23 Ιουνίου, 2017

 

 

 


  
 

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ
#55

3/2017

 

 

 

Θα το βρείτε σε βιβλιοπωλεία
και περίπτερα των εξαρχείων 
και σε αυτοδιαχειριζόμενους
κοινωνικούς χώρους.
[Αναλυτικά τα σημεία διακίνησης]


Για ταχυδρομική αποστολή του 
τρέχοντος ή παλαιότερων τευχών 
στείλτε mail στο
antifascripta@yahoo.com

 

 

 



 

ΞΑΝΑΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ
 

Martin Lux
  ANTIFASCIST '77
Σύντομη ιστορία του
βρετανικού αντιφασισμού
σε πρώτο πρόσωπο (1970-1980)

από τις εκδόσεις antifa scripta
  Ιούνης 2017

 

 

 

 


 


Ο David  Goldman που υπογράφει άρθρα στην ιστοσελίδα Asia Times Online με το ψευδώνυμο Spengler, είναι ένας ακροδεξιός αντιμουσουλμάνος, φανατικός υποστηρικτής των επιθετικών κατευθύνσεων της αμερικανικής πολιτικής. Έχει κατά καιρούς υποστηρίξει την αμερικανική εισβολή στη Συρία, την ενίσχυση της αμερικανικής «αντιπυραυλικής άμυνας» κλπ. Χρωστάει το ψευδώνυμό του σε έναν συγγραφέα του μεσοπολέμου, του οποίου το σημαντικότερο έργο είχε τον τίτλο «Η παρακμή της Δύσης».

Στα όσα ακολουθούν, ο Spengler, ασχολείται εν θερμώ με την κατάσταση στην Ουκρανία. Η βασική του θέση είναι ότι όχι, οι Ρώσοι δεν έχουν χάσει το παιχνίδι έπειτα από την «ουκρανική επανάσταση» και ότι οι Δυτικοί θα πρέπει να περιμένουν κάποιου είδους αντίδραση.

Σημειωτέον ότι όλα αυτά γράφτηκαν προτού οι «πολιτοφυλακές» της τελευταίας παραγράφου συσταθούν και προχωρήσουν στην «κατάληψη αεροδρομίων» στην Κριμαία με την υποστήριξη του ρωσικού στρατού.

Asia Times, 24/02/2014

Spengler


Προσέξτε τι εύχεστε για την Ουκρανία

 

Οι δυτικές κυβερνήσεις πανηγυρίζουν για την πτώση του Ουκρανού προέδρου Βίκτωρ Γιανουκόβιτς, συμμάχου της Ρωσίας. Ίσως όμως να υποτιμούν τον Βλαντιμίρ Πούτιν: η Ρωσία έχει τη δύναμη να επιταχύνει την πορεία της Ουκρανίας στο χάος και να περιμένει μέχρι η ανήμπορη Ευρωπαϊκή Ένωση να συναινέσει – για να μην πούμε να ικετεύσει - για μία ρωσική παρέμβαση.


Η Δύση έχει περιορισμένες επιλογές. Η πρώτη είναι να μην κάνει τίποτα και να αφήσει την χώρα να κατρακυλήσει στο χάος, με τη Ρωσία να ωφελείται τελικά από αυτήν την εξέλιξη. Η δεύτερη είναι να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη και να δώσει 20 δις δολάρια ή παραπάνω για να αγοράσει βραχυπρόθεσμη δημοτικότητα για λογαριασμό μιας φιλοδυτικής κυβέρνησης- ένα ενδεχόμενο όχι και τόσο πιθανό. Η τρίτη, και πιο ρεαλιστική, είναι να προωθήσει στην Ουκρανία δημοψήφισμα με ανοιχτό το ενδεχόμενο διχοτόμησης.

