20 Φεβρουαρίου, 2018

 

 ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ

Το περιοδικό antifa
και οι εκδόσεις antifa scripta
κυκλοφορούν στο βιβλιοπωλείο Nouveau
[Παντανάσσης 78, στον πεζόδρομο]
 


 

 

 

 


 

 

 

 


 

Διαδήλωση «Φτάνει πια με την Πατριωτική Μαλακία»,

17/2/2018, Πλατεία Βικτωρίας, ώρα 12:00.

 

Από την αρχή κάτι δεν μας πήγαινε καλά με την αντιμετώπιση των συλλαλητηρίων «για τη Μακεδονία».

Και τελικά το βρήκαμε: η αντιμετώπιση των συλλαλητηρίων έγινε -και εξελίσσεται- σαν να επρόκειτο για κάτι που έχει αναβιώσει από το προ τριακονταετίας παρελθόν.

Εντάξει, από μια σκοπιά μπορεί να είναι και λίγο αναβίωση. Είναι αναβίωση από τη μεριά των συμμετέχοντων: Παρότι δεν γνωρίζουμε το συγκεκριμένο είδος ανθρώπου, μπορούμε να φανταστούμε πως η αναπόληση του κανιβαλισμού των αρχών της δεκαετίας του ’90 θα πρέπει να είναι κάπως δελαστική, με τον τρόπο που άλλοι αναπολούν το Γούντστοκ ή το Πολυτεχνείο ’95. Επίσης είναι αναβίωση από τη μεριά του κράτους: το παλιό θέμα της «Μακεδονίας» αναβιώνει για άλλη μια φορά, όπως συμβαίνει τουλάχιστον από το 1913 και μετά· παλιές τεχνογνωσίες μπαίνουν σε κίνηση εδώ, ας έχουμε εμπιστοσύνη στο Υπουργείο των Εξωτερικών.[1]

Από μια άλλη σκοπιά όμως, τα «συλλαλητήρια για τη Μακεδονία» είναι πολύ φρέσκο πράμα. Η πραγματική κοινωνική εμπειρία που βρίσκεται πίσω τους, που τα θρέφει και τα νοηματοδοτεί, είναι η εμπειρία της σχεδόν δεκαετούς καπιταλιστικής κρίσης στην ελληνική εκδοχή της. Και φυσικά οι τρόποι με τους οποίους αυτή η κρίση αντιμετωπίζεται και νοηματοδοτείται. Οι ελληνικές σημαίες, η ατομικίστικη ασυνάρτητη τρέλλα στο διαδίκτυο, η απροβλημάτιστη συνύπαρξη με τους ναζιστές για «κοινούς σκοπούς», η απόδοση των ευθυνών σε κάποιου είδους «ξένους», όλα τους δουλεύτηκαν και αποενοχοποιήθηκαν από το 2010 και μετά. Πρώτα στις «ηρωικές πλατείες» του αντιμνημονίου και έπειτα στο «Όχι» του Ιούλη του 2015, έπειτα από το οποίο άνθρωποι που είχαν ψηφίσει το ίδιο με τους ναζιστές, μπορούσαν να αλληλοσυγχαίρονται που είχαν καπελώσει τους ναζιστές.[2]

