14 Δεκεμβρίου, 2017

 

 ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ

Το περιοδικό antifa
και οι εκδόσεις antifa scripta
κυκλοφορούν στο βιβλιοπωλείο Nouveau
[Παντανάσσης 78, στον πεζόδρομο]
 


 

 

 

 


 

 

 

 


 

Διαγωνισμός για την Ασφαλέστερη Χώρα του Κόσμου

Το Φαβορί: Ελλάδα

 

Η σύγκριση της Ελλάδας με τη Λιβύη είναι αν μη τι άλλο χρήσιμη για να εντοπίσουμε τις διαφορές μεταξύ αποτυχημένου και επιτυχημένου κράτους. Όπως είδαμε στους προκριματικούς του διαγωνισμού μας,[1] στα αποτυχημένα κράτη, όπως το λιβυκό, τα πράγματα είναι απλά: υπάρχουν Δήμαρχοι που έχουν αναλάβει τις επαφές με το εξωτερικό για τη διαχείριση του «μεταναστευτικού ζητήματος», υπάρχουν και Πολέμαρχοι που συνεννοούνται με τους Δήμαρχους - και όλοι κουβαλάνε κουμπούρια. Αντιθέτως, στα επιτυχημένα κράτη, όπως το ελληνικό, τα κουμπούρια ανήκουν (σχεδόν όλα) στην ελληνική αστυνομία. Οπότε, ελλείψει άμεσων τρόπων κανονίσματος, τα σχετικά συμφέροντα αναγκάζονται να διαταχθούν σε ιδιαζόντως περίπλοκες σχέσεις μεσολάβησης.

Για παράδειγμα, η «Αναπτυξιακή Εταιρεία Κρήτης» μπορεί να μην έχει και τόσο ανθρωπιστικό όνομα, έχει ωστόσο αναλάβει ένα  περίπλοκο ανθρωπιστικό έργο. Συγκεκριμένα, η εταιρεία συστάθηκε από τους Δημάρχους Κρήτης και φιλοδοξεί να κανονίζει ποιος από τους καλούς ιδιοκτήτες των δήμων της Μεγαλονήσου θα διαθέσει ερείπιο «για τους πρόσφυγες», πόσα τεμάχια θα στοιβάζονται σε κάθε ερείπιο και πόσο από το πλεόνασμα του γερμανικού εμπορικού ισοζυγίου θα λαβάνει ο κάθε λεβέντης κρητικός ιδιοκτήτης ερειπίου. Παρότι όμως, εδώ και πολλούς μήνες, η εταιρεία προσπαθεί να «ενταχθεί στα μητρώα της Ύπατης Αρμοστείας που διαχειρίζεται τα σχετικά κονδύλια», το όλο εγχείρημα καθυστερεί χαρακτηριστικά. Τον Μάρτιο που μας πέρασε, ο Πρόεδρος της «Αναπτυξιακής Εταιρείας Κρήτης», Μανώλης Κοκοσάλης, Δήμαρχος Αρχανών Αστερουσίων, ανέλυσε λακωνικά τους λόγους της καθυστέρησης:

 

Δεν θέλαμε Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, δεν θέλουμε να δημιουργηθεί γκέτο και επίσης οι άνθρωποι πρέπει να ζουν σε αξιοπρεπείς συνθήκες για να μην δημιουργούνται πρόβλήματα.[2]

 

Το γιατί οι καλοί Δήμαρχοι της Κρήτης «δεν ήθελαν» Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, αφήνεται στη φαντασία μας. Που περιορισμένη καθώς είναι από την προσκόλλησή μας στα δόγματα του χυδαίου υλισμού, καταλήγει ότι φταίει που οι ΜΚΟ απαιτούν δικό τους κομμάτι από τη διαχείριση των κονδυλίων, οπότε οι καλοί Δήμαρχοι κινδυνεύουν να μείνουν δίχως μονέδα για να διανείμουν στην πελατεία τους. Όσο για το ποιόν της πελατείας, ο Δήμαρχος Ρεθύμνου, Γιώργος Μαρινάκης, προσφέρει μια καλή περιγραφή:

