15 Δεκεμβρίου, 2018

 

 ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ

Το περιοδικό antifa
και οι εκδόσεις antifa scripta
κυκλοφορούν στο βιβλιοπωλείο Nouveau
[Παντανάσσης 78, στον πεζόδρομο]
 


 

 

 

 


 

 

Τι έχουν τα έρμα και τα δέρνουν;

 

Ένα σφοδρό στατιστικό παράδοξο ρίχνει τη βαριά σκιά του επί της ελληνικής επικράτειας.

Θα το περιγράψουμε με αριθμούς:

Από την άγια ημέρα που επιλέξαμε το Σύριζα για να μας σώσει από το Σόιμπλε, μεσολαβούν περίπου 1345 ημέρες.

Από την εξίσου άγια ημέρα που ο εθνικοσοσιαλιστής πρωθυπουργός μας κατήγγειλε στο Ευρωκοινοβούλιο την πανευρωπαϊκή άνοδο του φασισμού, και συγκεκριμένα τον επί της γης προφήτη της, Κυριάκο, μέχρι τη στιγμή που γράφεται αυτό το κείμενο, μεσολαβούν 14 ημέρες.

Κι όμως, μέσα σε αυτές τις 14 ημέρες, ήδη πρόλαβαν να συμβούν δύο «δολοφονικές επιθέσεις φασιστών» εναντίον οργανωμένων συριζαίων! Η πρώτη έλαβε χώρα στις 16 του Σεπτέμβρη στο Πέραμα εναντίον «μέλους της νεολαίας Σύριζα», η δεύτερη στις 23 Σεπτεμβρίου στην Καλαμάτα εναντίον του βουλευτή Πέτρου Κωνσταντινέα.

Σουμάρουμε:

1331 ημέρες - δύο επιθέσεις εναντίον οργανωμένων συριζαίων (βάζουμε ένα νούμερο στην τύχη)

14 ημέρες - άλλες δύο επιθέσεις εναντίον οργανωμένων συριζαίων!

Η κατά Πουασόν κατανομή των τυχαίων συμβάντων στο χρόνο σηκώνει τα χέρια ψηλά μπροστά στο παράδοξο και τρέχει να κρυφτεί ντροπιασμένη. Προσοχή όμως! Δεν πρέπει να αφήσουμε την εύλογη λαχτάρα σωτηρίας του Σιμεόν Πουασόν να μας οδηγήσει στα σκοτεινά λιβάδια της συνωμοσιολογίας! Ο Σύριζα ποτέ δεν θα πλήρωνε ναζιστές για να δέρνουν Συριζαίους· από τη μια γιατί η υπόθεση θα μπορούσε να αποκαλυφθεί με άγνωστες συνέπειες, και από την άλλη γιατί τα ζητήματα αυτού του είδους έχουν ήδη επιλυθεί μέσω της μακράς πείρας των αριστερών κομματικών οργανώσεων.

Πράγματι, χρόνια τώρα, όποτε οι αριστερές καθοδηγήσεις αποφασίζουν ότι τα μέλη πρέπει να φάνε λίγο ξύλο ώστε κατόπιν το γεγονός να καταγγελθεί σε φιλικούς δημοσιογράφους, φροντίζουν να αμολάνε τα μέλη ξυπόλυτα στ’ αγκάθια με όποιον τρόπο υπάρχει πρόσφορος. Ας πούμε, πρώτα λανσάροντας μια ιδεολογία περί μη βίας ή κάτι τέτοιο, κι έπειτα στέλνοντας ανήξερους να μοιράσουν προκηρύξεις δυο-δυο σε επιλεγμένα σημεία με υψηλή πιθανότητα φάπας.

