15 Δεκεμβρίου, 2018

 

 ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ

Το περιοδικό antifa
και οι εκδόσεις antifa scripta
κυκλοφορούν στο βιβλιοπωλείο Nouveau
[Παντανάσσης 78, στον πεζόδρομο]
 


 

 

 

 


 

 

Ευτυχώς που κανείς δεν ξέρει τι είναι ο «νεοασφαλισμένος».

 

Ο αριστερός εθνικοσοσιαλιστής πρωθυπουργός ετοιμάζεται να σώσει τις συντάξεις μας! Κατά τη γνώμη του, η μείωση των συντάξεων δεν χρειάζεται, γιατί είναι «δημοσιονομικό» και όχι «διαρθρωτικό» μέτρο, ή με άλλα λόγια, γιατί οι συνταξιούχοι όπου να’ ναι θα πεθάνουν. Ο δεξιός εθνικοσοσιαλιστής υποψήφιος πρωθυπουργός, που δεν αντέχει να μιλούν έτσι για τα περήφανα ελληνικά γηρατιά, σήκωσε το γάντι και κατήγγειλε την «αδιαφορία για την ανθρώπινη ζωή», απ΄ όπου και αν προέρχεται.

Για κάποιο λόγο, τον οποίο θα ξεκαθαρίσουμε ευθύς αμέσως, ουδείς από τους συγκρουόμενους σκέφτηκε να εξηγήσει τη διαφορά του «διαθρωτικού» από το «δημοσιονομικό» μέτρο, ή τι σκατά εννοούν οι σύμβουλοι αυτών των ανθρώπων όταν τους βάζουν και λένε τέτοια πράγματα.

Που λέτε, λέγοντας «διαρθρωτικές», εννοούν τις αλλαγές που έχουν μόνιμη επίδραση στα δημόσια οικονομικά. Λέγοντας «δημοσιονομικές», εννοούν αλλαγές που έχουν προσωρινή επίδραση. Η μείωση των συντάξεων, λέει ο αριστερός εθνικοσοσιαλιστής, δεν θα έχει μόνιμο χαρακτήρα, γιατί οι δικαιούχοι όπου να ‘ναι θα μας αφήσουν χρόνους. Οπότε η όλη φάση δεν είναι «διαρθρωτική», είναι για τα μάτια του κόσμου και άστους μωρέ για άλλα πέντε χρόνια. Χώρια που οι συντάξεις μετατρέπονται άμεσα σε εσωτερική κατανάλωση.

Για μια στιγμή όμως! Γιατί δηλαδή η «μείωση των συντάξεων» δεν θα έχει μόνιμο χαρακτήρα; Ακόμη και αν οι σημερινοί «δικαιούχοι» πεθάνουν, δεν θα έρθουν άλλοι να βγουν στη σύνταξη και να εξακολουθήσουν να «επιβαρύνουν τα ταμεία»; Εδώ, σύντροφοι και συντρόφισες, βρίσκεται το λεπτό σημείο της συζήτησης. Γιατί, κάποια όμορφη μέρα του 1992, το ελληνικό κράτος αποφάσισε να χωρίσει την ντόπια εργατική τάξη σε «ασφαλισμένους πριν το 1993» και «ασφαλισμένους από 1/1/1993».[1] Οι πρώτοι είναι που τώρα πια ετοιμάζονται να πεθάνουν εντός δεκαετίας και να σταματήσουν να «επιβαρύνουν τα ταμεία». Οι δεύτεροι (τους οποιους η ΓΣΕΕ αποκαλεί «νεοασφαλισμένους»)[2] θα αρχίσουν να βγαίνουν στη σύνταξη εντός της επόμενης δεκαετίας. Και όχι, αυτοί δεν θα «επιβαρύνουν τα ταμεία». Γιατί κάποια στιγμή μέσα στη δεκαετία του ‘90 κανονίστηκε να παίρνουν ούτως ή άλλως σκατά συντάξεις! Γιατί είναι «νεοασφαλισμένοι»! Κατ’ αυτό τον τρόπο, καθώς τα χρόνια περνούν, η «ασφαλιστική δαπάνη» θα μειώνεται με τρόπο φυσικότερο κι απ’ το θάνατο, δίχως οι ενδιαφερόμενοι, δηλαδή εμείς, να παίρνουν χαμπάρι.

Προσέξτε τώρα: υπεύθυνος για την ωραία ιδέα των «νεοασφαλισμένων», είναι ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, πατέρας του ανάλγητου νεοφιλελεύθερου Κυριάκου. Και όμως! Ο αριστερός πρωθυπουργός μας, που κατά τα άλλα τσακίζει ανελέητα τον νεοφιλελευθερισμό με κάθε ευκαιρία, κάπως λησμονεί να αναφέρει το γεγονός. Εξίσου ξεχασιάρηδες αποδεικνύονται οι συριζαίοι σύμβουλοι με ειδίκευση «πώς να βρίζουμε την άκρα δεξιά», οι συριζαίοι αποκαλυπτικοί δημοσιογράφοι με μοναδικούς εργοδότες τους αναγνώστες τους, και φυσικά οι συριζαίοι οικονομολόγοι της ΓΣΕΕ που διαρκώς εργάζονται για το καλό μας.