Αλλά δεν ήταν μόνο αυτά που δουλεύτηκαν και καθαγιάστηκαν. Πίσω τους βρίσκουμε ευρύτερες και ακόμη πιο κρατικά χρήσιμες ιδέες. Για παράδειγμα την ιδέα σύμφωνα με την οποία η «διοργάνωση» (ενός συλλαλητηρίου, μιας διαδήλωσης κλπ), μπορεί να είναι θέμα «αυθορμητισμού» (ή ακόμη χειρότερα· ηλεκτρονικά υποβοηθούμενου αυθορμητισμού). Πράγματι, η διοργάνωση διαδήλωσης μέσω φέισμπουκ και «αυθόρμητης πρωτοβουλίας», βρήκε το πραγματικό της νόημα στα φασιστικά συλλαλητήρια «για τη Μακεδονία»: εδώ κρατικοί αχυράνθρωποι και πράκτορες με σύμβαση παροχής έργου εμφανίστηκαν απροβλημάτιστα ως «διοργανωτές» με αποκορύφωμα τον «22χρονο φοιτητή του Τμήματος Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Πατρών» που ανέλαβε από μόνος του να διοργανώσει «συλλαλητήριο για τη Μακεδονία» στην Πάτρα, δυστυχώς όμως με κάποιο τρόπο το μετάνιωσε (φανταστείτε νυχτερινή επίσκεψη από τύπους με καμπαρντίνες).[3] Στην ίδια κατηγορία ιδεών γενικής χρήσεως βρίσκουμε και την ιδέα του πλήθους που έχει πάντα δίκιο επειδή είναι πλήθος, την ιδέα του καλού κράτους που πρέπει επιτέλους να σηκώσει ανάστημα, του λαού που βοηθάει το κράτος να σηκώσει ανάστημα και πάει λέγοντας.

Οπότε, αν αισθανθήκατε άρωμα αντιμνημονίου να αναδίδεται από τα μακεδονικά συλλαλητήτρια, δεν είστε οι μόνοι. Αυτό εξηγεί και γιατί η αριστερή αντιμετώπιση των συλλαλητηρίων εξελίσσεται σαν να επρόκειτο για κάτι που έχει αναβιώσει από το προ τριακονταετίας παρελθόν. Όντως, όλοι οι πάλαι ποτέ εχθροί του Σόιμπλε και των «λαμογιών», είναι παραπάνω από πρόθυμοι να αναλύσουν εμβριθώς το «μακεδονικό ζήτημα» με όλες τις αρχαίες αφετηρίες του, να καλέσουν συριζαίους καθηγητές πανεπιστημίου για να εξηγήσουν τις αρετές του διεθνισμού και τέλος πάντων να διαφωτίσουν το λαό γύρω από την «αλήθεια» με ποστ στο φέισμπουκ (ε ναι· κι άλλα ποστ στο Φέισμπουκ). Αντιθέτως, η σύνδεση των συλλαλητηρίων με τις Άγιες Πλατείες του Λαού και γενικώς με το πρόσφατο παρελθόν, είναι έγκλημα κατά της αριστεράς και της ανθρωπότητας! Αρκεί να δει κανείς τους αστείους τρόπους με τους οποίους επιχειρήθηκε να συνδεθούν τα φασιστόμουτρα των συλλαλητηρίων με τους «μένουμε Ευρώπη» του δημοψηφίσματος. Φυσικά εκείνο που πρέπει πάσει θυσία να αποκρυφτεί είναι ότι πρόκειται για τις ίδιες μεθοδολογίες, τις ίδιες πρακτικές, την ίδια σχέση με το κράτος και τελικά τα ίδια κουμάσια και τις ίδιες σημαίες.[4]

Οι ευθύνες είναι ασήκωτες, μακρόχρονες και βασικά ορφανές. Αλλά παραμένουν. Τα «μνημόνια», η ιδέα του «Σόιμπλε» που κόβει τους μισθούς και των «λαμογιών που φάγαν τα λεφτά», γεννήθηκαν και οργανώθηκαν παράλληλα με την έκρηξη της καπιταλιστικής κρίσης, την κινητοποίηση του ελληνικού κράτους στην Ανατολική Μεσόγειο, την ανακάλυψη των «πετρελαίων της Κύπρου», των «τριγωνικών συμμαχιών» και της «τουρκικής προκλητικότητας». Όλα αυτά δουλεύονται ξεδιάντροπα εδώ και χρόνια, ως κρατικές στρατηγικές και μαζική προπαγάνδα. Την ίδια στιγμή, κάθε έννοια αντεθνικισμού και αντιπατριωτισμού εγκαταλείφθηκε στο όνομα της «πλατιάς απεύθυνσης», των «πραγματικών προβλημάτων της εργατικής τάξης» και πάει λέγοντας. Το αποκορύφωμα ήταν η τελευταία χρονιά: το ελληνικό κράτος έπαιζε καθημερινά Ίμια και «τουρκική προκλητικότητα» από τηλεοράσεως. Στρατηγοί και πράκτορες ενημέρωναν καθημερινά για τα πραγματικά προβλήματα του έθνους. Και όλα αυτά έλαβαν χώρα εν τω μέσω της πιο καταθλιπτικής σιωπής.[5] Πρόκειται για ένα διόλου αμελητέο κοινωνικό κατόρθωμα. Που καθιστά τα συλλαλητήρια περισσότερο κατανοητά.

