19 Σεπτεμβρίου, 2018

 

 ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ

Το περιοδικό antifa
και οι εκδόσεις antifa scripta
κυκλοφορούν στο βιβλιοπωλείο Nouveau
[Παντανάσσης 78, στον πεζόδρομο]
 


 

 

 

 


 

 

Η Βενιζελολαγνεία

 

Ένα κομματάκι ασυνήθιστο ζήτημα έχει τρυπώσει τον τελευταίο καιρό στην ατζέντα των πιο έγκριτων αναλυτών του ελληνικού κράτους. Το θέμα στο οποίο μας έχουν συνηθίσει εδώ και δύο χρόνια, δηλαδή η «τουρκική προκλητικότητα» έχει εμπλουτιστεί με αναφορές σε γεγονότα που συνέβησαν και σε ανθρώπους που έζησαν έναν αιώνα πίσω. Βέβαια, οι έγκριτοι αναλυτές δεν δηλώνουν ιστορικοί, όπως μπορεί να περίμενε κανείς. Ο κ. Συρίγος, για παράδειγμα, δηλώνει καθηγητής Εξωτερικής Πολιτικής και ο κ. Πρεβελάκης καθηγητής Γεωπολιτικής. Η συνεισφορά του Συρίγου στο σχετικό διάλογο τελείωνε με τις παρακάτω κρυπτικές ιστορικές αναφορές:

 

Ξαναγυρίζουμε στον Βενιζέλο. Έξι μήνες μετά τη βίαια αποπομπή τους, οι βουλευτές από την Κρήτη έγιναν δεκτοί στη Βουλή των Ελλήνων τον Οκτώβριο του 1912. Αμέσως μετά ξεκίνησαν οι νικηφόροι Βαλκανικοί Πόλεμοι.[1]

 

Ο δε Πρεβελάκης συμφωνούσε:

 

Μέσα από το τουρκικό και το κουρδικό ζήτημα, η Ελλάδα επιστρέφει στις αβεβαιότητες, στις ευκαιρίες και στους κινδύνους της εποχής πριν και μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Έως σήμερα, μεταπολιτευτικά, το πρότυπο του ιδανικού ηγέτη ήταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής· στην εποχή που ανοίγεται μπροστά μας, πρέπει να αναζητηθούν ηγέτες-συνεχιστές της βενιζελικής πολιτικής και, κυρίως, της γεωπολιτικής παράδοσης.[2]

 

Τα κείμενά των ειδικών ήταν αρκετά όμοια. Μιλούσαν για τις αρχές του εικοστού αιώνα και τα χρόνια πριν και μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Συνέχιζανν με ανάλυση για τα ελληνοτουρκικά του σήμερα και κατέληγαν σε ύπουλα υπονοούμενα.

 

Το ελληνικό κράτος ξέρει πολύ καλά ότι οι καιροί μας είναι καιροί έντασης με την Τουρκία. Το ξέρει πολύ καλά γιατί είναι το ίδιο που επιδιώκει αυτήν την ένταση. Είναι το ίδιο που ελπίζει ότι όσο περνά ο καιρός η Τουρκία θα μπλέκεται όλο και περισσότερο στο βούρκο του πολέμου στη Μέση Ανατολή και εκείνο θα βρίσκει ευκαιρία να πιέζει όλο και περισσότερο. Δε βιάζεται. Αυτό συνιστούν και οι δύο ειδικοί: υπομονή και Βενιζέλο.

 

Από τη μία δηλαδή εύχονται να μη γίνουν βιαστικές κινήσεις. Υποστηρίζουν ότι η ώρα που θα χρειαστεί κάποιος να καβαλήσει τ’ άλογο και να καλπάσει πλησιάζει. Το άλλο τους μέλημα είναι το πρόσωπο που θα κληθεί να αναλάβει το κολοσσιαίο αυτό έργο για λογαριασμό του ελληνικού κράτους. Το «ισχυρό πρόσωπο», ο «ηγέτης» που θα σηκώσει στις πλάτες του τα όνειρα του ελληνικού ιμπεριαλισμού. Όπως και την εποχή του Βενιζέλου το πολιτικό σύστημα είναι και σήμερα ιδιαιτέρως ρευστό. Από το 1915 μέχρι και την πανωλεθρία του ελληνικού στρατού στη Μικρά Ασία το 1922 μεσολάβησαν 17 κυβερνήσεις. Δηλαδή κάτι πάνω από δύο κυβερνήσεις το χρόνο. Σήμερα από την άλλη, το πολιτικό σύστημα που γνωρίσαμε από τη μεταπολίτευση μέχρι το 2008 έχει καταρρεύσει για τα καλά. Το ρόλο του ηγέτη έχουν διεκδικήσει τα τελευταία χρόνια δεκάδες άνθρωποι από τον Αλέξη Τσίπρα μέχρι τον Αρτέμη Σώρρα. Αυτή είναι λοιπόν η δημόσια συζήτηση που διεξάγεται το τελευταίο διάστημα.

 

Κάπου εδώ θα θέλαμε να συνεισφέρουμε κι εμείς στη συζήτηση. Πρέπει να θυμίσουμε ότι ο κ. Βενιζέλος δεν οδήγησε τη χώρα μόνο στους «νικηφόρους βαλκανικούς πολέμους». Λίγα χρόνια αργότερα την οδήγησε και στα βάθη της Μικράς Ασίας. Απ’ όπου και γύρισε τρέχοντας. Θα λέγαμε πως οι καιροί μας θυμίζουν περισσότερο αυτούς τους καιρούς· τους καιρούς πριν από τη Μικρασιατική Εκστρατεία. Ο παγκόσμιος πόλεμος στη Μέση Ανατολή όλο και οξύνεται. Η Τουρκία πιέζεται. Και τα όνειρα του ελληνικού ιμπεριαλισμού φουντώνουν. Όσες φορές παραφούντωσαν, όμως, ήταν τα δικά μας μπατζάκια που πήραν φωτιά. Όχι του Βενιζέλου.

 

 

Παρουσία του Βενιζέλου (ο μαν δεξιά απ’ τη σημαία), παπάδες ευλογούν τον εθνικό στρατό, 1917. Πέντε χρόνια αργότερα ούτε ο Θεός ούτε κι ο Βενιζέλος δεν κατάφεραν να οδηγήσουν τον εθνικό στρατό στη νίκη.



[1] Άγγελος Συρίγος, «Όταν ο Βενιζέλος έδιωξε τους βουλευτές από την Κρήτη», 20/02/2018.

[2] Γιώργος Πρεβελάκης, «Η υπαρξιακή τουρκική απειλή», Η Καθημερινή, 11/03/2018