Κρίνοντας από την κάλυψη του θέματος από τον ρωσικό τύπο, η Μόσχα έχει ήδη αφήσει πίσω της τον αδύναμο και ανεπαρκή Γιανουκόβιτς. Η Russia Today σημείωνε στις 22 Φεβρουαρίου πως ο Γιανουκόβιτς δεν διέθετε το sangfroid (ψυχραιμία/αποφασιστικότητα) του Μικαήλ Σαακασβίλι, πρώην προέδρου της Γεωργίας και συμμάχου της Δύσης:

Ο Γιανουκόβιτς μπορούσε να έχει διαλύσει τους διαδηλωτές και να διατηρήσει την τάξη στη χώρα, όποια κριτική και να επέφερε κάτι τέτοιο. Έτσι είχε κάνει το 2007 ο τότε πρόεδρος της Γεωργίας. Κατέστειλε με βάρβαρο τρόπο μία ειρηνική διαμαρτυρία και κήρυξε πρόωρες προεδρικές εκλογές, τις οποίες κέρδισε, αντί για πρόωρες βουλευτικές εκλογές που απαιτούσε η αντιπολίτευση και που πιθανότατα το κόμμα του θα έχανε. Αντίθετα από τον Γεωργιανό ηγέτη, ο Γιανουκόβιτς δίστασε ακόμη και όταν οι ουκρανικές διαμαρτυρίες μετέτρεψαν το Κίεβο σε πεδίο μάχης.

 

Η Μόσχα δεν έχει ανάγκη από συμμάχους δίχως άντερα. Αλλά θα αποσύρει την προσφορά της αγοράς μέρους του ουκρανικού χρέους αξίας 15 δις δολαρίων καθώς και των προσφορών στην εξαγωγή φυσικού αερίου στην Ουκρανία- αφήνοντάς την σχεδόν χρεοκοπημένη στην φροντίδα της Δύσης. Προσέξτε τι εύχεστε, λέει η Ρωσία στη Δύση.


Ο Ρώσος Υπουργός Οικονομικών Αντόν Σιλουάνοφ δήλωσε πως η Ουκρανία θα έπρεπε να πάρει χρήματα από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο: «Θεωρούμε πως μία τέτοια προοπτική θα ήταν προς όφελος της Ουκρανίας, καθώς θα έβαζε τη χώρα σε τροχιά σημαντικών δομικών μεταρρυθμίσεων. Τους ευχόμαστε καλή επιτυχία και ταχεία πολιτική και κοινωνική σταθεροποίηση».

Ο Σιλουάνοφ γίνεται λίγο είρωνας. Δύο φορές τα τελευταία έξι χρόνια το ΔΝΤ έχει αναστείλει δάνεια που είχε υποσχεθεί στην Ουκρανία αφού η χώρα αρνήθηκε να κόψει μισθούς και συντάξεις και να αυξήσει τις τιμές στην ενέργεια. Η Ρωσία από την άλλη, έχει προσφέρει δάνειο άνευ όρων:  για ό,τι χρήματα προσφέρει η Δύση θα χρειαστούν μέτρα λιτότητας που καμία ουκρανική κυβέρνηση δεν είναι σε θέση να επιβάλει.

Η πτώση του Γιανουκόβιτς φέρνει τη Ρωσία σε δύσκολη θέση και όχι δίχως λόγο, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως η Μόσχα δεν έχει καθόλου επιλογές. Πιθανότατα θα ακολουθήσει απέναντι στους φιλοδυτικούς πολιτικούς την ίδια τακτική που υιοθέτησε ο αιγυπτιακός στρατός -και οι Σαουδάραβες υποστηρικτές του- απέναντι στη Μουσουλμανική Αδελφότητα: θα αφήσει την αντιπολίτευση να χρεωθεί το οικονομικό και κοινωνικό χάος, μετά θα επέμβει όταν η χώρα θα έχει πια γονατίσει. Η κυβέρνηση της Αδελφότητας κυβέρνησε την Αίγυπτο για ένα χρόνο και όταν το φαγητό και τα καύσιμα τελείωσαν, τριάντα εκατομμύρια Αιγύπτιοι- περισσότεροι από το μισό του ενήλικου πληθυσμού της χώρας- κατέβηκαν στους δρόμους για να τη διώξουν. Ο στρατός ανέλαβε να ικανοποιήσει τα λαϊκά αιτήματα τον Αύγουστο του 2013 και αμέσως πήρε δάνειο από τους Σαουδάραβες.