 

«Από το φθινόπωρο [ενν. του 2016] έχουμε συμφωνήσει συγκεκριμένα πράγματα. Είχαμε μάλιστα κάνει μια προεργασία όσον αφορά στην εύρεση διαμερισμάτων με πολύ ενθαρρυντικά αποτελέσματα. Τώρα βρεθήκαμε και πάλι στις αρχές της τουριστικής περιόδου», τονίζει στην «Κ» ο δήμαρχος Ρεθύμνου Γιώργος Μαρινάκης. Ο ίδιος εξηγεί ότι στην Κρήτη υπάρχει η δυνατότητα να απορροφηθούν οι πρόσφυγες αλλά και να εργαστούν, ειδικά στα χωριά. «Στο Ρέθυμνο σε πληθυσμό 82.000 κατοίκων, ζουν 12.000 αλλοδαποί», τονίζει. Ωστόσο, ξενοδόχοι στο νησί ανησυχούν για επεισόδια που μπορεί μάλιστα να στηθούν επί τούτου.[3]

 

Καταλαβαίνετε τη διαφορά μεταξύ επιτυχημένου και αποτυχημένου κράτους, άρα και μεταξύ ασφαλούς και όχι και τόσο ασφαλούς χώρας. Ο τυχερός τυχαίος Δήμαρχος Λιβύης έχει μόνο να μεσολαβήσει τη διανομή χρημάτων μεταξύ Ιταλών υπουργών και τοπικών πολέμαρχων. Ο άτυχος τυχαίος Δήμαρχος Κρήτης φιλοδοξεί να μεσολαβήσει μεταξύ Ελλήνων υπουργών, μικρών ιδιοκτητών ακινήτων, μεγάλων ξενοδόχων, υποψήφιων εργοδοτών για αγροτικές εργασίες που δεν θέλει να κάνει κανένας, ντόπιων και ξένων ιδιοκτητών Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων, τοπικών ναζιστών καθώς και της «γραφειοκρατείας της Κομισιόν», μέσω της οποίας διατίθεται το πλεόνασμα του γερμανικού εμπορικού ισοζυγίου που προορίζεται για τέτοιες δουλειές. Προσθέστε ότι την ίδια στιγμή που όλοι αυτοί πλακώνονται αναμεταξύ τους, ενδέχεται περισσότερες της μίας σχετικές ιδιότητες να συγκεντρώνονται σε ένα και το αυτό πρόσωπο, και έχετε τους λόγους για τους οποίους κανείς δεν μπορεί να βγάλει άκρη σχετικά με την «προσφυγική πολιτική» του ελληνικού κράτους και ειδικά με τον ρόλο των Ελλήνων που διαθέτουν τη ζηλευτή υβριδική φύση του ναζιστή / φιλάνθρωπου / δήμαρχου / ιδιοκτήτη ΜΚΟ / εχθρού των (άλλων) ΜΚΟ /  διαχειριστή τουριστικού παραπήγματος και ελαιοπαραγωγού.

Για να μη νομίζετε βέβαια ότι αρχίσαμε κι εμείς να μεταμοντερνίζουμε με υβρίδια και άλλα τέρατα, πρέπει να σημειώσουμε πως η μαγεία του επιτυχημένου κράτους είναι ότι με κάποιο τρόπο, και πάντοτε περιστασιακά, όλοι αυτοί οι καλοί άνθρωποι βρίσκουν τρόπους να συνεννοηθούν. Τον Ιούλη που μας πέρασε, τέσσερις μήνες έπειτα από τη δημόσια γκρίνια των Δημάρχων Κρήτης, οι αρμόδιοι επίτροποι της Ε.Ε, κύριοι Αβραμόπουλος και Στυλιανίδης, μαζί με τον υπουργό μετανάστευσης κύριο Μουζάλα, μας έδωσαν να καταλάβουμε ότι η χρηματοδότηση των Ελλήνων Δημάρχων βρισκόταν πλέον σε πολύ καλό δρόμο. Πρώτα γιατί τα «έκτακτα κονδύλια της Ε.Ε.» θα αναπληρώνονταν «μέσα από άλλα κανάλια - χρηματοδοτικά εργαλεία». Έπειτα γιατί από αυτά τα «χρηματοδοτικά εργαλεία» θα χρηματοδοτούσαν 30.000 θέσεις σε παράγκες ανά το πανελλήνιο. Τέλος γιατί

