21 Σεπτεμβρίου, 2017

 

 

 


  
 

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ
#56

6/2017

 

 

 

Θα το βρείτε σε βιβλιοπωλεία
και περίπτερα των εξαρχείων 
και σε αυτοδιαχειριζόμενους
κοινωνικούς χώρους.
[Αναλυτικά τα σημεία διακίνησης]


Για ταχυδρομική αποστολή του 
τρέχοντος ή παλαιότερων τευχών 
στείλτε mail στο
antifascripta@yahoo.com

 

 

 



 

ΞΑΝΑΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ
 

Martin Lux
  ANTIFASCIST '77
Σύντομη ιστορία του
βρετανικού αντιφασισμού
σε πρώτο πρόσωπο (1970-1980)

από τις εκδόσεις antifa scripta
  Ιούνης 2017

 

 

 

 


 

Το άρθρο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στη Washington Post στις 8 Μάρτη του 2014. Αποτέλεσε μέρος μιας σειράς «αναλύσεων» από βαριά ονόματα [Henry Kissinger, Zbigniew Brzezinski κ.α.] του αμερικανικού φιλοπόλεμου μπλοκ, κοινό χαρακτηριστικό των οποίων ήταν η σκληρή κριτική στην πολιτική Ομπάμα σ’ όλα τα μέτωπα της εξελισσόμενης πλανητικής σύγκρουσης των καιρών μας. Κάτω απ’ τον τίτλο «θα ακούσει η Αμερική το καμπανάκι της Ουκρανίας;» περιλαμβάνεται η συμβολή της Condoleezza Rice στην γκρίνια για την ακολουθούμενη αμερικανική εξωτερική πολιτική. Η Rice υπήρξε υπουργός εξωτερικών του αμερικανικού κράτους για την περίοδο 2005-2009. Την αμέσως προηγούμενη πενταετία διετέλεσε σύμβουλος εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ, με εξειδίκευση στις ανατολικοευρωπαϊκές και σοβιετικές υποθέσεις. Η κυρία Rice κατά συνέπεια έχει ιδία άποψη για τις κατευθύνσεις στις οποίες θα πρέπει να στραφεί η αμερικανική ισχύς εκτός των συνόρων.
Οπωσδήποτε, η γνώμη της εκφράζει μια γενικότερη γραμμή σκέψης, την οποία υιοθετεί και υποστηρίζει ένα μπλοκ του αμερικανικού κράτους. Η διαφύλαξη του κύρους της αμερικανικής αυτοκρατορίας, το οποίο εσχάτως αμφισβητείται σε διάφορα σημεία του πλανήτη, αποτελεί κατά τη γνώμη αυτή ζήτημα πρώτης γραμμής. Η Μόσχα και το Πεκίνο κατονομάζονται ως απειλή για την αμερικανική κυριαρχία, ενώ κατά τα άλλα η Συρία, το Ιράκ και το Ιράν περιγράφονται ως τόποι του απόλυτου Κακού, με άλλα λόγια ως τα σημεία, εναντίον των οποίων θα πρέπει να αναλάβει δράση η αμερικανική πολεμική μηχανή. Αυτό που υπονοείται διαρκώς πίσω απ’ τις προσεκτικές διατυπώσεις της διπλωματικής γλώσσας είναι η αναγκαιότητα της πολεμικής εγρήγορσης, της άμεσης στρατιωτικής εμπλοκής και της επιβολής των αμερικανικών συμφερόντων δια της ισχύος. Γιατί τι άλλο να σημαίνουν φράσεις σαν και τούτη εδώ: «οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν πρέπει να αποφύγουν τις ευθύνες που συνεπάγεται ο ηγετικός τους ρόλος»;
[Το άρθρο μετέφρασε ο Αντώνης]

 



Θα ακούσει η Αμερική το καμπανάκι της Ουκρανίας;
Της Condoleezza Rice


«Να σου γνωρίσω τον Βίκτορ Γιανουκόβιτς, υποψήφιο για την προεδρία της Ουκρανίας». Ο Βλαντιμίρ Πούτιν και εγώ βρισκόμασταν στο γραφείο του στο προεδρικό εξοχικό στα τέλη του 2004 όταν ο Γιανουκόβιτς εμφανίστηκε ξαφνικά από ένα πίσω δωμάτιο. Ο Πούτιν ήθελε να πιάσω το υπονοούμενο. Αυτός είναι άνθρωπός μου, η Ουκρανία είναι δικιά μας – μην το ξεχνάς αυτό.

