14 Δεκεμβρίου, 2017

 

 ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ

Το περιοδικό antifa
και οι εκδόσεις antifa scripta
κυκλοφορούν στο βιβλιοπωλείο Nouveau
[Παντανάσσης 78, στον πεζόδρομο]
 


 

 

 

 


 

 

 

 


 

Η αλήθεια είναι ότι ο Κολωνός συνοδεύεται από τη φήμη της γειτονιάς... δεξιών πεποιθήσεων. Κι όμως, οι επίλεκτες συντρόφισες που πρόσφατα δοκίμασαν να μοιράσουν το έντυπο antifa base στα σχολεία του Κολωνού, ανακάλυψαν ότι καθόλου έτσι δεν είναι. Αντιθέτως, όπως μας πληροφόρησαν, τα σχολεία του Κολωνού κυριαρχούνται από πολυεθνική πιτσιρικαρία, που ήδη έχει τιγκάρει τα σχολεία με συνθήματα και ανησυχεί μόνο μη τυχόν και τα σβήσει κανένας.

 Αυτή η εμπειρική παρατήρηση οδήγησε σε συζήτηση. Αποτέλεσμα ήταν, στις 2 του Δεκέμβρη, η αντιφασιστική συνέλευση autonome antifa και οι συνεργαζόμενοι σύντροφοι και συντρόφισσες να διαδηλώσουν στόμα με στόμα στον Κολωνό.

Αυτό που ακολουθεί είναι η προκήρυξη που μοιράζαμε. Ας σημειωθεί ότι είναι μία από τις ελάχιστες περιπτώσεις προκηρύξεων που έχουν απολαύσει άμεση πειραματική επαλήθευση. Το συγκινητικό γεγονός έλαβε χώρα καθώς η διαδήλωση περνούσε κάτω από μια πολυκατοικία της Ακαδημίας Πλάτωνος. Όπως όλοι είδαμε, ο πρώτος όροφος της πολυκατοικίας είχε βγει και μας χειροκροτούσε -- την ίδια στιγμή, ο πέμπτος όροφος, τυλιγμένος με σημαίες, έκανε πως δε μας έβλεπε.

Πρόκειται ακριβώς για την επίδραση που επιδιώκουμε να έχουν οι διαδηλώσεις μας.

 

 

Σημαία στο μπαλκόνι

(τουλάχιστον να μάζευε τους σοβάδες, μη χτυπήσει κανένας...)

 

Κάπως απόκοσμα, τα μεμονωμένα μπαλκόνια που τυλίγονται μόνιμα με ελληνικές σημαίες, έχουν γίνει άλλη μια από τις σταθερές των εργατικών γειτονιών της πόλης. Προφανώς αυτά τα σημαιο - μπαλκόνια εκφράζουν μια τελευταία γραμμή συναισθηματικής άμυνας των ιδιοκτητών τους απέναντι σε κάποια φανταστική «επέλαση των αλλοφύλων».

Μπορούμε να φανταστούμε τον πόνο τους: το διαμέρισμα - μικρή ιδιοκτησία αποκτήθηκε σε παλιούς καιρούς σε καλούτσικη γειτονιά. Αλλά οι καιροί άλλαξαν, ο ΕΝΦΙΑ ροκανίζει τη μικρή ιδιοκτησία, η γειτονιά έγινε εργατογειτονιά («υποβαθμίστηκε», που λένε), τα παλιά δάνεια κοκκίνισαν. Και αν ο πατέρας κράτος ολιγωρεί τόσα χρόνια να προχωρήσει σε κατασχέσεις, είναι γιατί οι τράπεζες ελάχιστη χρησιμότητα βρίσκουν στα υποτιμημένα ντουβάρια που μπήκαν κάποτε υποθήκη και τώρα χρησιμεύουν μοναχά για αποθήκη των όλο και πιο λυσσασμένων ιδιοκτητών τους.

Οι μικροαστοί λυσσάνε γιατί νιώθουν εγκαταλελειμμένοι από τον πατέρα κράτος. Ταυτόχρονα όμως, ούτε που διανοούνται να προσάψουν στον πατέρα κράτος το παραμικρό. Η επιλογή τους, εκτός από συναισθηματική, είναι και πολιτική: επιλέγουν να ρίχνουν το φταίξιμο στους «ξένους» και να επενδύουν στον πατριωτισμό, πρώτα γιατί οι «ξένοι» τους φαίνονται ακίνδυνος στόχος. Έπειτα γιατί όλο και κάποια ψίχουλα, με πρώτο το μπαλκόνι, απομένουν για να θυμίζουν την παλιά τους ανωτερότητα. Τέλος γιατί αυτά τα ψίχουλα δίνουν και δικαίωμα στην ελπίδα: ο πατέρας κράτος, κάπου κάπως κάποτε, θα επιστρέψει με πύρινη ρομφαία για να βάλει τα πράγματα στη θέση τους και τους μικροαστούς στο σαλόνι τους. Η σημαία, ο πατριωτισμός, ο μισανθρωπισμός, ο φασισμός, είναι ακραίες δηλώσεις νομιμοφροσύνης, προκαταβολές για αυτή την επερχόμενη Δευτέρα Παρουσία. Η κανονική μετατροπή σε μαφία με τα όλα της, είναι λιγότερο συχνή ως πρακτική (εδώ δεν χωράνε όλοι), αλλά εξίσου δημοφιλής ως ιδέα.

