18 Ιουλίου, 2018

 

 ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ

Το περιοδικό antifa
και οι εκδόσεις antifa scripta
κυκλοφορούν στο βιβλιοπωλείο Nouveau
[Παντανάσσης 78, στον πεζόδρομο]
 


 

 

 

 


 

 

Ο συνδυασμός σακούλας, χελώνας

και παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, ΙΙ

 

Η προηγούμενη προσπάθειά μας να εντρυφήσουμε στα μυστήρια του παγκοσμιοποιημένου πράσινου καπιταλισμού κατέληξε σε συμπεράσματα εξόχως σοβαρά, τα οποία θα σουμάρουμε εδώ γιατί στο προηγούμενο δεν χωρούσαν. Που λέτε, οι καλοί και περιβαλλοντικώς ευαίσθητοι μηχανικοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης θέλουν να στήσουν κάτι το οποίο ονομάζουν «βιομηχανία ανακύκλωσης». Αυτή η «βιομηχανία ανακύκλωσης» είναι στην πραγματικότητα οι εθνικές βιομηχανίες πλαστικών που μέσα από την μετατροπή τους σε «βιομηχανίες ανακύκλωσης» θα «αναλάβουν ηγετικό ρόλο και θα αναπτύξουν παγκόσμια ηγετική θέση», όπως το διατύπωσε προσφάτως ο περιβαλλοντικός επίτροπος της Ε.Ε κύριος Καρμένου Βέλα.[1]

Οπότε, για να μην μπερδεύεστε, η μετατροπή της «βιομηχανίας πλαστικών» σε «βιομηχανία ανακύκλωσης» έχει ήδη λάβει χώρα όσον αφορά το όνομα· για «πλαστικά» ποτέ σας δεν θα ξανακούσετε. Στο μέλλον όμως, εκτός από το όνομα, οι περιβαλλοντικώς ευαίσθητοι μηχανικοί της Ε.Ε φαντασιώνουν μια επιπλέον μεταβολή. Ο στρατηγικός στόχος είναι η βιομηχανία πλαστικών να αποκτήσει μια σημαντική προσθήκη στην αρχή της παραγωγικής διαδικασίας της: ένα τμήμα που θα επεξεργάζεται ως πρώτη ύλη χρησιμοποιημένο πλαστικό. Αυτό το χρησιμοποιημένο πλαστικό ως πρώτη ύλη για την παραγωγή άλλων πλαστικών, έχει ένα σημαντικό πλεονέκτημα: θα κατασκευάζεται δωρεάν από εμάς στα σπίτια μας. Δηλαδή θα παίρνουμε τις συσκευασίες (γυαλιά - χαρτιά - πλαστικά) που τόσο απλόχερα μας μοιράζουν οι καπιταλιστές στα σούπερ μάρκετ, θα τις καθαρίζουμε καλά από τη σαβούρα που μας ταΐζουν, θα τις ξεδιαλέγουμε ανά είδος και θα τις επιστρέφουμε σε ειδικούς κάδους. Όλα αυτά θα τα κάνουμε δωρεάν, για το μεγαλείο της εθνικής βιομηχανίας πλαστικών και για χάρη κάποιας χελώνας που πάσχει στα βάθη των θαλασσών και μπορεί όλοι να την έχουν χεσμένη, αλλά βγαίνει ωραίες φωτογραφίες.

Αν το πράγμα πάει καλά, αν δηλαδή εκπαιδευθούμε αποτελεσματικά σε αυτού του είδους τη συμπεριφορά, η δωρεάν εργασία μας θα είναι παραγωγικότερη από τη δωρεάν εργασία των υπόλοιπων αντίστοιχων περιβαλλοντικά ευαίσθητων υποζύγιων του πλανήτη. Με το στρατηγικό πλεονέκτημα της ηλιθιότητας, που θα έχει μεταμφιεστεί σε περιβαλλοντική ευαισθησία και αυξημένη παραγωγικότητα της εργασίας δύο σε ένα, η βιομηχανία πλαστικών, σόρι ανακύκλωσης, θα αποκτήσει «ηγετική θέση», δηλαδή οι καπιταλιστές των πλαστικών θα εξάγουν ακόμη περισσότερα πλαστικά στη μάπα των αλλοεθνών συναδέλφων τους που δε θα μπορούν να πουλήσουν τα δικά τους πλαστικά, οπότε θα εξάγουν την υπεραξία απροβλημάτιστα. Και δε μας χέζεις ρε χελώνα.

