21 Σεπτεμβρίου, 2017
 

Οι μεταφράσεις και οι λοιπές εργασίες που απαιτούνται γι’ αυτή τη σελίδα συνήθως έχουν γίνει από την ομάδα antifa scripta. Σε αντίθετη περίπτωση, αναφέρεται το όνομα του μεταφραστή.

 

Τεκμηρίωση

Οι απόψεις οφείλουν να επικυρώνονται, να μετασχηματίζονται, να απορρίπτονται μέσα στην πεισματική πραγματικότητα της Ιστορίας. Η τεκμηρίωση συνεπώς δεν στηρίζει μόνο το ήδη κατακτημένο, μπορεί να ανοίξει και νέα μονοπάτια κριτικής αυτού του κόσμου.


Τρόμος και παράνοια στο μέτωπο AfPak
(συμπλήρωμα)

Ρωτώντας πας στην πόλη. Και ρωτώντας ανακαλύψαμε ότι ο χάρτης που βάλαμε μαζί με τη στήλη «Περίπτερο» του τεύχους 28 δεν έτυχε της προσοχής που του άξιζε.
Κρίμα γιατί έχει την πλάκα του...
Οπότε ελπίζοντας ότι για την έλλειψη ενδιαφέροντος των αγαπητών μας αναγνωστών δεν ευθυνόταν άλλο παρά η σελιδοποίηση, παραθέτουμε εδώ τους χάρτες της Μέσης Ανατολής όπως είναι και «όπως θα έπρεπε να είναι», μαζί με το άρθρο που τους συνόδευσε στην πρώτη τους εμφάνιση.
Για την ιστορία, ο συγγραφέας όλων αυτών, είναι ο αξιότιμος κύριος Ralph Peters, διακεκριμένος καραβανάς, διανοούμενος, συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων και πάει λέγοντας. Ο Peters είναι πενηντάρης (ηλικία όπου ανθούν οι ψευδαισθήσεις μεγαλείου) και δημοσίευσε τους χάρτες και το άρθρο του εν έτει 2006 στο επίσημο περιοδικό του αμερικανικού στρατού1, οπότε παρεμπιπτόντως παίρνουμε και μια ιδέα περί του τι ακριβώς διαβάζουν οι Αμερικάνοι καραβανάδες. Επίσης ο Peters είναι γνωστός για μία από τις προβλέψεις του από το μακρινό 1997: 

Δεν θα υπάρξει ειρήνη. Σε κάθε στιγμή για το υπόλοιπο της ζωής μας, πολλαπλές συγκρούσεις θα μαίνονται με διάφορες μορφές σε ολόκληρο τον πλανήτη. Τα πρωτοσέλιδα θα καταλαμβάνονται από βιαιότητες, αλλά οι πολιτισμικές και οι οικονομικές μάχες θα είναι σταθερότερες και απείρως πιο αποφασιστικές. Ο de facto ρόλος των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων θα είναι να διατηρούν τον κόσμο ασφαλή για την οικονομία μας και τις πολιτισμικές μας εφορμήσεις. Και με αυτούς τους στόχους θα χρειαστεί να σκοτώσουμε σε σεβαστό βαθμό...

Είδατε; Δεν είναι όλες οι προβλέψεις του για κλάματα! Πέρα από αυτά όμως, κατά τη γνώμη μας το άρθρο είναι χρήσιμο γιατί πίσω από την φαινομενική του αφέλεια, παραθέτει ορισμένες από τις βασικές επιδιώξεις των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, μαζί με κάποιες από τις μεθόδους με τις οποίες αυτές οι επιδιώξεις θα μπορούσαν να έλθουν εις πέρας.
Για περαιτέρω εξηγήσεις γύρω από το νόημα αυτών των χαρτών όσον αφορά την περιοχή AfPak μπορεί κανείς να κοιτάξει τη στήλη «Περίπτερο» του τεύχους 28 και το κείμενο “Exit Osama” στο τεύχος 24.
Κατά τα άλλα, θα επανέλθουμε... 
 