Το «Ουκρανικό ζήτημα» ήταν για καιρό έτοιμο να ξεσπάσει ανάμεσα στη Δύση και στη Ρωσία. Από την ουκρανική Πορτοκαλί Επανάσταση κι έπειτα, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρώπη έχουν προσπαθήσει να πείσουν τη Ρωσία ότι η τεράστια περιοχή της Ουκρανίας δεν πρέπει να αποτελεί ένα άβουλο υποκείμενο στη σύγκρουση των μεγάλων δυνάμεων, αλλά ένα ανεξάρτητο έθνος ικανό να διαγράψει τη δική του πορεία. Ο Πούτιν ωστόσο είχε άλλη γνώμη. Γι’ αυτόν, η μετατόπιση του Κιέβου προς τη μεριά της Δύσης συνιστά για τη Ρωσία μια απειλή, σε παίγνιο μηδενικού αθροίσματος [zero sum game]1 . Το διακύβευμα δεν είναι άλλο από την τύχη των πρώην εδαφών της αυτοκρατορίας. Η εισβολή και η διαφαινόμενη προσάρτηση της Κριμαίας στη βάση κατασκευασμένων κινδύνων για την ασφάλεια του ρωσόφωνου πληθυσμού της είναι η απάντηση του Πούτιν στις εκκλήσεις μας.

Θα πρέπει να αποτελεί ζήτημα πρώτης προτεραιότητας να καταστήσουμε σαφές στη Ρωσία ότι περαιτέρω κλιμάκωση δε θα γίνει ανεκτή, καθώς κι ότι η εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας είναι αδιαπραγμάτευτη. Διπλωματική απομόνωση, πάγωμα των περιουσιακών στοιχείων και ταξιδιωτικές απαγορεύσεις ενάντια στους ολιγάρχες αποτελούν πρόσφορα μέσα. Η ανακοίνωση των ασκήσεων αεράμυνας με τα Βαλτικά κράτη και η μετάβαση ενός αμερικάνικου αντιτορπιλικού στην Μαύρη Θάλασσα ενισχύουν τους συμμάχους μας, με τον ίδιο τρόπο που η οικονομική βοήθεια ενδυναμώνει τους πανταχόθεν βαλλόμενους ηγέτες της Ουκρανίας. Αυτοί οι τελευταίοι πρέπει να βάλουν στην άκρη τις εσωτερικές τους διαμάχες και να κυβερνήσουν τη χώρα τους.

Το μακροπρόθεσμο καθήκον που έχουμε μπροστά μας είναι να αντιδράσουμε στις δηλώσεις του Πούτιν για το μεταψυχροπολεμικό μέλλον της Ευρώπης. Κατά τη γνώμη του, η Ουκρανία δεν θα είναι ποτέ ελεύθερη να κάνει τις δικές της επιλογές. Στα σίγουρα πρόκειται για ένα μήνυμα που έχει ως παραλήπτες τα κράτη της Ανατολικής Ευρώπης και της Βαλτικής. Κατά τη γνώμη του επίσης, η Ρωσία έχει ιδιαίτερα συμφέροντα τα οποία θα διαφυλάξει με κάθε κόστος. Για τον Πούτιν, ο Ψυχρός Πόλεμος τελείωσε «τραγικά». Όσο δε βρίσκει εμπόδια, θα εκβιάζει με τη στρατιωτική του ισχύ, θα χρησιμοποιεί την οικονομική του δύναμη και θα πατάει πάνω στην απραξία της Δύσης για να ξαναφέρει την κατάσταση εκεί που ήταν χρόνια πίσω.

Μετά την εισβολή της Ρωσίας στη Γεωργία, οι Ηνωμένες Πολιτείες απέστειλαν καράβια στη Μαύρη Θάλασσα, μετέφεραν με αεροπλάνα τις γεωργιανές στρατιωτικές δυνάμεις από το Ιράκ πίσω στις βάσεις της πατρίδας τους και πρόσφεραν ανθρωπιστική βοήθεια. Αποτρέψαμε έτσι τη Ρωσία να φέρει σε πέρας τον απώτατο στόχο της που ήταν η ανατροπή της δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης, όπως είχε παραδεχτεί σε μένα ο Ρώσος υπουργός εξωτερικών. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρώπη κατάφεραν με λίγες μόνο ενέργειες να απομονώσουν πολιτικά την Ρωσία.

Αλλά ακόμη και αυτά τα μικρά βήματα δεν συνεχίστηκαν. Παρά την συνεχιζόμενη κατοχή της Αμπχαζίας και της Νότιας Οσσετίας από τη Ρωσία, η διπλωματική απομόνωση ατόνησε. Και σα να μην έφτανε αυτό, το «reset»2  της κυβέρνησης Ομπάμα οδήγησε σε μια απότομη αναθεώρηση των σχεδίων περί αντιπυραυλικής άμυνας στην Τσεχία και την Πολωνία. Η συζήτηση για το μέλλον της Ουκρανίας και της Γεωργίας στο ΝΑΤΟ σταμάτησε. Η Μόσχα πανηγύριζε.

