22 Νοεμβρίου, 2017

 

 

 ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ


Το περιοδικό antifa
και οι εκδόσεις antifa scripta
κυκλοφορούν στο βιβλιοπωλείο Nouveau
[Παντανάσσης 78, στον πεζόδρομο]
 


 

 

 

 


 ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ
 

Joe Sacco
  AΣΦΑΛΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗ ΓΚΟΡΑΖΝΤΕ
Ο πόλεμος στην ανατολική Βοσνία
1992-1995

Βρείτε το στο Tilt Comics
[Ασκληπιού 37 στο κέντρο της Αθήνας]

 

 

 

 


 

 

Ο Κουβερτοβόλος Part I: Η Υλιστική Αντίληψη

 
 

Πάνε δυο χρόνια τώρα που οι Έλληνες διεκδικούν το νομπέλ ειρήνης πετώντας κουβέρτες στη μάπα ανθρώπων που δεν τις θέλουν, κι εμείς βρίσκουμε πως έχουμε ασχοληθεί επαρκώς με τις ΜΚΟ, αλλά εντελώς ανεπαρκώς με τους ίδιους τους κομιστές της κουβέρτας. Η ανεπάρκειά μας είναι αδικαιολόγητη. Γιατί αρκεί η στοιχειώδης υλιστική αντίληψη των πραγμάτων για να καταλάβει κανείς το ποιόν του κουβερτοβόλου.

Φυσικά, σαν καλοί υλιστές, θα πρέπει να ξεκινήσουμε από την ίδια την κουβέρτα. Οι σωροί με τα κουρέλια που η ελληνική κοινωνία πρόσφατα απέθεσε σε σωρούς «για τους πρόσφυγες», είναι ένα πασίγνωστο πλεόνασμα του μικροαστικού οίκου. Προέκυψαν έπειτα από το 1985, από την άνοδο - της - παραγωγικότητας - μέσω - παιδικής - εργασίας στον «τρίτο κόσμο», ενόσω η Ελλάδα απολάμβανε τα πλεονεκτήματα της ένταξης στην ΕΕ. Για όλο αυτό το χρονικό διάστημα, τα κουρέλια παράγονταν στο Μπαγκλαντές και αγοράζονταν στην Ελλάδα όλο και φτηνότερα, σε όλο και μεγαλύτερες ποσότητες. Πάλιωναν γρήγορα... αλλά ουδέποτε πετιούνταν· αντί γι’ αυτό συσσωρεύονταν σε ντουλάπες.

Αυτή η συσσώρευση εξηγείται επίσης υλιστικά: οι άνθρωποι που για είκοσι χρόνια αγόραζαν όλο και περισσότερα ρούχα, ταυτόχρονα βαριούνταν να ξεδιαλέξουν τα παλιά και να πετάξουν όσα είχαν ξεπεράσει κατά πολύ το κατώφλι της αθλιότητας. Η λέξη κλειδί εδώ είναι «βαριούνταν»: τα κουρέλια συσσωρεύθηκαν στις μικροαστικές ντουλάπες γιατί οι μικροαστοί ιδιοκτήτες θεωρούν ευκολότερο και φτηνότερο να αγοράσουν καινούρια απ’ το να ξεδιαλέξουν ή να επιδιορθώσουν τα παλιά: η αποθήκευση όπως όπως στη ντουλάπα είναι μια κι έξω πέταμα στον Καιάδα -- αντιθέτως το ξεδιάλεγμα και η επιδιόρθωση είναι κοπιαστική εργασία, άσε που σου φτιάχνει και ίματζ κακό, που περιγράφεται επαρκώς με τη λέξη «αποφόρι».

Για τους ανθρώπους με τις ντουλάπες φίσκα κουρελαρία, το «μεταναστευτικό τσουνάμι» ήρθε ως μάννα εξ ουρανού. Μπορούσαν να αδειάσουν τις φορτωμένες ντουλάπες τους με μία κίνηση και να φορτώσουν το έργο της διαλογής σε κάποιον άλλον. Τρύπιες κάλτσες, μπλουζάκια με τους Γουάμ, κουβέρτες αξεδιάλυτα συσσωματωμένες με σωματικές εκκρίσεις, μονά παπούτσια χωρίς κορδόνια, όλα συσσωρεύθηκαν σε κοντέινερ, αναμένοντας τα χέρια που θα κάνουν τη διαλογή. Η ανακούφιση που εξέπεμπε η επιτέλους άδεια ντουλάπα, ενισχύθηκε από το αίσθημα της φιλανθρωπίας, δηλαδή της έμπρακτης επικύρωσης της ταξικής ανωτερότητας που κανονικά αποτελεί αποκλειστικό προνόμιο των αέργων συζύγων εφοπλιστών.[1]