 




Ματωμένα σύνορα
Πώς θα ήταν ο χάρτης μιας καλύτερης Μέσης Ανατολής.

Τα διεθνή σύνορα ποτέ δεν είναι εντελώς δίκαια. Ο βαθμός της αδικίας που ασκούν τα σύνορα πάνω σε εκείνους που ενώνουν και σε εκείνους που χωρίζουν έχει τεράστια σημασία - συχνά εδώ παίζεται η διαφορά μεταξύ της ελευθερίας και της καταπίεσης, της ανοχής και της κτηνωδίας, μεταξύ της ευνομούμενης πολιτείας και της κυριαρχίας της τρομοκρατίας... ακόμη και η διαφορά μεταξύ της ειρήνης και του πολέμου.
Τα πλέον αυθαίρετα και στρεβλά σύνορα του πλανήτη βρίσκονται στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Τα σύνορα στην αφρικανική ήπειρο, χαραγμένα καθώς είναι με γνώμονα τα συμφέροντα διαφόρων Ευρωπαίων (οι οποίοι δυσκολεύτηκαν να χαράξουν ακόμη και τα δικά τους σύνορα), συνεχίζουν να προκαλούν τον θάνατο εκατομμυρίων ντόπιων. Τα άδικα σύνορα της Μέσης Ανατολής όμως, για να δανειστούμε τα λόγια του Τσώρτσιλ, παράγουν περισσότερα προβλήματα απ’ όσα μπορούν να καταναλωθούν επί τόπου.
Αναμφίβολα, η Μέση Ανατολή έχει πολύ περισσότερα προβλήματα από τα δυσλειτουργικά σύνορα μεταξύ των κρατών της· εδώ κυριαρχεί η πολιτισμική στασιμότητα, οι σκανδαλώδεις ανισότητες, ο θρησκευτικός εξτρεμισμός του πιο θανάσιμου είδους κλπ κλπ. Παρόλ’ αυτά, το μεγαλύτερο ταμπού για όποιον προσπαθεί να καταλάβει τη συνολική αποτυχία της περιοχής δεν είναι το Ισλάμ, αλλά τα φρικτά, πλην όμως ιερά, διεθνή σύνορα. Μπροστά σε αυτά τα σύνορα, οι διπλωμάτες μας καταλαμβάνονται από δέος σχεδόν θρησκευτικό.
Φυσικά, δεν υπάρχει μεταβολή των συνόρων που να μπορεί να ικανοποιήσει όλες τις μειονότητες της Μέσης Ανατολής. Υπάρχουν για παράδειγμα περιπτώσεις όπου διαφορετικές εθνικές και θρησκευτικές ομάδες ζουν αναμεμιγμένες και έχουν προχωρήσει σε μικτούς γάμους. Σε άλλες περιπτώσεις, μπορεί να φανταστεί κανείς επανενώσεις που θα βασίζονται μεν στο αίμα ή στην πίστη, μπορεί όμως να αποδειχθούν πολύ λιγότερο ευχάριστες απ’ όσο πιστεύουν οι υποστηρικτές τους. Τα σύνορα που έχουν χαραχτεί στους χάρτες που συνοδεύουν αυτό το άρθρο λοιπόν, μπορεί να διορθώνουν τις αδικίες που έχουν υποστεί οι πιο σημαντικές από τις «αδικημένες» πληθυσμιακές ομάδες, όπως οι Κούρδοι, οι Βαλούχοι και οι σιίτες Άραβες, αποτυγχάνουν όμως να ανταπεξέλθουν στα αιτήματα των Χριστιανών της Μέσης Ανατολής, των Μπαχάι, των Ισμαηλιτών, των Νασμπάντι και πολλών άλλων μειονοτήτων που υστερούν πληθυσμιακά. Υπάρχει άλλωστε και μια αδικία τόσο τεράστια που δεν επανορθώνεται με την απόδοση εδαφικής επικράτειας: η γενοκτονία εναντίον των Αρμενίων που διέπραξε η Οθωμανική αυτοκρατορία κατά τη διάρκεια του επιθανάτιου ρόγχου της.
