22 Οκτωβρίου, 2018

 

 ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ

Το περιοδικό antifa
και οι εκδόσεις antifa scripta
κυκλοφορούν στο βιβλιοπωλείο Nouveau
[Παντανάσσης 78, στον πεζόδρομο]
 


 

 

 

 


 

 

Το 1979 το ΠΑΣΟΚ διοργάνωσε στην Αθήνα την Γ’ Μεσογειακή Συνδιάσκεψη Σοσιαλιστικών Κομμάτων. Τα τέλη των ‘70s ήταν μια ενδιαφέρουσα περίοδο για την ελληνική εξωτερική πολιτική και τον αριστερό τριτοκοσμισμό.[1] Είναι τότε που χτίστηκαν οι λεγόμενες «παραδοσιακά καλές σχέσεις με τον αραβικό κόσμο». Το ΠΑΣΟΚ είχε αναλάβει μεγάλο μέρος αυτών των σχέσεων. Έτσι η ρητορική που χρησιμοποιείτο είχε μπόλικο ΝΑΤΟ και κακούς Αμερικάνους, είχε μπόλικο σοσιαλισμό, αλλά από πίσω μπορεί κανείς να εντοπίσει αρκετά καθαρά τα συμφέροντα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.

 

Το κείμενο που ακολουθεί είναι η εισήγηση του Α. Παπανδρέου σε αυτή την Συνδιάσκεψη. Με λίγη προσπάθεια μπορεί κανείς να δει πίσω από τις φλογερές αντι-ιμπεριαλιστικές ρητορείες. Και να κοιτάξει τον πραγματικό στόχο των λεγομένων του Παπανδρέου που δεν είναι άλλος από την Τουρκία. Όταν λοιπόν οι αριστερές μιλούν για αλληλεγγύη στον τρίτο κόσμο, για μεσόγειο ελεύθερη και σοσιαλιστική, για κακούς αμερικάνους, στην πραγματικότητα εννοούν στήριξη στον ελληνικό ιμπεριαλισμό, μεσόγειο ελληνική λίμνη και κακούς τούρκους.

 

 

 


 

Εισήγηση του Προέδρου του Π.Α.ΣΟ.Κ. Ανδρέα Παπανδρέου στην Γ’ Μεσογειακή Συνδιάσκεψη, Αθήνα, 1979.

 

Σας καλωσορίζω στη χώρα μας, το μεγάλο σταυροδρόμι της κοινής πολιτιστικής και ιστορικής μας πορείας.

 

Το Κίνημά μας των προοδευτικών οργανώσεων και Σοσιαλιστικών Κομμάτων της Μεσογείου περνά τον τρίτο χρόνο της ζωής του, σε μια εποχή κρίσης για την περιοχή μας, που όμως τα ιδιόμορφα χαρακτηριστικά της δικαιώνουν ακόμη περισσότερο την ύπαρξή του και καθιστούν ακόμα επιτακτικότερη την ανάγκη μιας συνειδητής κοινής πορείας των Λαών μας.

 

Η χάραξη της κοινής αυτής πορείας είναι δική μας ευθύνη. Κύριος σκοπός της σημερινής μας Γ’ Συνδιάσκεψης θα πρέπει να είναι η σαφέστερη διατύπωση των κοινών στόχων και της κοινής στρατηγικής. Επιβάλλεται να κατανοήσουμε την κοινότητα όχι μόνο των καταβολών μας, των συμφερόντων, των προβλημάτων και των κινδύνων αλλά και των προσδοκιών των Λαών μας για εθνική ανεξαρτησία, κοινωνική δικαιοσύνη, δημοκρατία και ειρήνη για να πιστέψουμε ακόμα περισσότερο στην κοινότητα του αγώνα μας και την ανάγκη κοινών στόχων και κοινής πορείας.

 

Έχουμε κοινές ρίζες στο εύφορο χώμα των μεγάλων Μεσογειακών πολιτισμών, του Ελληνικού, του Ρωμαϊκού, του Βυζαντινού, του Ισλαμικού και κοινές καταβολές στις κοινωνικοοικονομικές δομές που τους στήριξαν.

