19 Σεπτεμβρίου, 2018

 

 ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ

Το περιοδικό antifa
και οι εκδόσεις antifa scripta
κυκλοφορούν στο βιβλιοπωλείο Nouveau
[Παντανάσσης 78, στον πεζόδρομο]
 


 

 

 

 


 

 

Ο συνδυασμός σακούλας, χελώνας

και παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, Ι

 

Η κρίση καλπάζει, από μισθούς τρώμε φάσκελο, ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή μαίνεται. Τουλάχιστον όμως, από την πρώτη του νέου έτους, το καλό μας κράτος μάς γλύτωσε από την τυραννία της πλαστικής σακούλας!

Δηλαδή όχι ακριβώς. Απλά από εδώ και στο εξής, θα πληρώνουμε τις πλαστικές σακούλες που ως τώρα μας δίνανε τζάμπα.

Δηλαδή ούτε κι αυτό ακριβώς. Κάποιες πλαστικές σακούλες θα συνεχίσουν να δίνονται τζάμπα, έπειτα από εργώδεις διαπραγματεύσεις μεταξύ αφεντικών και κράτους. Παράδειγμα οι λεπτές σακούλες των μανάβικων των σούπερ μάρκετ, οι σακούλες στις λαϊκές αγορές... και βέβαια οι σακούλες των περιπτέρων.

Πρέπει να παραδεχτούμε ότι όσο και αν μας γοητεύει η πολιτική της σακούλας, έως πρόσφατα δεν μας ήταν ιδιαιτέρως κατανοητή. Ήμασταν βέβαια σίγουροι ότι σε κάποιον άγνωστο βυθό βοσκούσε μια δυστυχής θαλάσσια χελώνα που είχε μέσα πλαστικές σακούλες· άλλωστε η ύπαρξή της διαβεβαιωνόταν από «τις περιβαλλοντικές οργανώσεις». Ήμασταν επίσης σίγουροι ότι υπάρχουν «οι περιβαλλοντικές οργανώσεις», γιατί τις βλέπαμε στο ίντερνετ, αν και ακόμη δεν έχουμε καταλάβει καλά περί τίνος ακριβώς πρόκειται.

Ευτυχώς, πάνω στην ώρα της μέγιστης ακατανοησίας, ο κατ’ εξοχήν αρμόδιος, δηλαδή ο επίτροπος περιβάλλοντος της Ε.Ε. κύριος Καρμένου Βέλα, αποφάσισε να μας ενημερώσει για το περίπλοκο ζήτημα της χελώνας, της σακούλας και του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού με συνέντευξη στον ημερήσιο τύπο. Όπως λοιπόν μαθαίνουμε από τον κύριο Βέλα, το ζήτημα που καταλήγει με τη χελώνα γεμάτη σακούλες και εμάς να πληρώνουμε τις σακούλες, είναι ένα ζήτημα ιδιαιτέρως ευρύ που καλύτερα θα ήταν να ονομάζεται «νέα στρατηγική της Ε.Ε για τα πλαστικά».[1] Αυτή η «νέα στρατηγική για τα πλαστικά» είναι ένα ευρύ και φιλόδοξο σχέδιο που προφανώς λόγω στρατηγικότητας, δεν έχει στο επίκεντρο τη χελώνα, αλλά την ευρωπαϊκή βιομηχανία πλαστικών. Αυτή η βιομηχανία πλαστικών, μπορεί προς το παρόν να τιγκάρει τη χελώνα με σακούλες, αλλά αν αποκτήσει «250 εγκαταστάσεις διαλογής, 300 εγκαταστάσεις ανακύκλωσης και 200.000 [επιπλέον] εργάτες έως το 2025», θα κατορθώσει να μετατραπεί σε «βιομηχανία ανακύκλωσης» και συνεπώς να «αναλάβει ηγετικό ρόλο και να αναπτύξει παγκόσμια ηγετική θέση».[2] Αυτή η κατάληξη μπορεί να μην φαίνεται ιδιαιτέρως δελεαστική για τη χελώνα, κατά Βέλα όμως, είναι ιδιαιτέρως δελεαστική για τη βιομηχανία, ή καλύτερα για τους καπιταλιστές.