Αν πάντως ενδιαφερόταν κανείς για την «πλατιά απεύθυνση» και τα «πραγματικά προβλήματα της εργατικής τάξης», θα είχε ήδη στρέψει το βλέμμα του στους μετανάστες εργάτες της χώρας. Δεν εννοούμε την εικόνα του έγκλειστου πρόσφυγα που βασιλεύει στα μυαλά των ανθρωπιστών. Εννοούμε τους πραγματικούς μετανάστες εργάτες της χώρας, τους εκατοντάδες χιλιάδες Αλβανούς, Βούλγαρους, Πακιστανούς και Ρομά που ζουν και δουλεύουν δίπλα στους Έλληνες. Κοιτάξτε δηλαδή κάτι παράξενα: χρόνια τώρα, οι Έλληνες Κομμουνιστές αγωνίζονται να εκφράσουν τους τρελλαμένους Δημόσιους Υπάλληλους της ΕΡΤ και τους παράφρονες μικροαστούς της Πλατείας Συντάγματος. Είναι παράξενο που κανείς από τους ενδιαφερόμενους για την «πλατιά απεύθυνση» και τα «πραγματικά προβλήματα της εργατικής τάξης» δεν έκανε τον κόπο να χρησιμοποιήσει για οδηγό τους μετανάστες εργάτες, να υιοθετήσει τις γνώμες τους, να μπει στη θέση τους. Δεν πρόκειται για δύσκολο εγχείρημα: φανταστείτε τηλεόραση σε καταυλισμό Ρομά να παίζει «τουρκική προκλητικότητα» και «πετρέλαια». Φανταστείτε Αλβανό εργάτη να ακούει ότι φταίει ο «Σόιμπλε» που του κόβουν το μισθό. Φανταστείτε πιτσιρικά ασαφούς εθνικότητας να ακούει ότι θα γίνει «συλλαλητήριο για τη Μακεδονία». Προσπαθήστε να φανταστείτε τι σκέφτονται όλοι αυτοί. Και πείτε το ίδιο. Αυτό είναι! Δεν τους «βοηθήσατε»· αυτοί σας βοήθησαν!

Το Σάββατο 17 Φεβρουαρίου, η Αντιφασιστική Συνέλευση Autonome Antifa θα διοργανώσει μια διαδήλωση.

Η ώρα είναι 12:00.

Ο τόπος είναι η Πλατεία Βικτωρίας.

Το κεντρικό σύνθημα είναι «Φτάνει πια με την Πατριωτική Μαλακία».

Θα είμαστε εκεί.



[1] Θα υπάρχει ένα σχετικό κείμενο στο επόμενο τεύχος του περιοδικού. Αλλά δεν μας φαίνεται το πιο επείγον.

[2] Δείτε με την ευκαιρία το «Αγανάκτηση Τίγκα! (Γιατί δεν Πάμε στο Σύνταγμα ούτε Δεμένοι)», Antifa #25, 7/2011. Είναι ένα καλό παράδειγμα οργάνωσης της αμηχανίας υπό τη σκέπη της αηδίας.

[3] «Ακυρώθηκε το Συλλαλητήριο για τη Μακεδονία στην Πάτρα», in.gr, 9/2/2018.

[4] Σχετικά μπορεί να δει κανείς το επικουρικό «Μικρά Φωτογραφικά Τεκμήρια Αγώνα», antifascripta.net, 13/2/2018.

[5] Για τις εξαιρέσεις δε λέμε κουβέντα γιατί μας χαλάει η ροή της επιχειρηματολογίας.