Αυτή τη φορά πρέπει να ακολουθήσουμε άλλη τακτική. Ο Πούτιν εφαρμόζει μια παρελκυστική πολιτική, εκμεταλλευόμενος με έξυπνο τρόπο κάθε διαθέσιμη ευκαιρία. Αν θέλουμε να τον σταματήσουμε, θα πρέπει να μιμηθούμε το παράδειγμά του και να επιδείξουμε στρατηγική υπομονή [strategic patience]3 . Η Μόσχα δεν είναι απρόσβλητη στην πίεση. Δεν είμαστε στο 1968, και η Ρωσία δεν είναι η Σοβιετική Ένωση. Οι Ρώσοι έχουν ανάγκη τις ξένες επενδύσεις• οι ολιγάρχες αρέσκονται να ταξιδεύουν στο Παρίσι και το Λονδίνο, ενώ υψηλά ποσά που έχουν αποκτηθεί με παράνομο τρόπο είναι κατατεθειμένα σε τραπεζικούς λογαριασμούς στο εξωτερικό• η ομάδα συμφερόντων που διοικεί τη Ρωσία δεν μπορεί να ανεχτεί χαμηλότερες τιμές στο πετρέλαιο –ούτε βέβαια και ο προϋπολογισμός του Κρεμλίνου, ο οποίος είναι επιβαρυμένος με κάθε είδους επιδοτήσεις προς τους ψηφοφόρους του Πούτιν. Σύντομα, η αυτάρκεια της Βορείου Αμερικής σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο θα εξουδετερώσει τις δυνατότητες της Μόσχας. Υπογράφοντας τη συμφωνία για τον αγωγό πετρελαίου Keystone XL και παίρνοντας κεφάλι στις εξαγωγές φυσικού αερίου θα αποδεικνύαμε την αποφασιστικότητά μας για την επίτευξη αυτού ακριβώς του στόχου. Αλλά και η ίδια η Ευρώπη θα πρέπει σε τελική ανάλυση να πολλαπλασιάσει τις δυνατότητες ενεργειακού εφοδιασμού της και να σχεδιάσει αγωγούς πετρελαίου που να μην περνάνε από τη Ρωσία.

Στα παραγωγικότερα στρώματα της Ρωσίας και ειδικότερα στους κόλπους της νεολαίας με υψηλό μορφωτικό επίπεδο, θα συναντήσει κανείς πολλούς που νιώθουν απογοητευμένοι από το Κρεμλίνο. Καταλαβαίνουν ότι δεν αρκεί να είναι η χώρα τους απλώς και μόνο ένας βιομηχανικός γίγαντας που να στηρίζεται στις εξαγωγές. Επιθυμούν πολιτικές και οικονομικές ελευθερίες• προσδοκούν ένα μέλλον καινοτομίας και δημιουργίας στα πλαίσια της γνωσιοκεντρικής οικονομίας του σήμερα. Οφείλουμε να προσεγγίσουμε τη ρωσική νεολαία, ειδικά τους φοιτητές και τους νέους επαγγελματίες, πολλοί από τους οποίους σπουδάζουν σε αμερικάνικα πανεπιστήμια και δουλεύουν σε δυτικές εταιρίες. Οι δημοκρατικές δυνάμεις στη Ρωσία πρέπει να τύχουν αμέριστης αμερικανικής υποστήριξης στις φιλοδοξίες τους. Αυτοί, και όχι ο Πούτιν, είναι το μέλλον της Ρωσίας.

Ακόμα πιο σημαντική, ωστόσο, θα πρέπει να είναι η αποκατάσταση της αμερικανικής αίγλης στη διεθνή κοινότητα. Οι υπερβολικά πολλές επιθέσεις φιλίας προς τους αντιπάλους μας υπονόμευσαν αυτή την αίγλη, πολλές φορές μάλιστα εις βάρος των συμμάχων μας. Τόσο η συνεχιζόμενη απραξία στη Συρία, που έχει αναβαθμίσει το ρόλο της Μόσχας στη Μέση Ανατολή, όσο και οι ενδείξεις ότι αναζητούμε απεγνωσμένα μια πυρηνική συμφωνία με το Ιράν σχετίζονται άμεσα με τις πρόσφατες ενέργειες του Πούτιν. Οι δραστικές περικοπές στον αμυντικό προϋπολογισμό των ΗΠΑ υποδηλώνουν ότι πλέον ούτε θέλουμε ούτε σκοπεύουμε να διατηρήσουμε την παγκόσμια τάξη• αδυναμία ίδιας τάξης εκπέμπει και η συζήτηση περί αποχώρησης από το Αφγανιστάν ασχέτως αν η κατάσταση στον τομέα της ασφάλειας συνηγορεί προς αυτήν την κατεύθυνση. Αντίθετα με ό,τι συνέβη στην περίπτωση του Ιράκ, πρέπει να διασφαλίσουμε την παραμονή μιας στρατιωτικής δύναμης, ικανής να εγγυηθεί την ασφάλεια στην περιοχή. Οποιαδήποτε απόφαση αποκλίνει από τις ανάγκες του αμερικανικού στρατού για 10.000 στρατιώτες θα σήμαινε ότι δεν είμαστε αποφασισμένοι να εργαστούμε για τη σταθεροποίηση αυτής της χώρας.