Τα σύνορα που έχουμε φανταστεί εδώ λοιπόν, αφήνουν πολλές αδικίες απείραχτες. Από την άλλη όμως, είναι βέβαιο ότι δίχως τέτοιες μείζονες συνοριακές αναθεωρήσεις, η Μέση Ανατολή θα παραμείνει ανειρήνευτη.
Ακόμη και εκείνοι που απεχθάνονται τις συνοριακές αλλαγές, θα ωφεληθούν αν, έστω σαν διανοητική άσκηση, προσπαθήσουν να φανταστούν μια πιο δίκαιη, έστω και ατελή, επαναχάραξη των εθνικών συνόρων μεταξύ του Βόσπορου και του Ινδού ποταμού. Ακόμη και αν δεχτούμε ότι ουδέποτε εμφανίστηκαν αποτελεσματικά εργαλεία -εκτός βέβαια από τον πόλεμο- για την επαναχάραξη των ελαττωματικών συνόρων, η διανοητική προσπάθεια να αντιληφθούμε τα «οργανικά» σύνορα της Μέσης Ανατολής παραμένει χρήσιμη· γιατί μάς βοηθάει να αντιληφθούμε το πραγματικό μέγεθος των δυσκολιών που αντιμετωπίζουμε και θα συνεχίσουμε να αντιμετωπίζουμε. Γιατί στην πραγματικότητα έχουμε να κάνουμε με κολοσσιαίες στρεβλώσεις, τεχνητά κατασκευασμένες, οι οποίες δεν θα σταματήσουν να γεννούν μίσος και βία έως ότου διορθωθούν.
Τα σύνορα βέβαια ουδέποτε υπήρξαν στατικά. Ακόμη και σήμερα πολλές συνοριακές γραμμές μεταβάλλονται από το Κονγκό μέχρι το Κόσοβο και τον Καύκασο (την ίδια ώρα που οι πρεσβευτές και οι διπλωμάτες μας αποστρέφουν το βλέμμα για να μελετήσουν τη γυαλάδα των παπουτσιών τους).
Α! κι ένα άλλο μικρούλι και βρώμικο μυστικό που μάς έρχεται από 5.000 χρόνια ιστορίας: η εθνοκάθαρση είναι μια πρακτική που δουλεύει!
Ας αρχίσουμε λοιπόν με τη συνοριακή διαφορά που είναι η πλέον ευαίσθητη όταν απευθύνεσαι σε Αμερικανούς αναγνώστες: Αν το Ισραήλ επιθυμεί να επιτύχει ένα ανεκτό επίπεδο ειρήνης με τους γείτονες, θα πρέπει να γυρίσει στα σύνορα όπως είχαν πριν το 1967 - έστω με την προσθήκη κάποιων βασικών τοπικών προσαρμογών οι οποίες θα προορίζονται να απαντήσουν σε ζητήματα ασφαλείας. Βέβαια, το ζήτημα των περιοχών γύρω από την Ιερουσαλήμ, μια πόλη όπου τα σημάδια χιλιάδων χρόνων αιματοχυσίας παραμένουν ανεξίτηλα, μπορεί να παραμείνει ανεπίλυτο μέχρι το τέλος της ζωής μας. Εκεί όπου όλοι οι ενδιαφερόμενοι έχουν μετατρέψει τον Θεό τους σε κτηματομεσίτη, οι κτηματικές διαφορές διεξάγονται με λύσσα μπρος στην οποία η απληστία για το πετρέλαιο, ή οι εθνικές διαφορές πολύ απλά ωχριούν. Ας αφήσουμε λοιπόν κατά μέρος αυτό το μοναδικό και τόσο πολυμελετημένο θέμα και ας στραφούμε στα υπόλοιπα, που με τόσο περισπούδαστο τρόπο, τείνουν να αγνοούνται.
