23 Ιουνίου, 2017
 

Οι μεταφράσεις και οι λοιπές εργασίες που απαιτούνται γι’ αυτή τη σελίδα συνήθως έχουν γίνει από την ομάδα antifa scripta. Σε αντίθετη περίπτωση, αναφέρεται το όνομα του μεταφραστή.

 


Τεκμηρίωση

Οι απόψεις οφείλουν να επικυρώνονται, να μετασχηματίζονται, να απορρίπτονται μέσα στην πεισματική πραγματικότητα της Ιστορίας. Η τεκμηρίωση συνεπώς δεν στηρίζει μόνο το ήδη κατακτημένο, μπορεί να ανοίξει και νέα μονοπάτια κριτικής αυτού του κόσμου.




Από το 2007, ο συνταγματάρχης Nicolas Le Nen είναι επικεφαλής του 27ου τάγματος Αλπινιστών [27e BCA], που είναι το «καμάρι» του γαλλικού Πεζικού, μιας και έχει συμμετάσχει σε όλες τις πολεμικές επιχειρήσεις από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι και σήμερα. Από το Δεκέμβρη του 2008, έως τον Ιούνη του 2009, το 27ο τάγμα, υπό την καθοδήγηση του Συνταγματάρχη, «θριάμβευσε» στην επαρχία Καπίσα του Αφγανιστάν [GTIA Kapisa] και ο κύριος Le Nen παρασημοφορήθηκε για την «προσφορά» του.
Το άρθρο «Nos guerres prochaines» δημοσιεύτηκε στη γαλλική καθεστωτική εφημερίδα Le Monde στις 16-03-2011. Στο τεύχος 23 του περιοδικού antifa, πόλεμος ενάντια στο φόβο [βλ. κείμενο «Λυσσασμένα σκυλιά. Ο πόλεμος στη Λιβύη, η Μεσόγειος, ο κόσμος»] περιλάβαμε ένα μικρό απόσπασμα από το κείμενο του Συνταγματάρχη. Δεν είμαστε οπαδοί των μιλιταριστικών ιδεών. Ωστόσο, έχουμε τη γνώμη ότι η ωμότητα της στρατιωτικής γλώσσας είναι η πιο κατάλληλη να περιγράψει την εποχή μας. Στους καιρούς που έρχονται, τα δυτικά κράτη [εδώ το γαλλικό] θα αρχίσουν να «απαιτούν» από τους υπηκόους τους την πλήρη συστράτευση με το εθνικό συμφέρον. Θα εντείνουν τις διαδικασίες πολεμικής εκπαίδευσης και ιδεολογικής εξοικείωσης των κοινωνιών τους με τις επικείμενες ανοιχτές συγκρούσεις. Τελικά θα επιβάλλουν, όλο και περισσότερο δια της βίας, την εθνική ενότητα και τις θυσίες που αυτή συνεπάγεται.
Η επίθεση στη Λιβύη και η διεκδίκηση εθνικά ανεξάρτητης πορείας -πέρα και έξω από το ΝΑΤΟ- δεν αφήνουν πολλά περιθώρια παρερμηνειών για το μέλλον του γαλλικού ιμπεριαλισμού. Το γαλλικό κράτος είναι ολοφάνερο ότι προετοιμάζεται για πόλεμο. Κατά συνέπεια, κείμενα σαν αυτό του Συνταγματάρχη, θα κάνουν όλο και πιο συχνά την εμφάνισή τους στον κόσμο των χρήσιμων απόψεων, παριστάνοντας ότι ενδιαφέρονται για το γενικό καλό... (Οι τονισμοί δικοί μας).


Οι μελλοντικοί μας πόλεμοι
του συνταγματαρχη Nicolas Le Nen, Γενικό Επιτελείο Στρατού



Ακόμα κι αν οι αραβικές επαναστάσεις γεννούν σήμερα την ελπίδα για έναν δικαιότερο και πιο ελεύθερο κόσμο, θα ήταν αφέλεια να πιστεύει κανείς πως ο καινούριος αυτός κόσμος θα είναι απαλλαγμένος από σχέσεις εξουσίας και ανταγωνισμού. Όσο δυσάρεστο κι αν ακούγεται, κατά πάσα πιθανότητα ο πόλεμος δε θα εγκαταλείψει τον 21ο αιώνα. Η σύγκρουση, όποια μορφή κι αν παίρνει, το ίδιο κι η βούληση για κυριαρχία, είναι συνυφασμένες με τις διανθρώπινες σχέσεις.