Γιατί πρέπει να ξέρετε ότι οι καπιταλιστές προς το παρόν δεν ενδιαφέρονται ιδιαίτερα να συμμετέχουν στην κοσμογονία της ευρωπαϊκής βιομηχανίας πλαστικών. Στη γλώσσα του επίτροπου περιβάλλοντος αυτό εκφράζεται με την πρόταση «η βιομηχανία ανακύκλωσης πλαστικών χρειάζεται περισσότερες επενδύσεις». Ευτυχώς όμως, αυτή η αδιαφορία είναι μάλλον πλασματική. Οι καπιταλιστές έχουν προσλάβει ειδικούς για να ασχολούνται με το ζήτημα και οι ειδικοί εκφράζουν αιτήματα που αντηχούν καμπάνα στα αυτιά των ειδικών που έχει προσλάβει ο κύριος Βέλα. Ας πούμε:

 

Έχουμε λάβει υπ’ όψιν τις θέσεις της βιομηχανίας σχετικά με την ανάγκη για καλύτερη ποιότητα των ανακυκλώσιμων. Συνεπώς δρομολογούμε σχετικές ενέργειες, αναπτύσσοντας ποιοτικά πρότυπα, διασφαλίζοντας την ανιχνευσιμότητα, βελτιώνοντας τον σχεδιασμό για την ανακύκλωση και κάνοντας περισσότερα για την επιβολή της υποχρέωσης για ξεχωριστή διαλογή και πιστοποίηση των πλαστικών.[3]

 

Επειδή όμως, όπως συμβαίνει συνήθως σε τέτοιες ανεξιχνίαστες φάσεις, χρειάζεται μια μετάφραση από την περιβαλλοντική γλώσσα στα πιο αθρωπινά (έτσι, χωρίς το «ν»), προσέξτε να δείτε: «Καλύτερη ποιότητα των ανακυκλώσιμων» σημαίνει ότι οι μηχανικοί των καπιταλιστών δεν γουστάρουν την κατάσταση των πλαστικών μπουκαλιών, σακουλών κλπ που λαμβάνουν. Τα θέλουν πιο ίσια, πιο καθαρά, με λιγότερα σκατωμένα κωλόχαρτα ανά τόνο. Πως το λένε, η πρώτη ύλη δεν είναι σε καλή κατάσταση και αυτό σημαίνει ότι χρειάζεται περισσότερη πληρωμένη εργασία στην αρχή της παραγωγικής διαδικασίας ώστε να έρθει η πρώτη ύλη στα ίσα της· αντί για 200, θα χρειάζονται 300 χιλιάδες εργάτες! Κι επειδή ακόμη και η φιλανθρωπία αυτών των καλών ανθρώπων έχει όρια, αν είναι έτσι, προτιμούν να βάλουν τα λεφτά τους στη διακίνηση ναρκωτικών που έχει μια χαρά διαλογή, οπότε επενδύσεις στην ανακύκλωση γιοκ.

Ευτυχώς όμως, η πρώτη ύλη της ανακύκλωσης (οι συσκευασίες) διαθέτει ένα πλεονέκτημα τόσο σπουδαίο που την καθιστά ικανή να ανταγωνίζεται τα αντίστοιχα -σημαντικά- πλεονεκτήματα της πρέζας ως προς την κερδοφορία. Δηλαδή, σε κάποιο μηδαμινό αλλά στρατηγικά σημαντικό σημείο της κυκλοφορίας τους, οι συσκευασίες περνούν από τα χέρια ημών των «ευρωπαίων καταναλωτών». Εμείς τώρα, τι «καταναλωτές» και κουραφέξαλα, είμαστε κατά βάση η εργατική τάξη της Ευρώπης: από τη σκοπιά των περιβαλλοντολόγων δηλαδή, είμαστε κάτι μαλάκες που δουλεύουν. Γιατί λοιπόν να μη δουλέψουμε λίγο ακόμη στον ελεύθερο χρόνο μας ισιώνοντας μπουκάλια, ξεχωρίζοντας τα μπουκάλια από τις σακούλες, καθαρίζοντας τα μπουκάλια από το περιεχόμενό τους και πάει λέγοντας, ώστε οι καπιταλιστές να μην πληρώνουν τη ρημάδα την εργασία που χρειάζεται για να έρθει η πρώτη ύλη στα ίσα της;