Σημειώστε βέβαια ότι όλα αυτά είναι ιστορίες για το λαμπρό μέλλον, ειδικά το σημείο όπου η εργατική τάξη πείθεται να δουλέψει τζάμπα για χάρη της πάσχουσας χελώνας (η μεσαία τάξη είναι άλλο καπέλο). Από την άλλη όμως, εκτός από τον εθελοντισμό υπάρχει και ο κρατικός καταναγκασμός και εκτός από το λαμπρό καπιταλιστικό μέλλον υπάρχει και το ζοφερό παρόν. Προς το παρόν λοιπόν, οι νομοθεσίες υποχρεωτικής ανακύκλωσης πολλαπλασιάζονται σε ολόκληρη την Ευρώπη.[2] Και από την πρώτη μέρα του νέου έτους, αναγκαστήκαμε να πληρώνουμε τις πλαστικές σακούλες που έως τώρα προμηθευόμασταν δωρεάν. Πώς κι έτσι; Ευτυχώς, ο επίτροπος περιβάλλοντος της Ε.Ε είχε κάτι να πει για όλα! Ακόμη και για την κατάσταση του παρόντος:

 

Προσεγγίζουμε μια κρίσιμη στιγμή - ξαφνικά έχουμε μια τεράστια αύξηση του διαθέσιμου ανακυκλωμένου πλαστικού (σ.σ..: λόγω της παύσης εισαγωγής πλαστικών απορριμάτων από την Κίνα).[3]

 

Προειδοποιούμε: Μην προσπαθήσετε να διαβάσετε δεύτερη φορά το παραπάνω απόσπασμα. Είναι απολύτως και από κατασκευής ακατανόητο, όπως όλα όσα αφορούν την ύπουλη, σιχαμένη και -τι άλλο;- αριστερή έννοια του «περιβάλλοντος». Από την άλλη όμως, περιέχει ορισμένες λέξεις κλειδιά που κανείς δεν θα σκεφτόταν να συνδυάσει με το «περιβάλλον», εκτός και αν πρόκειται για κάποιον που έχει τη γνώμη ότι η πραγματική παγκοσμιοποίηση τελείωσε το 1970. Οι λέξεις κλειδιά είναι «Κίνα» και «εισαγωγές», και μιας και εμείς είμαστε ακριβώς οι άνθρωποι που νομίζουν ότι η παγκοσμιοποιηση τελείωσε το 1970 και «η μάχη του Σιάτλ» διεξήχθη από τσάτσους της αριστεράς του κράτους,[4] είμαστε αρκετά προετοιμασμένοι ώστε να προσφύγουμε στη μπάρα της γνώσης δίχως να γίνουμε εντελώς ηλίθιοι. Αντί λοιπόν να γράψουμε «sea turtle plastic environment», γράφουμε «EU plastic china import». Και επιτέλους, μπορούμε με σχετική ασφάλεια να πατήσουμε το κουμπάκι!

