής φιλολογίας μπορεί να δει κανείς το Κεραύνιος [αυτό είναι όνομα συγγραφέα], «Βορειοηπειρωτικοί Φορείς: Το χρονικό της διπλής δολοφονίας του Κωνσταντίνου Κατσίφα», Himara.gr, 30/10/2018.

[5] Στέφανος Κασιμάτης, «Προς τι ο Θαυμασμός;», Καθημερινή, 13/11/2018.