22 Νοεμβρίου, 2017

 

 

 ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ


Το περιοδικό antifa
και οι εκδόσεις antifa scripta
κυκλοφορούν στο βιβλιοπωλείο Nouveau
[Παντανάσσης 78, στον πεζόδρομο]
 


 

 

 

 


 ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ
 

Joe Sacco
  AΣΦΑΛΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗ ΓΚΟΡΑΖΝΤΕ
Ο πόλεμος στην ανατολική Βοσνία
1992-1995

Βρείτε το στο Tilt Comics
[Ασκληπιού 37 στο κέντρο της Αθήνας]

 

 

 

 


 

Η συζήτηση περί του κατά πόσο η Τουρκία είναι «ασφαλής χώρα» για τους πρόσφυγες εξελίσσεται εδώ και δύο χρόνια. Πληθώρα καλών αριστερών πασχίζουν να αποδείξουν ότι δεν πρόκειται για «ασφαλή χώρα», οπότε οι «πρόσφυγες» θα πρέπει να συνεχίσουν να απολαμβάνουν την άξια Νομπέλ ΕιρήνηςΤΜ ελληνική φιλοξενία. Πληθώρα κακών δεξιών πασχίζουν να αποδείξουν ότι η Τουρκία είναι μια χαρά «ασφαλής χώρα», οπότε οι πρόσφυγες θα πρέπει να επιστραφούν. Υπάρχουν μάλιστα και περίοδοι όπου η Τουρκία είναι ταυτόχρονα ασφαλής και μη ασφαλής χώρα.

Γνωστοί καθώς είμαστε για το κόλλημά μας να προσπαθούμε να βγάλουμε άκρη από ζητήματα που κατά τα φαινόμενα καθόλου δεν προσφέρονται για τέτοιο πράγμα, αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε μια σειρά κειμένων που προσεγγίζουν το φλέγον ζήτημα «Ποια είναι η ασφαλέστερη χώρα του κόσμου» με τον συνήθη δίκαιο και ανοιχτόμυαλο τρόπο μας. Και ακριβώς επειδή είμαστε δίκαιοι και ανοιχτόμυαλοι, θα ξεκινήσουμε από ορισμένα αουτσάιντερ.

 

 

 

 

 

Διαγωνισμός για την Ασφαλέστερη Χώρα του Κόσμου

Προκριματικοί: Ιταλία/Λιβύη

 

 

 

Μέσα στον Ιούλη που μας πέρασε, οι σύμβουλοι του Μάρκο Μινίτι [Marco Minniti], υπουργού εσωτερικών του ιταλικού κράτος, έβαλαν σε εφαρμογή μια καινοτόμο ιδέα για τη διαχείριση του «προσφυγικού ζητήματος». Η ιδέα περιλάμβανε το απέναντι λιβυκό κράτος που εδώ και χρόνια βρίσκεται σε κατάσταση failed state, και τους πολέμαρχους που είχαν αναλάβει να φυλάνε τις πετρελαιοπηγές των ιταλικών πετρελαϊκών εταιρειών. Ήταν μια ιδέα κομψή και λειτουργική: μιας και οι πολέμαρχοι πετρελαιοφύλακες ήταν οι ίδιοι άνθρωποι που παραλλήλως επιδίδονταν και στο ευγενές σπορ της διακίνησης μεταναστών προς την Ιταλία μέσω Μεσογείου, το ιταλικό κράτος θα τους πλήρωνε για να κρατούν τους επίδοξους μετανάστες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης εντός λιβυκού εδάφους.[1] Ρεαλιστικό καθώς ήταν, το όλο εγχείρημα εξελίχθηκε σε αυτό που στους συγκεκριμένους κύκλους αποκαλείται «τεράστια επιτυχία». Η είσοδος μεταναστών στην Ιταλία μειώθηκε κατά 87% και ο πρόεδρος της Κομισιόν κύριος Γιουνκέρ δήλωσε ότι κατ’ αυτόν τον τρόπο η Ιταλία «διέσωσε την τιμή της Ευρώπης».[2]

Το κακό με όλα αυτά, μας λένε οι ανθρωπιστές δημοσιογράφοι που ασχολούνται με το ζήτημα, είναι ότι αυτή η ιταλική ροή χρήματος οδηγεί σε αγοραπωλησίες μεταναστών μεταξύ πολεμάρχων, καθώς και σε περαιτέρω αποσταθεροποίηση της Λιβύης:

 

 

 

Ενοπλες ομάδες ανά τη χώρα εισβάλλουν σε δημοτικά συμβούλια και [οι πολέμαρχοι] ζητούν από τους δημάρχους να τους φέρουν σε επαφή με τους Ιταλούς, ώστε να αναλάβουν και αυτοί ρόλο επί πληρωμή στην ανάσχεση των μεταναστευτικών ροών. Μία ομάδα, οι Αετοί της Ερήμου, που δραστηριοποιείται στα νότια της χώρας στέλνοντας μετανάστες πίσω στη Σαχάρα, διαφημίζει τις δράσεις της μέσω WhatsApp. Στο λιμάνι της Σαμπράθα, οι συμφωνίες με τους διακινητές έχουν οδηγήσει εδώ και εβδομάδες σε ένοπλη σύρραξη μεταξύ αντίπαλων συμμοριών, που απειλούν να αποδυναμώσουν σημαντικά την κυβέρνηση στην Τρίπολη, την οποία στηρίζουν ο ΟΗΕ και η Ε.Ε.[3]