Η ιδέα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να κάνουν ένα βήμα πίσω, να ρίξουν τους τόνους για την υπεράσπιση της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και να αφήσουν άλλους να αναλάβουν αυτό το έργο, θα ήταν νοητή μονάχα υπό την προϋπόθεση ότι τον χώρο που εγκαταλείπουμε θα τον καταλάμβαναν δημοκρατικοί σύμμαχοι, φιλικά κράτη και οι ρευστοί «κανόνες της διεθνούς κοινότητας». Αντ’ αυτού έχουμε δει το κενό να το καταλαμβάνουν εξτρεμιστές σαν την Αλ Κάιντα που έχει αναγεννηθεί στο Ιράκ και τη Συρία• δικτάτορες σαν το Μπασάρ αλ Άσαντ που δολοφονεί το λαό του με την υποστήριξη του Ιράν και της Ρωσίας• η εθνικιστική ρητορική και πρακτική του Πεκίνου που οδηγούν τη σύμμαχό μας Ιαπωνία σ’ ένα φαύλο κύκλο εθνικισμού• και οι μιμητές του Βλάντιμιρ Πούτιν, ο οποίος καταλαβαίνει ότι η σκληρή ισχύς [hard power]4  έχει, ακόμη και στις μέρες μας, τη δική της σημασία.

Οι παγκόσμιες εξελίξεις που περιγράφουμε δε γεννήθηκαν ως απάντηση σε μια τάχα επιθετική εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ: Τα κράτη δεν προσπαθούν να «φέρουν στα ίσια» την αμερικανική υπεροπλία. Οι εξελίξεις γεννήθηκαν επειδή δίνουμε μια εικόνα εξουθένωσης και αδιαφορίας. Τα γεγονότα στην Ουκρανία δε μπορούν παρά να γίνουν αντιληπτά ως καμπανάκι σε όσους και από τα δύο στρατόπεδα πιστεύουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να αποφύγουν τις ευθύνες που συνεπάγεται ο ηγετικός τους ρόλος. Αν δεν λάβουμε υπόψιν μας αυτήν την προειδοποίηση, τότε οι δικτάτορες και οι εξτρεμιστές σ’ ολόκληρο τον κόσμο θα ξεθαρρέψουν. Το δε τίμημα που ακολουθεί για τα συμφέροντα και τις αξίες μας είναι βαρύ.

 


1. Παίγνιο μηδενικού αθροίσματος ονομάζεται ένα παιχνίδι ή μια σχέση, κατά τα οποία το κέρδος του ενός μέρους ισούται με τη ζημία του άλλου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, μια παρτίδα τένις.

2. Αναφορά στην πολιτική που εγκαινίασε ο Ομπάμα απέναντι στη Ρωσία. Στη βάση της υπήρχε η ιδέα της επαναπροσέγγισης των ρωσοαμερικανικών σχέσεων απ’ το μηδέν. Η πολιτική αυτή ονομάστηκε Russian reset.

3. Στρατηγική υπομονή [strategic patience] ονομάστηκε η πολιτική των ΗΠΑ απέναντι στη Βόρειο Κορέα. Σύμφωνα μ’ αυτήν την πολιτική οι ΗΠΑ θα αναγκάσουν τη βόρειο Κορέα να εγκαταλείψει το πυρηνικό της πρόγραμμα, δίχως πολεμική σύγκρουση, αλλά μόνον με διπλωματική και οικονομική πίεση.

4. Σκληρή ισχύς [hard power] ονομάζεται η πολιτική που στηρίζεται στην οικονομική και στρατιωτική δύναμη. 

 

 



Αύγουστος 2008. Το αμερικανικό πολεμικό ναυτικό καταπλέει στο λιμάνι του Batumi, στα δυτικά της Γεωργίας, μεταφέροντας «ανθρωπιστική βοήθεια». Είχε προηγηθεί η στρατιωτική εισβολή των ρωσικών δυνάμεων σε γεωργιανό έδαφος για την υποστήριξη της απόσχισης / ανεξαρτητοποίησης της νότιας Οσετίας και της Αμπχαζίας από το γεωργιανό κράτος και της πρόσδεσής τους στο ρώσικο μπλοκ. Έκτοτε, οι υποψήφιοι να δεχτούν την αμερικανική ανθρωπιστική βοήθεια στην περιοχή όλο και πληθαίνουν…