Ο τόπος ανάμεσα στα βουνά των Βαλκανίων και τα Ιμαλάια είναι πασίγνωστος για τις αδικίες του· αλλά η μεγαλύτερη απ’ όλες τις αδικίες είναι η απουσία ενός ανεξάρτητου κουρδικού κράτους. Ο πληθυσμός των Κούρδων κυμαίνεται μεταξύ 27 και 36 εκατομμυρίων και όλοι τους ζουν σε περιοχές που εφάπτονται μεταξύ τους στη Μέση Ανατολή. (Ο αριθμός των Κούρδων δεν είναι ακριβής γιατί κανένα κράτος δεν έχει επιτρέψει μέχρι στιγμής μια ανεξάρτητη απογραφή). Ακόμη όμως και αν δεχτούμε το μικρότερο νούμερο, ο αριθμός των Κούρδων είναι μεγαλύτερος από τον πληθυσμό του σημερινού Ιράκ, γεγονός που τούς καθιστά τη μεγαλύτερη εθνοτική ομάδα δίχως δικό της κράτος παγκοσμίως. Ακόμη χειρότερα, οι Κούρδοι έχουν υπάρξει το κατ’ εξοχήν αντικείμενο της καταπίεσης από οποιαδήποτε κυβέρνηση κυριαρχεί στα βουνά και τους λόφους όπου κατοικούν από τον καιρό του Ξενοφώντα.
Οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους έχασαν μια έξοχη ευκαιρία να διορθώσουν αυτή την αδικία στους μήνες που ακολούθησαν την πτώση της Βαγδάτης. Το Ιράκ είναι ένα πραγματικό κράτος - Φρανκεστάιν, ραμμένο από κομμάτια που δεν ταιριάζουν μεταξύ τους, έπρεπε λοιπόν να έχει διαιρεθεί άμεσα σε τρία μικρότερα κράτη. Αποτύχαμε· αποτύχαμε από δειλία και έλλειψη οράματος και αναγκάσαμε τους Κούρδους του Ιράκ να υποστηρίξουν τη νέα ιρακινή κυβέρνηση - πράγμα το οποίο κάνουν σαν αντάλλαγμα για την καλή μας θέληση. Αν όμως πραγματοποιούνταν ένα ελεύθερο δημοψήφισμα, ας μην έχουμε την παραμικρή αμφιβολία ότι σχεδόν το 100% των Κούρδων του Ιράκ θα ψήφιζε υπέρ της ανεξαρτησίας.
Τι ίδιο ακριβώς θα έπρατταν βέβαια και οι Κούρδοι της Τουρκίας, που υποφέρουν εδώ και τόσο καιρό, που έχουν αναγκαστεί να υπομείνουν δεκαετίες στρατιωτικής καταπίεσης και υποβιβασμού σε «βουνίσιους Τούρκους» όπως τούς αποκαλούν σε μια προσπάθεια εξάλειψης της ταυτότητάς τους. Αν και η δοκιμασία των Κούρδων στα χέρια της Άγκυρας είχε ελαφρύνει κάπως κατά τη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας, τελευταία η καταπίεση έχει ενταθεί εκ νέου, σε σημείο που ολόκληρη η Ανατολική Τουρκία θα πρέπει να θεωρείται κατεχόμενη περιοχή. Όσο για τους Κούρδους της Συρίας και του Ιράν και αυτοί δεν θα δίσταζαν καθόλου να ενωθούν με ένα ανεξάρτητο Κουρδιστάν εφόσον παρουσιαζόταν η ευκαιρία. Η άρνηση των αναγνωρισμένων δημοκρατιών του πλανήτη να αγωνιστούν για την κουρδική ανεξαρτησία αποτελεί αμάρτημα δια της παραλείψεως το οποίο είναι πολύ βαρύτερο από τα αμαρτήματα δια της ενασχολήσεως που με τόση κανονικότητα τείνουν να απασχολούν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Και μιας και το ‘φερε η κουβέντα: ένα ελεύθερο Κουρδιστάν που θα εκτεινόταν από το Ντιγιαρμπακίρ μέχρι το Ταμπρίζ, θα ήταν το πιο φιλοδυτικό κράτος μεταξύ Βουλγαρίας και Ιαπωνίας.