Τελικά βέβαια, τα κουρέλια «για τους πρόσφυγες» καταλήγουν στο μέρος για το οποίο εξαρχής προορίζονταν: στα σκουπίδια. Πρώτον, γιατί το πρόβλημα της μικροαστικής ντουλάπας εκτείνεται πέρα από την ίδια τη ντουλάπα· η κουρελαρία αποτίθεται όπως λάχει στα στρατόπεδα, αλλά η διαλογή της είναι έργο που χρειάζεται ατέλειωτες εργατώρες χειρωνακτικής εργασίας και φυσικά εδώ οι Έλληνες φιλάνθρωποι δεν μπορούν να βοηθήσουν: είναι διατεθειμένοι να ξεφορτωθούν τα κουρέλια τους με ένα πηγαινέλα, όχι όμως και να δουλέψουν τζάμπα για ώρες! Δεύτερον, γιατί η μεταφορά του περιεχομένου της ντουλάπας στο στρατόπεδο δεν οφελεί ιδιαιτέρως τους πρόσφυγες· αυτοί συνήθως έχουν ήδη τα δικά τους κουρέλια και μάλιστα καλύτερα από τα ελληνικά: παπούτσια σε ζευγάρια, κάλτσες δίχως τρύπες, μπλούζες με τη Ριάνα κι όχι με τους Γουάμ και πάει λέγοντας· οι πρόσφυγες βασικά θέλουν χαρτιά. Κι επειδή χαρτιά γιοκ, απομένουν οι κουβέρτες, αντικείμενο που ελάχιστοι έχουν προνοήσει να κουβαλήσουν από τη Συρία και το οποίο φυσικά παράγεται όπως επιβάλλει η καπιταλιστική οργάνωση της εργασίας: στη μαζική παραγωγή, από ένα εργοστάσιο που πληρώνεται από το πλεόνασμα του γερμανικού εμπορικού ισοζυγίου. Είναι γι’ αυτό που τελικά όλες οι προσφυγικές κουβέρτες είναι ίδιες.

Από την όλη υπόθεση όμως, απομένει και ένα σημαντικό όφελος που δεν έχει να κάνει με την καθεαυτή αξία χρήσης της κουρελαρίας: μια κοινωνία κάνει τον (ατομικά ελάχιστο, αλλά συνολικά σημαντικό) κόπο να κουβαλήσει τα κουρέλια της και να τα αποθέσει σε σωρούς μπροστά σε πρόσφυγες που δεν τα χρειάζονται. Στην πραγματικότητα, και παρεμπιπτόντως, οι σωροί με τα κουρέλια είναι κάποιου είδους ταξικό τοτέμ: εκπέμπουν ένα ισχυρό μήνυμα ταξικής κυριαρχίας. Ενημερώνουν τους «πρόσφυγες» ότι, ανεξαρτήτως της ιδέας που έχουν οι ίδιοι για τον εαυτό τους, η ελληνική κοινωνία τους θεωρεί κατάλληλους για να φορέσουν τα κουρέλια της. Δηλαδή, τους θεωρεί ανθρώπους που, λόγω ανάγκης, είναι αναγκασμένοι να ξεδιαλέξουν το χάος της μικροαστικής ντουλάπας και να το υποστούν στο τομάρι τους: να κάνουν τη δουλειά που οι Έλληνες μικροαστοί αρνούνται να κάνουν.

Οι κουβερτοβόλοι παριστάνουν ότι βοηθούν. Στην πραγματικότητα ενημερώνουν τους «πρόσφυγες» για τη νέα αξία της εργατικής τους δύναμης. Πρέπει να παραδεχτούμε ότι υποτιμήσαμε αυτή τη σημαντική εργασία που διεξάγεται από το σύνολο των μικροαστών Ελλήνων φιλανθρώπων. Το λάθος μας είχε και μια σημαντική πολιτική συνέπεια: Εξ αιτίας του, αποτύχαμε να αντιληφθούμε εγκαίρως το ποιόν των ανθρώπων που στελεχώνουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ευτυχώς όμως, αυτό το τελευταίο, εξηγείται τελευταία από τους ίδιους τους «ωφελούμενους». [βλ. Ο Κουβερτοβόλος Part IΙ: Η Πολιτική Οργάνωση].

 

 

 

 

Υλιστική αντίληψη της κουβέρτας στην πράξη

 

 

Τα «ταξικά συνδικάτα» του ΠΑΜΕ παραδίδουν κουβέρτες «στους πρόσφυγες στα Βασιλικά», 5/1/2017.[2]  Η σακούλα που κανείς δεν ξέρει τι σκατά έχει μέσα, έχει την τιμητική της. Η δουλειά είναι τόσο εύκολη που ο εκπρόσωπος του ταξικού συνδικάτου δεν χρειάζεται να βγάλει τα γυαλιά ηλίου.

  

 


Η συσσώρευση της σακούλας επί τω έργω. Η μαγεία της σακούλας είναι ο κλειστός χαρακτήρας της. Ο κλειστός χαρακτήρας κάθε υλικού αντικειμένου στον καπιταλισμό, προέρχεται από την αδυναμία μας να διακρίνουμε τη ζωντανή εργασία που το περιβάλλει. Στη συγκεκριμένη περίπτωση: Κανείς δεν ξέρει τι σκατά έχει μέσα η σακούλα μέχρι να έρθει κάποιος να ξεδιαλέξει.

 

     

 

Ο σωρός με τα κουρέλια είναι ένα ταξικό τοτέμ, απειλητικό και συμβολικά πλούσιο. Σημαίνει ότι υπάρχει εδώ μια δουλειά που κανείς ντόπιος δεν θέλει να κάνει, αλλά κάποιοι άλλοι είναι αναγκασμένοι να κάνουν. Για να δέσει η παρομοίωση με το τοτέμ, φανταστείτε τις σακούλες τη μια πάνω στην άλλη.

 

 

 

Οι αρμόδιοι για το ξεδιάλεγμα της κουρελαρίας καταφθάνουν. Ο εκπρόσωπος του ταξικού συνδικάτου παρατηρεί. Τα γυαλιά ηλίου παραμένουν στη θέση τους. Κατά τα άλλα συννεφιές.



[1] Για τη σχέση αλληλεγγύης, φιλανθρωπίας και ταξικής ανωτερότητας δες «Η Ταξική Γοητεία του Πρόσφυγα», Antifa # 48, 10/2015

[2] «Ρούχα και κουβέρτες παρέδωσαν ΠΑΜΕ και συνδικάτα στους πρόσφυγες στα Βασιλικά (ΦΩΤΟ)», http://www.902.gr, 5/1/2017.