Από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και μετά, ζούμε στην εποχή της pax occidentalis. Παρόλα αυτά, η εποχή της δυτικής ειρήνης δεν αναμένεται να διαρκέσει πέρα από την επόμενη δεκαετία, μιας και η στρατιωτική ισχύς ορισμένων αναδυόμενων κρατών θα ισοδυναμεί πλέον με εκείνη των Η.Π.Α και των συμμάχων τους.

Δεν είναι καθόλου απίθανο λοιπόν να ξανακάνει την εμφάνισή του ο πόλεμος, με μια ένταση βίας που έχουμε να δούμε εδώ και πάνω από εξήντα χρόνια. Η αύξηση των πυρηνικών όπλων κι η αναπόφευκτη άνοδος του εθνικιστικού πυρετού αποτελούν εκ των ων ουκ άνευ στοιχεία κάθε κράτους, που θεωρεί τον εαυτό του μεγάλη δύναμη. Ώστε, οι πόλεμοι περιορισμένης έκτασης μοιάζουν ξεπερασμένοι.

Συνεπώς, οι γαλλικές δυνάμεις θα πρέπει να είναι σε θέση να αναλάβουν νέες στρατιωτικές επιχειρήσεις· επιχειρήσεις, οι οποίες σε γενικές γραμμές θα έχουν τον ίδιο -αν όχι μεγαλύτερο- βαθμό απαιτήσεων και δυσκολίας, με εκείνες που διεξάγουν σήμερα στο Αφγανιστάν. Για τους στρατιώτες μας αυτό σημαίνει πως θα πρέπει να θέτουν εκτός μάχης τις αντίπαλες δυνάμεις. Η Ιστορία, άλλωστε, δεν έχει να επιδείξει παρά ελάχιστες περιόδους διαρκούς ειρήνης που να είχαν κερδηθεί χωρίς την προηγούμενη καταστροφή ενός μέρους ή του συνόλου των δυνάμεων του εχθρού.

Η στρατηγική των στρατιωτικών επιχειρήσεων τροφοδοτείται τόσο από τα διδάγματα που αποκομίζουμε από τις πρόσφατες συγκρούσεις, όσο και από τις μελλοντικές κατευθύνσεις που θα αφορούν τη χρήση της βίας.

Όσον αφορά τις πρώτες, προκύπτει ότι η ισχύς ενός στρατού εξαρτάται πάντα από τέσσερις παράγοντες: την ποιότητα του έμψυχου δυναμικού του, τον εξοπλισμό του, τη διάρκεια και το επίπεδο της εκπαίδευσής του. Η υστέρηση σε οποιαδήποτε απ’ αυτές τις παραμέτρους συνεπάγεται ανεπανόρθωτο επιχειρησιακό μειονέκτημα.

Αν και το τεχνολογικό επίπεδο του στρατιωτικού εξοπλισμού δεν αποτελεί από μόνο του πανάκεια, εξακολουθεί παρόλ’ αυτά να συμβάλει στον περιορισμό των αρνητικών συνεπειών της μάχης. Η τεχνολογία μάς επιτρέπει σήμερα, όπως και χθες, να ανιχνεύουμε και να εντοπίζουμε ταχύτερα τον εχθρό, να πυροβολούμε πιο γρήγορα, πιο μακριά και με μεγαλύτερη ακρίβεια απ’ ό,τι εκείνος. Μας επιτρέπει ακόμα να του επιβάλουμε έναν ρυθμό που δεν είναι σε θέση να ακολουθήσει.

Η στρατιωτική ιστορία, όπως και οι πρόσφατες επιχειρήσεις, δείχνουν ότι δεν υφίσταται σύντομος πόλεμος. Το ίδιο θα ισχύει και για τους αυριανούς πολέμους. Οι ένοπλες δυνάμεις μας θα πρέπει να είναι ανθεκτικές, να έχουν επαρκή αριθμό στρατιωτών και επαρκή εξοπλισμό, προκειμένου η δράση τους να έχει διάρκεια στο χρόνο. Τα πολιτικά οφέλη που θα προκύπτουν από την εμπλοκή μας στις στρατιωτικές επιχειρήσεις θα τα πληρώσουμε τόσο με αίμα όσο και με χρόνο.