Βέβαια, μια δίκαιη διευθέτηση της περιοχής θα άφηνε ξεκρέμαστες τις τρεις επαρχίες του Ιράκ όπου οι Σουνίτες αποτελούν την πλειοψηφία. Το αποτέλεσμα θα ήταν ένα κουτσουρεμένο κράτος το οποίο πιθανόν να επέλεγε τελικά την ένωση με τη Συρία, η οποία με τη σειρά της θα έχανε τις παράκτιες περιοχές της προς όφελος ενός ευρύτερου Λιβάνου με μεσογειακούς προσανατολισμούς: πραγματική αναγέννηση της Φοινίκης. Οι Σιίτες που καταλαμβάνουν τον νότο του παλιού Ιράκ θα αποτελούσαν τη βάση ενός αραβικού σιιτικού κράτους το οποίο θα περιτριγύριζε μεγάλο μέρος του περσικού κόλπου. Η Ιορδανία θα διατηρούσε την τωρινή της επικράτεια, με κάποια επέκταση προς τα νότια εις βάρος της Σαουδικής Αραβίας. Φυσικά, το αφύσικο κράτος που λέγεται Σαουδική Αραβία θα υφίστατο εκτενή διαμελισμό, ανάλογο με εκείνον του Πακιστάν.
Ένα από τα θεμελιώδη αίτια της στασιμότητας του μουσουλμανικού κόσμου είναι η αναγωγή της Μέκκας και της Μεδίνας σε φέουδο ιδιοκτησίας της βασιλικής οικογένειας των Σαούντ. Με άλλα λόγια, οι ιερότεροι τόποι του Ισλάμ βρίσκονται στα χέρια ενός από τα πλέον διεφθαρμένα και καταπιεστικά καθεστώτα παγκοσμίως -και βεβαίως του αστυνομικού κράτους αυτού του καθεστώτος. Εκτός από τους ιερούς τόπους του Ισλάμ, το ίδιο καθεστώς ελέγχει τεράστιο πετρελαϊκό πλούτο τον οποίο δεν δικαιούται και με αυτά τα εφόδια, οι Σαούντ έχουν καταστεί ικανοί να προωθήσουν το Ουαχαβιτικό ολοκληρωτικό όραμά τους πολύ πέρα από τα σύνορά τους. Η συσσώρευση πλούτου και μαζί της ανάλογης επιρροής από τη μεριά των Σαούντ, είναι το χειρότερο πράγμα που έχει συμβεί στον μουσουλμανικό κόσμο από την εποχή του προφήτη, και το χειρότερο πράγμα που έχει συμβεί στους Άραβες από την εποχή των Οθωμανικών (για να μην πούμε των μογγολικών) κατακτήσεων.
Φυσικά οι όποιες μεταβολές στον έλεγχο των ιερών πόλεων του Ισλάμ δεν είναι δυνατόν να επιβληθούν από μη μουσουλμάνους. Φανταστείτε όμως πόσο πιο υγιής θα ήταν ο μουσουλμανικός κόσμος αν η Μέκκα και η Μεδίνα κυβερνούνταν από ένα συμβούλιο με εναλλασσόμενα μέλη και σύνθεση αντιπροσωπευτική των βασικών μουσουλμανικών σχολών και κινημάτων. Αυτό το συμβούλιο θα είχε για έδρα του ένα ισλαμικό ιερό κράτος - ένα μουσουλμανικό υπερ-Βατικανό -, εντός του οποίου το μέλλον αυτής της μεγάλης πίστης θα μπορούσε να αποφασίζεται μέσω του διαλόγου αντί μέσω διαταγμάτων όπως συμβαίνει σήμερα. Αν μιλάμε μάλιστα για αληθινή δικαιοσύνη (η οποία μπορεί να μην μάς είναι και τόσο αρεστή), οι παραλιακές πετρελαιοπηγές της Σαουδικής Αραβίας θα αποδιδόταν στους Σιίτες Άραβες που κατοικούν εκεί, ενώ την ίδια στιγμή, ένα νοτιοανατολικό τετρατημόριο θα περνούσε στον έλεγχο της Υεμένης. Τελικά ο οίκος των Σαούντ θα περιοριζόταν στην περιοχή γύρω από το Ριάντ και οι βλάβες που προκαλεί, τόσο στο Ισλάμ, όσο και στον κόσμο ολόκληρο θα μειώνονταν σημαντικά.