Εντωμεταξύ το ΔΝΤ είχε προσφέρει στην Αίγυπτο κάποια μικρά ποσά με αντάλλαγμα μεγάλες μειώσεις των κρατικών επιδοτήσεων αλλά αυτό δεν οδήγησε πουθενά. Υπάρχει πάντα ένα ενδεχόμενο η Ε.Ε. και η Ουάσιγκτον να δώσουν 15 δις δολάρια στην Ουκρανία, αλλά αυτό δεν είναι και τόσο πιθανό δεδομένης της απροθυμίας των κυβερνήσεών τους να εμπλακούν σε περαιτέρω βοήθειες. Όπως το έθεσε και ο Γουόλτερ Ράσσελ Μηντ (Walter Russell Mead), η Δύση πήγε σε μονομαχία με σπαθιά κραδαίνοντας φραντζόλα: το πρόβλημα είναι πως ακόμη και η φραντζόλα έρχεται με όρους ΔΝΤ.

Αν η Ε.Ε. είχε ακμάζουσα οικονομία, τα πράγματα μπορεί να ήταν διαφορετικά. Αλλά η Ευρώπη ίσα που δείχνει σημάδια ζωής μετά το Κραχ του 2008 και τη μεγάλη Ευρωπαϊκή Κρίση του 2011-2012. Η ανεργία έχει κολλήσει πάνω από το 12%, και η βιομηχανική παραγωγή παραμένει 15% κάτω από τα υψηλότερα επίπεδα που είχε πιάσει το 2008.

Οι Ευρωπαίοι επίσης βρίσκονται χωρισμένοι σε δύο στρατόπεδα όσον αφορά την ένταξη της Ουκρανίας στην Ε.Ε. Κάποιες ευρωπαϊκές χώρες, και μιλάμε κυρίως για το Ηνωμένο Βασίλειο, ήδη προβληματίζονται για τους ανεπιθύμητους ανατολικοευρωπαίους μετανάστες από την Πολωνία, τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία. Ο υπουργός εξωτερικών της Γερμανίας Γιοσκα Φίσερ (Joscha Fischer) είχε επικριθεί έντονα το 2005 όταν, (σύμφωνα με τους επικριτές του), η χαλάρωση των προϋποθέσεων για βίζα επέτρεψε την είσοδο σε ένα εκατομμύριο Ουκρανούς, ανάμεσά τους πολλές πόρνες και εγκληματίες. Όχι εντελώς άδικα, οι Ευρωπαίοι υποψιάζονται τώρα πως ο κύριος λόγος που οι Ουκρανοί θέλουν να ενταχθούν στην Ε.Ε. είναι γιατί θέλουν να φύγουν από τη χώρα το συντομότερο δυνατόν.

Στο βιομηχανοποιημένο, ρωσόφωνο ανατολικό μισό της χώρας η ένταξη στην Ε.Ε. αντιμετωπίζεται με σκεπτικισμό. Στο μεγαλύτερο μέρος της ανατολικής Ευρώπης η βαριά βιομηχανία επί ΕΣΣΔ έκλεισε δίχως κάτι άλλο να πάρει τη θέση της, οδηγώντας σε χρόνια ανεργία. Η βαριά βιομηχανία της Ουκρανίας μπορεί να μην είναι η πιο ανταγωνιστική στον κόσμο, αλλά έχει σταθερές σχέσεις με τη Ρωσία. Αντίθετα το δυτικό κομμάτι της Ουκρανίας που ασχολούνταν με τη γεωργία δεν απολάμβανε ποτέ ιδιαίτερα οφέλη από τις οικονομικές σχέσεις με τη Ρωσία, συνεπώς δεν τρέφει ζεστά αισθήματα για τον μέχρι πρότινος «κατακτητή» (τα εισαγωγικά προαιρετικά).