Ο πόλεμος στο Αφγανιστάν, οι νεκροί και οι τραυματίες της μάχης μας υπενθυμίζουν όλη την κενότητα της έννοιας «πόλεμος χωρίς νεκρούς». Η αυξανόμενη διάρκεια των επιχειρήσεών μας απαιτεί οι στρατιώτες μας να διαθέτουν σε μόνιμη βάση ένα υψηλό επίπεδο τεχνικών ικανοτήτων και τακτικής. Απέναντι σε αποφασισμένους και όλο και καλύτερα εξοπλισμένους αντιπάλους, είναι απαραίτητο να έχουμε στη διάθεσή μας σκληραγωγημένους και άριστα εκπαιδευμένους στρατιώτες. Η εκπαίδευση δεν μπορεί να μεταβάλλεται ανάλογα με τις στρατιωτικές δαπάνες που προβλέπει ο προϋπολογισμός.

ΟΛΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

Όσον αφορά τις μελλοντικές κατευθύνσεις στη χρήση της βίας, θα πρέπει να ληφθούν υπόψη τρεις αναγκαιότητες. Καταρχήν, πρέπει να παρακάμψουμε την ασύμμετρη στρατηγική που οι αντίπαλοί μας, είτε πρόκειται για κράτη είτε όχι, αποφάσισαν να θέσουν σε εφαρμογή από το τέλος του πρώτου πολέμου του Κόλπου και μετά. Η επιβολή θα πρέπει να εντάσσεται σε μια συνολική στρατηγική, με στόχο την καταστροφή όλων των βάσεων της αντίπαλης δύναμης. Ο πόλεμος απομακρύνεται από το πεδίο των περιορισμένων στρατιωτικών επιχειρήσεων και ξαναγίνεται ολικός.

Μέσα στα πλαίσια αυτής της συνολικής στρατηγικής, το να κερδίζουμε τη μάχη των εντυπώσεων θα αποκτά όλο και μεγαλύτερη σημασία, δεδομένου ότι η δύναμη της εικόνας θα συνεχίσει να έχει βαρύνοντα ρόλο. Στόχος μας δε θα πρέπει να είναι η χειραγώγηση της ενημέρωσης. Αντίθετα, θα πρέπει να πάρουμε την κοινή γνώμη με το μέρος μας, έχοντας σχεδιάσει εκ των προτέρων με ποιο τρόπο θα αξιοποιήσουμε τις επιτυχίες και το πλεονέκτημα που θα κερδίζουμε εις βάρος των αντιπάλων μας. Στόχος μας θα είναι να επιτύχουμε τη νομιμοποίηση των στρατιωτικών μας επιχειρήσεων, δεδομένου ότι οι μελλοντικές συγκρούσεις θα είναι μακροχρόνιες.

Το βασικό μέλημα των ενόπλων δυνάμεών μας θα πρέπει να είναι η αποδιοργάνωση της αντίπαλης στρατιωτικής μηχανής, ώστε να διευκολύνεται και να επιταχύνεται η καταστροφή της. Θα πρέπει, λοιπόν, να εξαπολύουμε τις επιθέσεις μας κατά προτεραιότητα στα μέσα διοίκησης, ελέγχου, απόσπασης πληροφοριών και επιλογής στόχων. Με αυτά τα δεδομένα, ο κυβερνοχώρος και το διάστημα θα καταστούν τόποι διεξαγωγής μαχών γιατί, εκτός των άλλων, ο έλεγχός τους θα είναι καθοριστικός.

Ο 21ος αιώνας θα είναι πιθανώς άλλος ένας αιώνας γεμάτος μάχες και αίμα. Οι πολιτικές και διπλωματικές μας επιτυχίες θα εξαρτώνται άμεσα από την ποιότητα των στρατών μας. Για να εξασφαλίσουμε στη Γαλλία και την Ευρώπη τη θέση και την επιρροή τους στον κόσμο, θα πρέπει να έχουμε το κουράγιο να κοιτάξουμε τον πόλεμο κατάματα. Θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι να το κάνουμε χωρίς φόβο και πάθος, αλλά με την ίδια αποφασιστικότητα που έδειξαν εκείνοι, που πριν από εμάς, έδωσαν τη ζωή τους για τη δική μας ελευθερία και ευημερία.