Η συμπεριφορά τους εξηγείται εύκολα. Γιατί αν αρχίσουν οι αναφορές στην έννοια του «νεοασφαλισμένου», το καθήκον της καλής κυρίας Αχτσιόγλου καθίσταται σαφές: καλή μας γενναιόδωρη κυρία Αχτσιόγλου, αντί να κουνάτε το εικοσάρικο αύξηση μες τη μούρη μας μπας και σας ψηφισουμε, μήπως θα ήταν καλύτερο, σαν καλή φίλη των εργατών, να καταργούσατε τον διαχωρισμό μας σε «νεοασφαλισμένους» και «παλαιοασφαλισμένους»; Μηπως να εκμεταλλευόσασταν και την ευκαιρία για να καταγείλετε ότι ο πατέρας του νεοφιλελευθερισμού στην Ελλάδα είναι ταυτόχρονα πατέρας του μισητού Κυριάκου;

Όχι βέβαια! Στην πραγματικότητα, οι αριστεροί εθνικοσοσιαλιστές λατρεύουν την παλιά ιδέα του πατέρα του Κυριάκου. Γιατί θα μειώσει με φυσικό τρόπο την «ασφαλιστική δαπάνη», δηλαδή τους μισθούς μας, μονίμως. Γιατί αυτό, ναι, είναι ένα μέτρο εντελώς «διαρθρωτικό».

Οπότε, να και κάτι στο οποίο οι αδιάλλακτα συγκρουόμενοι συμφωνούν. Αυτοί οι άνθρωποι -η καλή κυρία Αχτσιόγλου, ο ανάλγητος νεοφιλελεύθερος Κυριάκος, ο αριστερός πρωθυπουργός, οι σοφοί τους σύμβουλοι, οι αριστεροί δημοσιογράφοι, την ίδια στιγμή που φαινομενικά τρώγονται μεταξύ τους, συμμετέχουν σε ένα κοινό εγχείρημα με δεδομένους στρατηγικούς στόχους. Ο πρωτεύων στόχος, είναι η υποτίμηση της αξίας της εργατικής δύναμης με κάθε πρόσφορο μέσο και η προετοιμασία για πόλεμο. Ο δευτερεύων στόχος είναι η διάσωση του ελληνικού πολιτικού συστήματος από το βούρκο του 2012. Από αυτή τη σκοπιά, η τελευταία ενσάρκωση των ταγών του ελληνικού πολιτικού συστήματος κάνει τη δουλειά της εξαιρετικά, εδώ και τρία χρόνια. Οι αναμεταξύ τους συγκρούσεις είναι ανελέητες, το μίσος τους εμφανές, η εμφάνισή τους ως διακριτές εκλογικές επιλογές αδιαμφισβήτητη. Στήνοντας την αδιάλλακτη μεταξύ τους σύγκρουση διασώζουν την αξιοπιστία του πολιτικού συστήματος.

Οπότε, όταν πρόκειται για τα σημεία όπου συμφωνούν, όπως για το κανόνισμα της μείωσης των συντάξεων ήδη από το 1992, που θα το φάμε στη μάπα όταν έρθει η ώρα, η γενική ομερτά δεν χρειάζεται συνεννοήση. Είναι ευκόλως εννοούμενη.

 

Ανακαλύψεις

 

 

 

Όλοι οι «νεοασφαλισμένοι» γνωρίζουμε ότι είμαστε «νεοασφαλισμένοι»! Το ξέρουμε γιατί ο προσδιορισμός θεωρείται από το ΙΚΑ τόσο σημαντικός, ώστε να αναγράφεται σε κάθε εγγραφή του μητρώου ασφαλισμένων, με την ίδια έμφαση που απολαμβάνει και το όνομα ή το επίθετο. Όπως θα καταλάβατε από τα προηγούμενα, αυτό το «νέος» που αναγράφεται στην τελευταία γραμμή, είναι ένα μέτρο κατ’ εξοχήν «διαρθρωτικό». Γιατί μας πάει όλους κλωτσώντας, σε βάθος χρόνου.



[1] Νόμος 2084/1992 (ΦΕΚ 165 A/07.10.1992: «Αναμόρφωση της Κοινωνικής Ασφάλισης και άλλες Διατάξεις».

[2] Π.χ δες το ΙΝΕ ΓΣΕΕ, Δίκτυο Υπηρεσιών Πληροφόρησης και Συμβουλευτικής Εργαζομένων: Ασφαλιστικά Θέματα - Νέοι Ασφαλισμένοι ΙΚΑ - ΕΤΑΜ, Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Προσανατολισμός στον Άνθρωπο, ΕΣΠΑ 2007-2013, 2013.