Αυτή η υποχρέωση λίγης δωρεάν εργασίας κατ’ οίκον ώστε να ανθήσει το θαύμα της ευρωπαϊκής βιομηχανίας πλαστικών, στην γλώσσα της ανωτάτης περιβαλλοντικής λέγεται «επιβολή της υποχρέωσης για ξεχωριστή διαλογή». Δηλαδή να μας πρήξουν με τη χελώνα που είναι γεμάτη σακούλες, να δουλέψουν οι «περιβαλλοντικές οργανώσεις», να πληρωθούν οι γραφίστες για να φτιάξουν μαλακισμένα φυλλάδια, να φάνε όλοι οι μαθητές της χώρας στη μάπα ώρες προπαγάνδας σχετικά με το φλέγον ζήτημα «οφέλη και πρακτικές της ανακύκλωσης», να πληρώσουμε τις σακούλες (πού πάνε τα λεφτά; δε μας λένε· ίσως στους καπιταλιστές των πλαστικών ως επιδότηση...) και τελικά να επιβληθούν νόμοι υποχρεωτικής διαλογής που θα μας βάλουν να δουλεύουμε δωρεάν -λιγάκι μόνο μωρέ, στον ελεύθερο χρόνο μας- για τη χελώνα που υποφέρει, δηλαδή για τους καπιταλιστές που προς το παρόν επενδύουν στην πρέζα, αν όμως προστεθεί λίγη μαζική κατ’ οίκον δωρεάν εργασία στην αρχή της παραγωγικής διαδικασίας, θα είναι έτοιμοι να διεκδικήσουν «στρατηγικό ρόλο» και στα πλαστικά.

Ως εδώ καλά θα πει κανείς. Γιατί άλλωστε να μη δουλεύουμε μισή ωρίτσα τη μέρα διαλογή σκουπιδιών σπίτια μας; Είχαμε τίποτα καλύτερο να κάνουμε; Μήπως ασχημαίνει η κουζίνα μας με πέντε διαφορετικές σκουπιδοσακούλες; Αφού είναι ήδη πανάσχημη! Μήπως δεν τις χωράει γιατί είναι μικρή; Ας βάλουμε και μερικές κάτω από την τηλεόραση, δείτε το και σαν έργο μετα-αποκαλυπτικής τέχνης! Μήπως οι οικογενειακές σχέσεις μας δεν είναι αρκετά αρμονικές ώστε να βάλουμε τα παιδιά μας να χωρίζουν σακούλες; Δείτε το και ως εκπαίδευση, ειδικά των θηλυκών, που επιτέλους πρέπει να εξοικειωθούν από νεαρή ηλικία με τον ιδιόμορφο κοινωνικό τους ρόλο!

Ενώ όμως όλα αυτά είναι μια χαρά, ως δωρεάν κατ’ οίκον εργασία για λογαριασμό των διστακτικών ευρωπαίων καπιταλιστών, το θέμα δεν τελειώνει εδώ. Στο βάθος, ως συνήθως, παίζει και Κίνα. Η Κίνα (ή καλύτερα η κινεζική βιομηχανία πλαστικών) είναι ένα παρεμφερές θέμα στο οποίο θα αναφερθούμε σε μία απο τις προσεχείς κομβικές μας συνεισφορές στον διαδικτυακό θόρυβο.

[Οι δικοί μας μηχανικοί (υπολογιστών) προειδοποιούν: «μαλάκα αν το παραχέσεις με τον αριθμό λέξεων, ο άλλος θα προτιμήσει να πάει να χωρίσει σακούλες από μπουκάλια, παρά να διαβάσει τις μαλακίες σου! Κόβε!»].

 

 

Καθώς ασχολούμασταν με την πάντα επιμορφωτική διαδικασία του μοιράσματος του antifa base, είχαμε τη σπάνια ευκαιρία να παρατηρήσουμε ορισμένες εμπειρικές όψεις της περιβαλλοντικής εκπαίδευσης. Όπως βλέπουμε, η δωρεάν εργασία για λογαριασμό των διστακτικών καπιταλιστών, προορίζεται να είναι βασικά γυναικεία εργασία.

Και μια στιγμή ειλικρίνειας: Ευτυχώς που είχαμε μαζί μας και μια εκπαιδευμένη συντρόφισα για να παρατηρήσει ότι «ρε αυτές είναι όλες κορίτσια· ε τι θα ‘τανε!», γιατί οι υπόλοιποι μουντρούβαλοι δεν είχαμε πάρει χαμπάρι χριστό.



[1] Γιώργος Λιάλιος, «Μέσα από τη Βιομηχανία η Ευρωπαϊκή Λύση για τα Πλαστικά», Καθημερινή, 17/1/2018.

[2] Στο ίδιο.

[3] Στο ίδιο.