 

 

 

Όλα τούτα καταστρέφουν την υποψηφιότητα της Λιβύης για τον τίτλο του ασφαλέστερου κράτους του κόσμου, αλλά δεν αφαιρούν δράμι από τον ορθολογικό χαρακτήρα της ιταλικής μεταναστευτικής πολιτικής. Γιατί το εξ Ιταλίας κρατικό χρήμα δημιουργεί σχέσεις μεταξύ του ιταλικού κράτους και ένοπλων ομάδων που δρουν εντός ενός ρευστού περιβάλλοντος με ειδικό ιταλικό ενδιαφέρον. Επίσης γιατί, ειδικά αν κανείς δεν κοιτάζει από πολύ κοντά, το όλο πρότζεκτ μπορεί να πουληθεί ως «διαχείριση του μεταναστευτικού ζητήματος». Τέλος γιατί η ίδια η μετακίνηση των μεταναστών υποψήφιων εργατών, όπως συμβαίνει σε όλες τις σχετικές περιπτώσεις από καταβολής «μεταναστευτικού ζητήματος», μπορεί να «απαγορεύεται», αλλά αυτό δεν σημαίνει πως εξαλείφεται· σημαίνει πως ελέγχεται.[4] Πράγματι,

 

 

 

Ενώ οι περισσότεροι μετανάστες στη Λιβύη φαίνεται πως είναι έγκλειστοι σε επίσημα και ανεπίσημα κέντρα κράτησης, οι αφίξεις στην Ιταλία αυξάνονται ξανά. Τον Αύγουστο οι αφίξεις ήταν σχεδόν τέσσερις χιλιάδες. Τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο κυμάνθηκαν κοντά στις έξι χιλιάδες.[5]

 

 

 

Εκτός όμως από ορθολογική, η πολιτική του ιταλικού κράτους μας φαίνεται και εξαιρετικά οικεία. Πράγματι, η ιταλική «μεταναστευτική πολιτική» στη Λιβύη περιλαμβάνει χρήμα με το μεταναστευτικό κεφάλι και αντιτιθέμενα συμφέροντα που ερίζουν, πολλές φορές κραδαίνοντας όπλα. Επίσης προσεγγίζει το «μεταναστευτικό ζήτημα» ως περίεργο κράμα εξωτερικής πολιτικής και εργατικής πολιτικής. Δεν εξαλείφει τη μετανάστευση για λόγους εργασίας· την οργανώνει και την ελέγχει επικερδώς. Τελικά εμφανίζεται δημοσίως μέσω ατέρμονου θρήνου περί «κακοδιαχείρισης», «αναποτελεσματικότητας» και «ανθρωπιστικής κρίσης», ο οποίος μάλιστα συνεχίζεται από τη διάλυση της Λιβύης και μετά.[6] Οπωσδήποτε όλα τούτα όλο και κάτι θυμίζουν σε όποιον έχει παρακολουθήσει τη μεταναστευτική πολιτική του ελληνικού κράτους τα δύο τελευταία (ή τα εικοσιπέντε τελευταία) χρόνια.

Υπάρχουν βέβαια και ορισμένες σημαντικές διαφορές, στις οποίες θα αναφερθούμε σε επόμενες συνέχειες, καθώς ο διαγωνισμός για την ασφαλέστερη χώρα του κόσμου θα συνεχίζεται.

 

 

 


 

Η φωτό που βγαίνει πρώτη στη μπάρα της γνώσης αν για κάποιο λόγο αποφασίσει κανείς να γράψει «Libyan Warlord». Το άρθρο που συνόδευε τη φωτογραφία είναι γραμμένο το 2015 και αφορούσε ένα διάσημο εκπρόσωπο του είδους που δρα στη Σαχάρα. Οι Σομαλοί μετανάστες έχουν δώσει στον συγκεκριμένο το παρατσούκλι «Μαγκάφε». Στα σομαλικά σημαίνει «αυτός που δεν αστοχεί ποτέ» και πιθανότατα είναι ο ίδιος που τώρα εμφανίζεται ως «Αετοί της ερήμου» στο WhatsApp.[7]



[1] Eric Reidy, «The Libyan Migrant ‘Prisons’ of Europe’s Making», www.irinnews.org, 1/11/2017. 

[2] Ντάνιελ Χάουντεν, «Συμφωνίες με τον Διάβολο στη Λιβύη», Καθημερινή, 8/10/2017.

[3] Στο ίδιο.

[5] Eric Reidy, «The Libyan Migrant ‘Prisons’ of Europe’s Making», www.irinnews.org, 1/11/2017. 

[6] Για παράδειγμα, τα ίδια ακριβώς, δυο χρόνια πριν, δίχως επίσημη ιταλική χρηματοδότηση, αναλύονται στο Mohamud Hassan, «Mr. Magafe, The Libyan Warlord Who Feeds On Immigrants», http://www.radiodalsan.com, 25/4/2015.

 

 

 

[7] Στο ίδιο.