Αν μάλιστα η διαδικασία επαναληφθεί αρκετές φορές, α. η συγκεκριμένη πρακτική διαποτίζει το συλλογικό νου της οργάνωσης και β. οι φασίστες πέρνουν χαμπάρι τη φάση. Από εκεί και μετά, το όλο πράγμα αποκτά μια όψη άρρητα συμβιωτική, αλλά και αυτοτροφοδοτούμενη, και μετατρέπεται σε μια από τις αγαπημένες τελετές της μεταπολίτευσης: οι φασίστες δέρνουν και χαίρονται, οι αριστεροί παθαίνουν συλλογική άγνοια κινδύνου, καταγγέλουν και επίσης χαίρονται. Δηλαδή είναι όλοι χαρούμενοι, εκτός από αυτούς που τρώνε το ξύλο. Αλλά αυτοί, είτε είναι ανήξεροι, αλλιώς δεν θα έκαναν ό,τι μαλακία τους λέει η καθοδήγηση, είτε έχουν ήδη ανακαλύψει τα υλικά οφέλη της λήψης ξύλου. Η πρώτη κατηγορία, αν έχει λίγο μυαλό, γρήγορα παρατάει «αυτούς τους μαλάκες» και πυκνώνει τις γραμμές του κολοσιαίου turnover των αριστερών οργανώσεων. Η δεύτερη κατηγορία δεν μας ενδιαφέρει, αλλά καμιά φορά κάνει ιδιαιτέρως αισθητή την παρουσία της. Για παράδειγμα:

 

Η επίθεση στον βουλευτή έγινε μπροστά σε στέκι των οργανωμένων οπαδών «Bulldogs» (...) Είναι γνωστό σε όλη τη Μεσσηνία ότι οι φανατικοί οργανωμένοι οπαδοί της Καλαμάτας έχουν σχέση με την ακροδεξιά και ούτε οι ίδιοι το κρύβουν.

Ο βουλευτής είχε παρακολουθήσει τον αγώνα Καλαμάτα - Πάμισος και στη συνέχεια έφυγε από το γήπεδο πεζή. Στον δρόμο βρέθηκε έξω από το στέκι των οργανωμένων οπαδών και κάπου εκεί ξεκίνησε το επεισόδιο (...).[1]

 

Ας σημειωθεί ότι ο αριστερός της δεύτερης κατηγορίας κατά κανόνα κανονίζει να εξέλθει της διαδικασίας έχοντας υποστεί πολύ λιγότερα από από ό,τι θα υφίστατο ο αντίστοιχος αριστερός της πρώτης κατηγορίας. Οπότε: αν τυχόν διαβάζετε αυτές τις γραμμές και υποπτεύεστε πως ανήκετε στην πρώτη κατηγορία (π.χ. δεν έχετε ιδέα πού, από ποιους και με ποια κριτήρια επιλέγεται ο τόπος και ο χρόνος των κινητοποιήσεων στις οποίες συμμετέχετε), κοιτάξτε να ενταχθείτε στο turnover το γρηγορότερο δυνατόν. Οι καιροί είναι παράξενοι και ο καλός κύριος Πουασόν δε σας φταίει σε τίποτα για να τον ξεφτιλίζετε.

 

 

Ο Simeon Poisson, γνωστός για την «κατανομή Poisson» που περιγράφει την κατανομή ισοπίθανων συμβάντων στο χρόνο. Τελικά, τα συμβάντα που μας απασχολούν εδώ δεν είναι ισοπίθανα, γιατί η καθοδήγηση κανονίζει να φας ξύλο βάσει πολιτικών προτεραιοτήτων, οπότε η κατανομή Poisson σώζεται και μπορεί να επιστρέψει στις αρχικές της εφαρμογές. Όπως ο αριθμός νεκρών από κλωτσιά αλόγου στον πρωσικό στρατό ανά έτος (σκατά ισοπίθανο! οι καραβανάδες θα στέλναν πίσω από το άλογο όποιον δεν γουστάρανε).



[1] Δημήτρης Τερζής & Δημήτρης Κουκλουμπέρης, «Οι Ακροδεξιοί δεν Κάνουν Διακρίσεις», Εφημερίδα των Συντακτών, 25/9/2018.