Όταν οι Ευρωπαίοι καλούν Ουκρανούς ηγέτες σε δείπνο, κοιτάνε μετά να μετρήσουν τα μαχαιροπίρουνα. Στην ουκρανική πολιτική δεν υπάρχουν ιππότες με αστραφτερές πανοπλίες. Η πρώην πρόεδρος Γιούλια Τιμοσένκο, ελεύθερη πλέον έπειτα από τρία χρόνια φυλακής που ξεκίνησαν από την ήττα της στις εκλογές του 2010 από τον Γιανουκόβιτς, είναι -για να το θέσουμε κομψά- μια προσωπικότητα μάλλον προβληματική. Στα μέσα των 90ς, τότε που μετά την πτώση της ΕΣΣΔ «στην ανατολή όλα επιτρέπονταν», η Τιμοσένκο έγινε από τους πλουσιότερους ολιγάρχες της Ουκρανίας.

Άλλο ένα πρόβλημα είναι το δημογραφικό. Με τα σημερινά ποσοστά (1.3 παιδιά ανά γυναίκα), τα 47 εκατομμύρια πληθυσμού θα συρρικνωθούν σε 15 εκατομμύρια μέχρι το τέλος του αιώνα που διανύουμε. Σήμερα υπάρχουν 11 εκατομμύρια Ουκρανές ηλικίας 15 με 49 ετών (αν και πολλές ακόμη δουλεύουν εκτός συνόρων): μέχρι το τέλος του αιώνα το νούμερο αυτό θα πέσει στα 2.8 εκατομμύρια. Με την πτώση του κομμουνισμού το 1989 υπήρχαν 52 εκατομμύρια Ουκρανοί πολίτες. Το ΑΕΠ της χώρας, περίπου 157 δις δολάρια, είναι το ένα πέμπτο της Τουρκίας και το μισό της Ελβετίας.

Η Ουκρανία δεν αποτελεί τόσο μία χώρα όσο ένα αμάλγαμα επαρχιών από την εποχή των αυτοκρατοριών –Ρώσοι, Αυστριακοί, Λιθουανοί, Οθωμανοί- όλοι αυτοί ενωμένοι σε μία σοβιετική «δημοκρατία» αφημένη στην τύχη της μετά την πτώση του Κομμουνισμού. Η Λβίβ (Λέμπεργκ) ήταν γερμανόφωνη πόλη, μέρος της αυστριακής Σιλεσίας: πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το ένα τέταρτο του πληθυσμού ήταν Εβραίοι. Οι Εβραίοι αποτελούσαν και τα δύο πέμπτα του πληθυσμού στην Οδησσό. Το ένα πέμπτο του πληθυσμού, κυρίως στα ανατολικά, είναι Ρώσοι: το ένα δέκατο, κυρίως στα δυτικά, είναι Ουνίτες Καθολικοί, οι οποίοι από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο τον δεύτερο και μετά κατέχουν ειδική θέση στην πολιτική της καθολικής εκκλησίας.

Η έννοια του ουκρανικού έθνους είναι το ίδιο ασταθής με εκείνη του έθνους της Λευκορωσίας: καμία από τις δύο χώρες δεν είχε λεξικό για τη γλώσσα τους μέχρι το 1918.

Η υφυπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ Βικτόρια Νούλαντ, που κέρδισε τα 15 λεπτά δημοσιότητας με το «Γ*** τους Ευρωπαίους», έπρεπε να απολυθεί λόγω βλακείας. Η Ευρώπη θα πρέπει να πληρώσει ένα μεγάλο μέρος του χρέους –και των προβλημάτων- της Ουκρανίας με το έναν ή τον άλλον τρόπο. Το Κογκρέσο στις ΗΠΑ δεν θα δώσει 15 δις δολάρια για να στηρίξει την Ουκρανία όπως έκανε η Ρωσία τον προηγούμενο μήνα.

Η Ρωσία δεν θα εγκαταλείψει τους Ρωσόφωνους που αποκόπηκαν από τη μητέρα-Πατρίδα με την κατάρρευση της ΕΣΣΔ. Μπορούμε να υποθέσουμε πως, όταν οι τοπικοί αξιωματούχοι στην Ανατολική Ουκρανία προτρέπουν τον τοπικό πληθυσμό να φτιάξει πολιτοφυλακές, μπορούν να υπολογίζουν και στη βοήθεια κάποιων από τους επαγγελματίες του είδους. Τελικά, ο χρόνος είναι στην πλευρά αυτού που αντέχει περισσότερο πόνο, και αυτός είναι η Ρωσία, όχι η Δύση.