Οπότε σημαίες. Στα μπαλκόνια. Που όλο και πιο πολύ μοιάζουν με κουκούλια. Μόνο που από αυτά τα κουκούλια, κανείς δεν περιμένει να βγει κάτι πιο όμορφο από εκείνο που μπήκε.

 

Πάντως, δεν ξέρουμε αν είναι από την κακή μας προαίρεση, αλλά μας φαίνεται πως όσο πληθαίνουν οι σημαίες στο κάθε μπαλκόνι, τόσο τα μπαλκόνια με σημαίες αραιώνουν. Αυτή η κοινωνία, μια ζωή κατά φαντασίαν ομοιογενής, μια ζωή κατά φαντασίαν ελληνορθόδοξη, μια ζωή κατά φαντασίαν αταξική, όλο και περισσότερο μετατρέπεται σε ταξική πολυεθνική κοινωνία με τα όλα της. Στα σχολεία και στις δουλειές, στους δρόμους και στις πλατείες, πάντα από τα κάτω, αυτή η πόλη, τώρα που μιλάμε, γεννάει τη νέα εργατική της τάξη. Είναι ο πολιτισμός αυτής της τάξης που απλώνεται στις εργατογειτονιές· και ηγεμονεύει υπόκωφα. Τα μπαλκόνια/κουκούλια παριστάνουν τους πύργους επιτήρησης. Στην πραγματικότητα δεν είναι παρά κούγκια που αναζητούν ομοίους υπό εξαφάνιση, όλο και περισσότερο επί ματαίω.

Δεν θα πούμε ότι όλα θα πάνε καλά. Όχι, οι ήττες μας είναι πολλές και μακρόχρονες, η αυτοκριτική λειψή, η ιστορία καλπάζει σε άγνωστους δρόμους. Θα πούμε όμως ότι αυτή η μεταβολή, αυτός ο νέος πολιτισμός που τόσο εκνευρίζει τους σημαιομπαλκονάκηδες, είναι η τελευταία ελπίδα αυτής της κοινωνίας.

Η απόδειξη είναι του παρόντος. Από το 2010 και μετά, το πέλαγος της εθνικοπατριωτικής βλακείας απειλεί να πνίξει τα πάντα. Τα κρατικά παραμύθια κυριάρχησαν. Και όσο πιο γνήσιος Έλληνας πατριώτης ήταν κανείς, τόσο περισσότερο πεισμένος ήταν ότι «ο Σόιμπλε ρίχνει τους μισθούς». Τόσο πιο χαρούμενος ήταν με τα «πετρέλαια της Ανατολικής Μεσογείου». Τόσο περισσότερη κατανόηση έδειχνε προς τους Έλληνες νεοναζί. Και τόσο τύλιγε το μπαλκόνι του με σημαίες.

Κι όμως, εφτά χρόνια τώρα, αυτός ο συνδυασμός βλακείας - πατριωτισμού κυριάρχησε μόνο φαινομενικά. Σεβαστά κομμάτια αυτής της κοινωνίας αρνήθηκαν να προσυπογράψουν. Εξ αιτίας της θέσης από την οποία είναι αναγκασμένοι να δρουν, εξαιτίας των πραγμάτων που αναγκάζονται να υποστούν, σημαντικά τμήματα του νέου πολυεθνικού προλεταριάτου της μητρόπολης, εφτά χρόνια τώρα, αποτελούν το ράγισμα στις κρατικές αφηγήσεις. Δεν πιστεύουν ότι «ο Σόιμπλε» τους έκοψε το μισθό, γιατί καθημερινά έρχονται αντιμέτωποι με τους πραγματικούς αυτουργούς: τους πραγματικούς Έλληνες μπάτσους και αφεντικά. Δεν πιστεύουν στη σωτηρία μέσω πετρελαίου γιατί μπορούν να φανταστούν τον εαυτό τους μόνο σαν εργάτη σε πετρελαιοπηγή. Αυτοί και αυτές πρώτα και κύρια είναι που, εφτά χρόνια τώρα, δεν αφήνουν τους νεοναζί να πάρουν ανάσα.

Και πληθαίνουν. Πληθαίνουμε. Αυτή η κοινωνία δεν μπορεί πια να περηφανεύεται για την «ομοιογένειά της».

Μπορεί μόνο να προσπαθεί να διακηρύξει αυτή την ομοιογένεια και με την ίδια κίνηση να τη διαψεύδει, όπως με το μοναχικό μπαλκόνι/κουκούλι.

Που όσο φαντασιώνει πως εκπέμπει κυριαρχία, τόσο εκπέμπει βλακεία, μισανθρωπισμό και μοναξιά.

 

Ας τυλίγουν λοιπόν με σημαίες τα μπαλκόνια τους οι πικραμένοι.

Αλλά ας προσπαθήσουν τουλάχιστον να τις στήνουν με τρόπο που να συλλέγονται οι σοβάδες που καταρρέουν.

Είναι η τελευταία πραγματική χρησιμότητα της μπαλκονίσιας σημαίας.

 

Πάντως η αλόγιστη επέκταση της επιφάνειας της σημαίας απαιτεί και κάποια προσοχή.

Εδώ για παράδειγμα, ο από κάτω μπορεί να υποβάλλει μήνυση για παραβίαση ιδιωτικού χώρου.

 

Η παραπάνω προκήρυξη μοιράστηκε στην διαδήλωση στόμα με στόμα στον Κολωνό στις 2/12/2017 η οποία οργανώθηκε από την αντιφασιστική συνέλευση autonome antifa.