 

Ο υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής Γιάννης Μουζάλας ανακοίνωσε την πρόθεση της κυβέρνησης πολλά από τα προγράμματα που αφορούν στους πρόσφυγες να μεταφερθούν στους δήμους από το 2018, με την εποπτεία του κεντρικού κράτους.[4]

 

Φαίνεται πως η ικανοποίηση του παλλαϊκού αιτήματος αποχώρησης των ΜΚΟ και ανάθεσης του ζητήματος απευθείας στους Δήμους, ήταν ειλικρινής. Τρεις μήνες μετά, δηλαδή τώρα που μιλάμε, μαθαίνουμε ότι «η σταδιακή αποχώρηση της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ αλλά και των ΜΚΟ από τα νησιά ήταν αποτέλεσμα της μη ανανέωσης των προγραμμάτων χρηματοδότησής τους από την Ευρώπη, έπειτα από αίτημα των ελληνικών αρχών».[5] Οπότε οι αγώνες των τοπικών ναζιστών (προς το παρόν) δικαιώνονται (όποιος νόμιζε πως οι κατά τόπους ναζιστές δεν είχαν να κάνουν με τη χρηματοδότηση των Δήμων, ας διαβάσει καμιά εφημερίδα) και η «Αναπτυξιακή Εταιρεία Κρήτης» μπορεί (προς το παρόν) να ετοιμάζει τις επόμενες κινήσεις της, αναμφίβολα μαζί με άλλες αντίστοιχες «εταιρείες» που τώρα που μιλάμε στήνονται από τους υπόλοιπους Δήμους της χώρας. Μάλιστα το ζήτημα της διαχείρισης των προσφύγων και των αντίστοιχων χρημάτων φαίνεται να «κλείνει», αφού ο άλλος, εκτός από τους φιλάνθρωπους δήμους, που θα φροντίζει πρόσφυγες και θα εισπράττει / αναδιανέμει το αντίστοιχο χρήμα με το κεφάλι, είναι ο ελληνικός στρατός.[6]

Αλλά δεν πρέπει να παραπλανούμαστε. Όπως όλα όσα αφορούν το «μεταναστευτικό ζήτημα», έτσι κι ετούτο εδώ το επεισόδιο δεν σηματοδοτεί κάποιου είδους «κατάληξη», αλλά άλλη μια «φάση». Δυο χρόνια τώρα, η μεταναστευτική πολιτική του ελληνικού κράτους εμφανίζεται ως ακατανόητο συνοθύλευμα ναζιστικών διαδηλώσεων, αγαθών νησιωτών, κακόβουλων ξένων, εγκλωβισμένων προσφύγων, ανίκανων μπάτσων και ανθρωπιστών δημάρχων. Αυτή η εμφάνιση μπάχαλου είναι αναμενόμενη, γιατί πρόκειται για ένα εγχείρημα πολλαπλά συγκρουσιακό. Από τη μια περιλαμβάνει τη διεκδίκηση χρημάτων «από την Ε.Ε».[7] Από την άλλη περιλαμβάνει τη διανομή αυτών των χρημάτων μεταξύ των πολλαπλών αντιτιθέμενων συμφερόντων που απαρτίζουν το επιτυχημένο μας κράτος. Είναι ένα εγχείρημα που διαρκώς παριστάνει ότι επιζητεί κάποιου είδους «τελική λύση», την ίδια στιγμή που είναι εκ των πραγμάτων καταδικασμένο να βρίσκεται σε διαρκή εξέλιξη.