Που λέτε, η καρδιά της «βιομηχανίας ανακύκλωσης», δηλαδή της παγκόσμιας βιομηχανίας πλαστικών, βρίσκεται στην Κίνα. Αναμενόμενο· ο κινεζικός καπιταλισμός, από το θαύμα της δεκαετίας του ’90 και μετά, είναι προσανατολισμένος στη μεσαία οργανική σύνθεση: παπούτσια, όχι εργαλειομηχανές. Και φυσικά, για να γυρίσουμε στο θέμα μας, πλαστικά! Οι πρώτες ύλες που χρησιμοποιούσε η κινεζική βιομηχανία πλαστικών ήταν τα σκουπίδια της Ευρώπης και γενικότερα του «δυτικού κόσμου». Δηλαδή, ανατρέξτε εδώ, αν θέλετε, σε ακατανόητες εμπορικές συμφωνίες, αλλά το ζουμί είναι ότι η Κίνα, επί τριάντα ολόκληρα χρόνια, ήταν ο μεγαλύτερος εισαγωγέας πλαστικών του κόσμου.[5] Αυτά τα πλαστικά, τα σκουπίδια του δυτικού κόσμου, κατέληγαν σε περιοχές της κινεζικής παραγωγικής μηχανής που ασχολούνταν αποκλειστικά με την «ανακύκλωση», δηλαδή χωριά και πόλεις όπου «δεκάδες εργοστάσια» παρήγαγαν πλαστικά με πρώτη ύλη σκουπίδια και τα ξαναπουλούσαν ως εξαγωγές.[6] Οι συνθήκες εργασίες είχαν φυσικά ξεπατικωθεί από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης του ευρωπαϊκού παρελθόντος. Οι «περιβαλλοντικές επιπτώσεις» της όλης διαδικασίας, του πραγματικού κύκλου παραγωγής και κατανάλωσης των παγκόσμιων πλαστικών, ουδόλως ενδιέφεραν, γιατί, πολύ απλά, ουδείς στον καπιταλιστικό κόσμο νοιάστηκε ποτέ για τη χελώνα.

Εν πάσει περιπτώσει: αφού αυτό το ωραίο σύστημα δούλεψε για τα τριάντα χρόνια που ακολούθησαν τη λήξη του Ψυχρού Πολέμου, τον Ιούλιο του 2017, το κινεζικό κράτος αποφάσισε να διακόψει την εισαγωγή σκουπιδιών από τον «δυτικό κόσμο».[7] Η πρώτη ημέρα εφαρμογής αυτής της απαγόρευσης ήταν η πρώτη μέρα του 2018. Η ίδια ημέρα που αρχίσαμε να πληρώνουμε τις σακούλες και ο επίτροπος περιβάλλοντος αποφάσισε να διεκδικήσει την παγκόσμια ηγεμονία των πλαστικών. Είδατε η παγκοσμιοποίηση;

Βέβαια, ετούτη η «παγκοσμιοποίηση» δεν είναι ακριβώς αυτό που εννοούσαν οι αριστεροί χριστιανοί της «μάχης του Σιάτλ». Το κινεζικό κράτος εκτιμά ότι διαθέτει πλέον επαρκή «εσωτερική κατανάλωση» ώστε να μπορεί να παραγάγει τα απαιτούμενα σκουπίδια μόνο του.[8] Οπότε ανέπτυξε τις ανάλογες περιβαλλοντικές ευαισθησίες· δηλαδή η κινέζα χελώνα υποφέρει, αμάν ρε με τα σκουπίδια σας, και περιέργως, «δεν μας αρέσει η κατάσταση στην οποία τα παραδίδετε», δηλαδή οι εργάτες σας δεν κάνουν καλή τζάμπα δουλειά στα σπίτια τους.[9] Οι δε «ευρωπαίοι», πολύ θα ήθελαν να αμφισβητήσουν την κινεζική πρωτοκαθεδρία στα πλαστικά. Στο κάτω κάτω, παραμένουν εκτός συναγωνισμού, τόσο στην παραγωγή σκουπιδιών, όσο και στην «περιβαλλοντική ευαισθησία» (δυστυχώς, εδώ τα προϊόντα των διανοούμενων του δυτικού αντικαπιταλιστικού κινήματος δεν μετράνε· κρίμα γιατί θα αποτελούσαν μοναδική περίπτωση συνύπαρξης σκουπιδιών και περιβαλλοντικής ευαισθησίας στο ίδιο προϊόν).[10]

Οπότε, όχι, δεν είναι ακριβώς παγκοσμιοποίηση. Είναι ένας παγκόσμιος παραγωγικός κύκλος εκμετάλλευσης της εργασίας που ασθμαίνει. Από εδώ και μπρος, ο καθένας τα σκουπίδια του, τη βιομηχανία πλαστικών του, εκπαίδευση «του πληθυσμού» στην ανακύκλωση και εξαγωγές στα μούτρα του άλλου. Ότι αυτού του είδους ο εμπορικός πόλεμος χρησιμοποιεί δημοσίως τη γλώσσα του «περιβάλλοντος» δεν θα έπρεπε να αποτελεί έκπληξη. Σε αυτή τη γλώσσα διεξάγεται ο παγκόσμιος εμπορικός πόλεμος από το 1970 και μετά.

