22 Νοεμβρίου, 2017

 

 

 ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ


Το περιοδικό antifa
και οι εκδόσεις antifa scripta
κυκλοφορούν στο βιβλιοπωλείο Nouveau
[Παντανάσσης 78, στον πεζόδρομο]
 


 

 

 

 


 ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ
 

Joe Sacco
  AΣΦΑΛΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗ ΓΚΟΡΑΖΝΤΕ
Ο πόλεμος στην ανατολική Βοσνία
1992-1995

Βρείτε το στο Tilt Comics
[Ασκληπιού 37 στο κέντρο της Αθήνας]

 

 

 

 


 

Χρήσιμα Συμπεράσματα για την Αριστερή Θυματολαγνεία

 

 

 

Η εμμονή των αριστερών δημοσιογράφων με τις φωτογραφίες που απεικονίζουν κακοποιημένους, θαλασσοδαρμένους ή χτυπημένους μετανάστες (τελευταίο επεισόδιο της οποίας αποτελούν τα ντοκουμέντα για την αποτρόπαιη δράση της «συμμορίας του Ασπροπύργου»[1]) πρόκειται για συμπεριφορά εξόχως διδακτική. Στην προκειμένη περίπτωση, μια εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις γύρω απ’ τον τρόπο με τον οποίο οι αριστεροί ερμηνεύουν τον φασισμό, την αντιφασιστική δράση και την ελληνική μεταναστευτική πολιτική.

Πρώτον, οι εφημερίδες κοινοποιούν σε εβδομαδιαία βάση φωτογραφίες θυμάτων, δείχνοντας με το δάχτυλο την Χρυσή Αυγή ως αυτούργο των εκάστοτε επιθέσεων και υπονοώντας τελικά ότι η δικογραφία εναντίον της διευρύνεται. Η ιδέα που κρύβεται πίσω από κάθε σχετικό δημοσίευμα είναι απλή: ο νέος ελληνικός φασισμός δεν είναι παρά το άθροισμα των ειδεχθών, οριακά παραληρηματικών και σίγουρα ποινικά κολάσιμων ενεργειών που διαπράττουν οι οπαδοί του ναζιστικού κόμματος. Ο φασισμός ως ιστορική διαδικασία δεν έχει θέση στις αριστερές ερμηνείες. Η ανάδειξη της Χρυσής Αυγής ως σημείο συνάντησης κρατικών στρατηγικών, μαφιόζικων συμφερόντων και μικροαστικού ρατσισμού επίσης. Το μοναδικό πράγμα που έχει σημασία είναι οι πράξεις βίας, οι οποίες είναι άλλωστε και το υλικό από το οποίο φτιάχνονται οι δικογραφίες.

Έπειτα, κι εφόσων ο φασισμός έχει γίνει κατανοητός ως «ναζιστική εγκληματική οργάνωση», οι αριστεροί έχουν να μας προτείνουν μεθόδους αντιμετώπισης του φαινομένου, πρωταγωνιστές των οποίων δεν είναι φυσικά άλλος από την αφεντιά τους. Αναφερόμαστε, σαφώς, στην πολύκροτη δίκη της Χρυσής Αυγής η οποία συνεχίζεται επ’ αόριστον και διαφημίζεται ως ύστατη μάχη της δημοκρατίας εναντίον του φασισμού. Οι απανταχού αντιφασίστες ενθαρρύνονται να παύσουν την όποια ενασχόληση τους με το ζήτημα και να αφήσουν τους αριστερούς δικηγόρους να βγάλουν το φίδι απ’ την τρύπα. Αυτό που υπονοείται και πάλι, είναι η υποτίμηση οποιασδήποτε άλλης μορφής σύγκρουσης με τον νεο ελληνικό φασισμό. Οι αφίσες, τα σπρέι, οι πολυεθνικές παρέες που προσπαθούν να κρατήσουν τις γειτονιές τους καθαρές καλά θα κάνουν να σωπάσουν. Τον πρώτο λόγο (και τον μοναδικό) πρέπει να τον παραχωρήσουμε τώρα στην δικαιοσύνη.

Τέλος, η απεικόνιση των φασιστών ως ημίτρελων εγκληματιών κίνητρο των οποίων δεν είναι παρά το ασίγαστο μίσος τους ενάντια στο διαφορετικό, συσκοτίζει το υλικό υπόβαθρο των ίδιων των επιθέσεων για τις οποίες υποτίθεται θέλουν να μας πληροφορήσουν και ανάγει την διαχείριση των μεταναστών στην Ελλάδα σε ιδεολογικό ζήτημα. Δύσκολα θα βρει κανείς στα δημοσιεύματα τέτοιου είδους την παραμικρή υπόνοια ότι τέτοιες ενέργειες μπορεί να εντάσσονται σε ένα σχέδιο πειθάρχησης του εργατικού δυναμικού κι εξοικείωσης όσων το απαρτίζουν με την ιδέα ότι εφόσων είναι «παράνομοι», θα αντιμετωπίζονται καταλλήλως· θα παραδίδονται, δηλαδή, στα χέρια των αστυνομικών μηχανισμών και της μαφίας. Ακόμα δυσκολότερα θα εντοπίσει κανείς κάποια νύξη ότι η πρακτική αυτή είναι σάρκα απ’ την σάρκα της κρατικής στρατηγικής για τη διαχείριση των μεταναστών στην Ελλάδα. Πράγμα λογικό, αφού είπαμε: άλλο οι ναζί, άλλο οι μαφιόζοι και άλλο το κράτος. Οι φωτογραφίες κακοποιημένων μεταναστών υπάρχουν για να μας το θυμίζουν.

Εμείς, από την μεριά μας, προτιμούμε φωτογραφίες κακοποιημένων φασιστών· φωτογραφίες τοίχων τίγκα στις αντιφασιστικές αφίσες και τα συνθήματα με σπρέι· υπάρχουν για να μας θυμίζουν την μοριακή φύση της μάχης με τον φασισμό στις γειτονιές μας, απ’ την οποία έχουμε πολλά να κερδίσουμε. Υπάρχουν για να μας θυμίζουν την ύπουλη φύση της εκστρατείας επιβολής λήθης που έχει βάλει μπρος η αριστερά με κάτι τεχνάσματα σαν και τα παραπάνω[2], την οποία καλά θα κάνουμε να πετάξουμε στα σκουπίδια το συντομότερο.



[1] Βλ. Είδε τον Χάρο με τα Μάτια του, Εφημερίδα των Συντακτών, 9.10.2017