Το Ιράν τώρα, ένα κράτος προικισμένο με εντελώς παλαβά σύνορα, θα έχανε μεγάλο μέρος της επικράτειάς του προς όφελος του ενωμένου Αζερμπαϊτζάν, του ελεύθερου Κουρδιστάν, του αραβικού σιιτικού κράτους και του ελεύθερου Βαλουχιστάν, θα κέρδιζε όμως τις περιοχές γύρω από τη Χεράτ του σημερινού Αφγανιστάν - πρόκειται για περιοχές που χαρακτηρίζονται από ιστορική και γλωσσική εγγύτητα με την Περσία. Το Ιράν θα μετατρεπόταν ξανά σε εθνικό κράτος των Περσών και το πιο δύσκολο από τα ζητήματα που θα ανέκυπταν θα ήταν το κατά πόσο θα κρατούσε το λιμάνι του Μπαντάρ Αμπάς ή θα το παρέδιδε στο αραβικό σιιτικό κράτος.
Όσο για το Αφγανιστάν, οι απώλειές του στα δυτικά προς όφελος του Ιράν, θα αντισταθμίζονταν από τα κέρδη του στα Ανατολικά εις βάρος του Πακιστάν. Εκεί οι φυλές του βορειοδυτικού Πακιστάν θα επανενώνονταν με τα αδέρφια τους στο Αφγανιστάν (ο στόχος της άσκησης δεν είναι να χαράξουμε χάρτες όπως θα τούς θέλαμε εμείς, αλλά όπως θα τούς επιθυμούσαν οι τοπικοί πληθυσμοί) Το Πακιστάν, άλλο ένα αφύσικο κράτος, θα έχανε επίσης τη Βαλοχιανή επικράτεια προς όφελος ενός ελεύθερου Βαλουχιστάν. Το «φυσικό» Πακιστάν που θα απέμενε θα βρισκόταν εξ ολοκλήρου στα ανατολικά του Ινδού ποταμού, με την εξαίρεση μιας δυτικής μύτης δίπλα στο Καράτσι.
Οι πόλεις κράτη των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων θα αντιμετώπιζαν διαφορετικές μοίρες - πράγμα που είναι πολύ πιθανόν να συμβεί και στην πραγματικότητα. Κάποιες από αυτές πιθανόν θα ενσωματώνονταν στο αραβικό σιιτικό κράτος το οποίο θα περιτριγύριζε μεγάλο μέρος του περσικού κόλπου (αυτό το κράτος είναι πολύ πιθανότερο να εξελιχθεί σε αντίβαρο, παρά σε σύμμαχο του περσικού Ιράν). Καθώς όλες οι πουριτανικές κοινωνίες είναι υποκριτικές κοινωνίες, το Ντουμπάι θα έπρεπε κατ’ ανάγκην να διατηρήσει τον χαρακτήρα της παιδικής χαράς για πλούσιους που ξεφαντώνουν. Το Κουβέιτ θα διατηρούσε τα σημερινά του σύνορα, ακριβώς όπως και το Ομάν.
Σε κάθε περίπτωση, η υποθετική επαναχάραξη των συνόρων που προτείνω αντανακλά είτε εθνικές προτιμήσεις, είτε θρησκευτικές κοινότητες και σε κάποιες περιπτώσεις και τα δύο. Φυσικά, αν μπορούσαμε να φτιάξουμε τα σύνορα για τα οποία συζητάμε απλά κουνώντας το μαγικό μας ραβδί, προφανώς θα προτιμούσαμε να επιφέρουμε τις αλλαγές με επιλεκτικό τρόπο. Παρόλ’ αυτά, η μελέτη του διορθωμένου χάρτη, μπορεί να μάς δώσει μια ιδέα για τις μεγάλες αδικίες που έχουν επιφέρει τα πραγματικά σύνορα, όπως αυτά χαράχτηκαν από τους Γάλλους και τους Άγγλους κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα, σε μια περιοχή που πάλευε να ορθοποδήσει έπειτα από τις ήττες και τις ταπεινώσεις που είχε υποστεί κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα.