Εδώ που τα λέμε, από το επόμενο τεύχος, όπου θα έχουμε χώρο και παλιό καλό χαρτάκι, λέμε να ασχοληθούμε σοβαρότερα με το ζήτημα.

Ως τότε όμως, μην ξεχνάτε το παλιό καλό σύνθημα: «Σαν βγεις στον πηγαιμό να κάψεις κάδο, κάψε κάδο ανακύκλωσης». Ειδικά αν είναι και τιγκαρισμένος στο πλαστικό, εξασφαλίζεις ότι τουλάχιστον το καταραμένο υλικό δεν θα καταλήξει στο στομάχι της χελώνας.

 

 

Εργαζόμενος στην κινεζική βιομηχανία ανακύκλωσης προσπαθεί να βγάλει άκρη με την πρώτη ύλη.

[Αυτό βγαίνει αν γράψεις στη μπάρα της γνώσης «EU China Plastic Import»].

 

 

Χελώνα αγνώστου εθνικότητος σε παρόμοια θέση με τον Κινέζο.

[Αυτό βγαίνει αν γράψεις στη μπάρα της γνώσης «Sea turtle plastic environment»].



[1] «Ο Συνδυασμός Σακούλας, Χελώνας και Παγκοσμιοποιημένου Καπιταλισμού, Ι», antifascripta.net, 24/1/2018. Πάτησε εδώ.

[2] Η Ελλάδα δεν αποτελεί εξαίρεση. Δες Γιώργος Λιάλιος, «Τέσσερις Ξεχωριστοί Κάδοι Ανακύκλωσης», Καθημερινή, 13/10/2017.

[3] Γιώργος Λιάλιος, «Μέσα από τη Βιομηχανία η Ευρωπαϊκή Λύση για τα Πλαστικά», Καθημερινή, 17/1/2018.

[4] Πράγματι, αυτοί είμαστε! Δείτε το «Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι Τρελός, ή αλλιώς μια Σύντομη Ιστορία του Κόσμου», Antifa #55, 3/2017. Πάτησε εδώ.

[5] «EU Targets Recycling as China Bans Plastic Waste Imports», Reuters, 16/1/2018.

[6] «China Recyclers Grind to Halt Amid Crackdown on Imported Waste», Financial Times, 15/1/2018.

[7] «China Bans Foreign Waste - But What Will Happen to the World’s Recycling?», The Conversation.com, 20/10/2017.

[8] «China Recyclers Grind to Halt Amid Crackdown on Imported Waste», Financial Times, 15/1/2018.

[9] Σχετικά με αυτό το σημείο δείτε το «Ο Συνδυασμός Σακούλας, Χελώνας και Παγκοσμιοποιημένου Καπιταλισμού, Ι», antifascripta.net, 24/1/2018. Πάτησε εδώ.

[10] Για ένα καλό σχετικό παράδειγμα, δείτε τα περί «μη αναπαραγωγής της φύσης» του Nick Witherford που, στα χρόνια του σκοταδιού, βρήκαν ευήκωα ώτα και στους εδώ παρόχους αυτόνομης γνώσης, αλλά ούτε οι ίδιοι δεν καταλάβαιναν τι σκατά είναι η «μη αναπαραγωγή της φύσης», οπότε το πράμα έμεινε ορφανό. Nick Witherford, Κύκλοι και Αλληλουχίες Αγώνων στον Υπερτεχνολογικό Καπιταλισμό, Αντι/Σχολείο, 1999.