Πάλι καλά το λοιπόν που υπάρχει μακρόχρονη προηγούμενη εμπειρία στην «απορρόφηση ευρωπαϊκών κονδυλίων»! Εξαιτίας αυτής της εμπειρίας, εγχειρήματα όπως η διαχείριση των προσφύγων, μπορούν ακόμη να εξελίσσονται στην Ελλάδα δίχως οι ενδιαφερόμενοι να μετατρέπονται κατευθείαν σε πολέμαρχους! Αυτή η μη μετατροπή σε πολέμαρχους και η παραμονή των ενδιαφερόμενων στην κατάσταση του απλού ναζιστή / ανθρωπιστή / ελαιοπαραγωγού, είναι η διαφορά μεταξύ επιτυχημένου και αποτυχημένου κράτους και ο λόγος για τον οποίο η Ελλάδα, αντίθετα με τη Λιβύη, παραμένει «ασφαλής χώρα».

Κατά τα άλλα όμως, ο ανταγωνισμός για τον τίτλο της Ασφαλέστερης Χώρας στον κόσμο είναι σκληρός. Ο άλλος υποψήφιος με αξιώσεις είναι η Τουρκία, για την οποία θα μιλήσουμε στην επόμενη και τελευταία φάση του διαγωνισμού «Η Ασφαλέστερη Χώρα του Κόσμου».

 

 

«Διαμαρτυρία κατοίκων» στη Λέσβο, 19/9/2016. Όπως μπορεί να διαπιστώσει κανείς με μια ματιά, δεν πρόκειται για ναζιστές, αλλά για υβριδικές κοινωνικοοικονομικές και έμφυλες ταυτότητες. Σε μια μη ασφαλή χώρα, ετούτοι εδώ ήδη θα επιτελούσαν την ταυτότητα του πολέμαρχου. Στην ασφαλή Ελλάδα αντιθέτως, τα συμφέροντά τους μεσολαβούνται μέσω Δήμων, οπότε αρκούνται να επιτελούν την ταυτότητα του ναζιστή / φιλάνθρωπου / ελαιοπαραγωγού / τουριστικού επιχειρηματία.

Χάρη σε αυτό το επίτευγμα, η Ελλάδα καθίσταται το αδιαφιλονίκητο φαβορί του διαγωνισμού «η Ασφαλέστερη Χώρα του Κόσμου».



[1] Δες «Διαγωνισμός για την Ασφαλέστερη Χώρα του Κόσμου, Προκριματικοί: Ιταλία/Λιβύη», antifascripta.net, 15/11/2017.

[2] Τάνια Γεωργιοπούλου, «Ξεκινάει η Αναζήτηση Κατοικιών στην Κρήτη», Καθημερινή, 5/3/2017.

[3] Στο ίδιο.

[4] Τάνια Γεωργιοπούλου, «Περισσότεροι Πρόσφυγες σε Διαμερίσματα», Καθημερινή, 28/7/2017.

[5] Τάνια Γεωργιοπούλου, «Έκλεισαν οι Δρόμοι προς την Ευρώπη για τις Μεταναστευτικές Ροές», Καθημερινή, 28/10/2017.

[6] «Στο Υπ. Άμυνας Σημαντικά Κονδύλια για τους Μετανάστες», Καθημερινή, 12/9/2017.

[7] Για αυτή τη φάση του εγχειρήματος μπορεί να δει κανείς το «Η Καλή Κυρία από την Κόλαση: Ένας Χρόνος και Τρεις Μήνες Εθνικοσοσιαλιστικής Μεταναστευτικής Πολιτικής», Antifa #51, 4/2016.