22 Νοεμβρίου, 2017

 

 

 ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ


Το περιοδικό antifa
και οι εκδόσεις antifa scripta
κυκλοφορούν στο βιβλιοπωλείο Nouveau
[Παντανάσσης 78, στον πεζόδρομο]
 


 

 

 

 


 ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ
 

Joe Sacco
  AΣΦΑΛΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗ ΓΚΟΡΑΖΝΤΕ
Ο πόλεμος στην ανατολική Βοσνία
1992-1995

Βρείτε το στο Tilt Comics
[Ασκληπιού 37 στο κέντρο της Αθήνας]

 

 

 

 


 

Τι να λέμε για την αυτονομία της Καταλονίας

 

Όπως κόβουμε τη φάση, οι κατά τεκμήριον κοινωνικά δραστήριοι αναγνώστες μας, από σήμερα και για μία περίπου εβδομάδα, είναι πολύ πιθανόν να έρθουν αντιμέτωποι με κάποιον που θα ψέλνει υπέρ της «καταλανικής αυτονομίας». Η εμπειρία μπορεί να αποδειχθεί επίπονη αν κανείς έχει κατέβει στο πεδίο της μάχης απροετοίμαστος. Γι’ αυτό κι εμείς παρέχουμε οδηγό αντιμετώπισης:

1. Γνώθει τον εχθρόν

Καλό είναι να έχετε στο μυαλό σας ότι η σχέση του συνομιλητή σας με την «Καταλονία» πιθανότατα περιορίζεται σε κάποιο ξεχασμένο Εράσμους στη Βαρκελώνη, και αυτό στην καλύτερη των περιπτώσεων. Κρατήστε αυτή τη σκέψη στο πίσω μέρος του μυαλού σας και χρησιμοποιήστε την όταν έρθει η ώρα, όπως κάθε καλός street fighter το ξυράφι κάτω από τη γλώσσα. (-«Δε μου λές; Τα πόστ που κλίκαρες είναι όλα μετά τις εικοσιπέντε του Σεπτέμβρη;»)

2. Όχι γενικότητες.

Σαν καλοί αντεξουσιαστές, ίσως αισθανθείτε τον πειρασμό να χρησιμοποιήσετε το επιχείρημα «κάτω όλα τα κράτη και οι εθνικισμοί». Παρότι καταρχήν τίμιο, αυτό το επιχείρημα θα πρέπει να αποφεύγεται: πιθανόν να οδηγήσει στον εκφυλισμό της συζήτησης σε αντιπαράθεση μεταξύ ρεφορμισμού και επανάστασης, ζήτημα η επίλυση του οποίου συνήθως κρατάει ώρες δίχως ιδιαίτερα αποτελέσματα, αφού οι αντιπαρατιθέμενοι κατά βάθος γνωρίζουν ότι δεν τους ρώτησε κανένας. Ακόμη χειρότερα, μπορεί να οδηγήσει σε κάποιου είδους συμφωνία με τον αντίπαλο και πικρή γεύση στο στόμα, αφού κατά βάθος ξέρετε καλά ότι αποκλείεται να συμφωνείτε με αυτόν τον τύπο.

3. Εκτρέψτε σε στυλ γκουερίλα.

Εργαστείτε με στρατηγικό στόχο την (όπως θα δούμε, φαινομενική) εκτροπή της συζήτησης. Ένας εύκολος τρόπος είναι η προσφυγή στην ωμή εμπειρία (-«Ρε αυτοί κάνουν όπως τότε που είχατε τρελλαθεί και αλωνίζατε στο Σύνταγμα με τους φασίστες!»). Ο καλύτερος όμως είναι η αναφανδόν σύνταξη υπέρ της αυτονομίας των λαών με ταυτόχρονη προσφυγή στα «εθνικά θέματα»: αγανακτήστε που το ελληνικό κράτος δεν επιτρέπει στους κατοίκους της Θράκης να χρησιμοποιούν τη λέξη «Τουρκία» και τα παράγωγά της για την ονομασία συλλόγων. Προτείνετε τη διοργάνωση δημοψηφισμάτων στη Θράκη και τη Βόρειο Ήπειρο (-«Να λήξουν τα ζητήματα μια και καλή!»). Αν ο συνομιλητής επιμείνει, προσθέστε δημοψηφίσματα στο Μενίδι, τον Ασπρόπυργο και τελικά την Κρήτη (-«Μη νομίζεις, οι κρητικοί ήδη το σκέφτονται· άσε που έτσι θα φύγουν επιτέλους και οι βάσεις»).

4. Δώστε τη χαριστική βολή

Όπως κάθε καλό αντάρτικο, η φαινομενικά τακτική αντιμετώπιση που προτείνουμε, είναι στην πραγματικότητα στρατηγική. Οι Έλληνες είναι φορείς ασήκωτου επαρχιωτισμού· όταν αποφασίζουν να συζητήσουν για «τα διεθνή», είναι γιατί στην πραγματικότητα επιζητούν να συζητήσουν με θέμα πόσο όμορφοι είναι οι ίδιοι και η κοινωνία από την οποία προέρχονται. Σε απάντηση εσείς, ενώ φαίνεται ότι αλλάζετε θέμα, επικεντρώνετε τη συζήτηση στην πραγματική της ουσία, δηλαδή στο τι ακριβώς είναι η ελληνική κοινωνία και τελικά ο συνομιλητής σας. Ο στόχος δεν είναι να πειστεί ο ήδη σακατεμένος συνομιλητής, αλλά ο αποπροσανατολισμός που συνοδεύει την αποκάλυψη του κρυμμένου πραγματικού θέματος της συζήτησης, δηλαδή του «Ζήτω το ελληνικό κράτος». Αυτός ο αποπροσανατολισμός πρέπει να γίνει αντικείμενο άμεσης και ανελέητης εκμετάλλευσης με ότι ράμματα έχετε πρόχειρα (-«Πάλι Καζάκη διάβαζες ρε μαλάκα;»)

5. Εγκαταλείψτε όσο κερδίζετε

Ο χρονισμός είναι σημαντικός. Αυτό σημαίνει ότι μετά το coup de grace με τον Καζάκη ή ό,τι έκατσε, καλό θα ήταν να αποχωρήσετε κομψά, προτού ο αντίπαλος προλάβει να ανασυγκροτηθεί. Μην αφήσετε την ευελιξία σας να μετατραπεί σε υπερβολική αυτοπεποίθηση: αυτός έχει μαζί του την κυρίαρχη ιδεολογία. Εσείς έχετε μαζί σας πρακτικές αντάρτικου και αυτογνωσία. Φυσικά η συχνή προπόνηση είναι εκ των ων ουκ άνευ.

Καλή σας τύχη!

   

 

 

 

 

Ο διαγωνισμός για το «επόμενο ευρωπαϊκό κράτος» συνεχίζεται. Ελπίζουμε να είναι η Κρήτη, μπας και φύγουν επιτέλους οι βάσεις.