Ίσως να είναι αδύνατο να διορθωθούν τα σύνορα έτσι ώστε να αντανακλούν τις πραγματικές επιθυμίες των λαών. Ίσως να είναι αδύνατο· για την ώρα. Με τον καιρό όμως, και φυσικά με την αναπόφευκτη αιματοχυσία που συνοδεύει τέτοιες διαδικασίες, είναι βέβαιο ότι νέα και πιο δίκαια σύνορα θα εμφανιστούν. Η Βαβυλώνα άλλωστε έχει πέσει - κι όχι μονάχα μία φορά.
Εν τω μεταξύ οι ένστολοι άνδρες και γυναίκες μας θα συνεχίσουν να πολεμούν με στόχο την εξασφάλισή μας από την τρομοκρατία, την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας και την πρόσβαση στα πετρελαϊκά αποθέματα σε μια περιοχή του κόσμου που πεπρωμένο της είναι να βρίσκεται σε διαρκή εσωτερικό πόλεμο. Τεχνητοί διαχωρισμοί και αναγκαστικές ενώσεις βασιλεύουν στην περιοχή που εκτείνεται ανάμεσα στην Άγκυρα και το Καράτσι. Μαζί με τα δεινά που συσσωρεύει η περιοχή από μόνη της, αποτελούν το καλύτερο εκτροφείο τρομοκρατών και φανατικών θρησκόληπτων που θα μπορούσε να φανταστεί και ο πλέον ευφάνταστος εγκέφαλος. Εκεί όπου οι άνδρες και οι γυναίκες κοιτούν τα σύνορα τους με μίσος, εκεί είναι που επιδίδονται με τον μεγαλύτερο ενθουσιασμό στην αναζήτηση εχθρών.
Οι παραμορφώσεις της Μέσης Ανατολής υπόσχονται ότι όλα τα προβλήματα του πλανήτη, από την υπερπροσφορά τρομοκρατών, μέχρι το στέρεμα των ενεργειακών πηγών, θα χειροτερεύουν για πολύ πολύ καιρό. Σε αυτή την περιοχή, όπου πάντα κυριαρχούσαν οι χειρότερες όψεις του εθνικισμού και όπου οι πιο ευτελείς όψεις της θρησκείας τείνουν να κυριαρχήσουν επί ενός θρησκευτικού δόγματος το οποίο κυλάει όλο και περισσότερο στην απελπισία, οι ΗΠΑ, οι σύμμαχοί τους και πάνω απ’ όλα οι ένοπλες δυνάμεις μας, θα αντιμετωπίζουν τη μία κρίση μετά την άλλη, δίχως ορατό τέλος. Ενώ το Ιράκ μπορεί να αποτελέσει ένα ελπιδοφόρο αντιπαράδειγμα -αν βέβαια δεν εγκαταλείψουμε πρόωρα την επικράτειά του- το υπόλοιπο αυτής της τεράστιας περιοχής δεν έχει να προσφέρει τίποτα άλλο από προβλήματα σε όλα τα μέτωπα, προβλήματα που όσο περνάει ο καιρός θα χειροτερεύουν.
Κι αν λέμε ότι τα σύνορα της ευρύτερης Μέσης Ανατολής δεν μπορεί να αλλάξουν ώστε να αντανακλούν τους φυσικούς δεσμούς του αίματος και της πίστης, μπορούμε να είμαστε σίγουροι για ένα πράγμα: ότι όσο η αιματοχυσία στην περιοχή θα συνεχίζεται, ένα κομμάτι του αίματος θα είναι το δικό μας.

 


1 http://www.armedforcesjournal.com/2006/06/1833899