 

Αυτό μας δίνει την πολιτιστική και κοινωνική φυσιογνωμία μας, σαν Μεσογειακή κοινωνία, που ταυτόχρονα μας διαφοροποιεί από τους άλλους Λαούς των τριών Ηπείρων μας, Ευρώπης, Ασίας και Αφρικής. Για μας, η Μεσόγειος δεν είναι μια θάλασσα, σύνορο που μας χωρίζει, αλλά η εστία που μας ενώνει. Το λίκνο μας καλλίτερα. Η μακραίωνη παρουσία μας στις όχθες της, της δίνει ιστορική και πολιτιστική οντότητα. Γι’ αυτό, η ενότητά μας είναι ιστορική και όχι γεωγραφική.

 

Η Μεσόγειος είναι ακόμα ο κύριος δρόμος επικοινωνίας μεταξύ μας και με τον υπόλοιπο κόσμο. Αν εμποδιστεί η ελεύθερη διακίνηση δια μέσου της Μεσογείου, οι περισσότερες χώρες μας θα αντιμετωπίσουν πρόβλημα ύπαρξης. Η ελεύθερη Μεσόγειος είναι ο ζωτικός μας χώρος.

 

Όμως σιγά – σιγά η θάλασσά μας μετατράπηκε στην πιο ανασφαλή θάλασσα της γης. Οποιαδήποτε στιγμή, και μάλιστα χωρίς κανένα δικό μας έλεγχο, μπορεί να μετατραπεί σε εστία πολεμικής σύρραξης, ακόμα παγκόσμιου πυρηνικού πολέμου. Και τούτο, γιατί η Μεσόγειος είναι ο πιο ευαίσθητος χώρος αντιπαράθεσης των δύο υπερδυνάμεων.

 

Αιτία είναι το γεγονός ότι η Μεσόγειος αποτελεί το θέατρο της πιο επιθετικής πολιτικής του Αμερικανικού Ιμπεριαλισμού. Οι βόρειες ακτές της ιδιαίτερα σημαδεύονται από μια αλυσίδα αμερικανικών βάσεων κάθε λογής, τηλεπικοινωνιακών, αεροναυτικών, στρατιωτικών σε όλη την έκταση από Μαρόκο, Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία, Ελλάδα και Κύπρο.

 

Αυτή η αλυσίδα βάσεων μαζί με τον 6ο αμερικανικό στόλο που διασχίζει αέναα την θαλάσσια έκταση της Μεσογείου αποτελεί δυνητικά την πιο εκρηκτική πυριτιδαποθήκη στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα, που περιλαμβάνει ακόμα και πυρηνικά όπλα, και η οποία συνοδεύεται από τεράστια στρατιωτική παρουσία.

 

Απέναντι σ’ αυτή τη δύναμη αντιπαρατάσσεται – έστω και με συγκριτικά πολύ μικρότερη παρουσία – μια άλλη τεράστια δύναμη, ο σοβιετικός στόλος, γνωστός σαν 5η Εσκάρδα. Είναι αυτή η κατάσταση που επαπειλεί σύρραξη οποιαδήποτε στιγμή και αποκλεισμό και καταστροφή των χωρών μας και μάλιστα από συνθήκες άσχετες προς τη βούλησή μας.

 

 

 

Αλλά δεν είναι μόνο οι κίνδυνοι. Η παρουσία βάσεων και επιθετικής στρατιωτικής δύναμης αποτελούν οργανικό μέρος μιας καθολικότερης επέμβασης στην περιοχή της Μεσογείου, πολιτικοστρατιωτικής, οικονομικής και πολιτιστικής, με στόχο τον απόλυτο γεωπολιτικό της έλεγχο και την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών της πόρων.

 

Πολιτικοστρατιωτικά αξίζει να σημειωθεί παραδείγματος χάριν ότι οι βάσεις θέτουν υπό όρους την εθνική υπόσταση και κυριαρχία των χωρών που τις έχουν. Αποτελούν ξένα κυρίαρχα σώματα ιδιαίτερα οι κύριες πυρηνικές και τηλεπικοινωνιακές όπως της Ιταλίας, της Τουρκίας και της Ελλάδας. Ο απόλυτος έλεγχος της λειτουργίας και της περιφρούρησής τους είναι στα χέρια Αμερικανών. Κανένας ντόπιος αξιωματικός δεν έχει το δικαίωμα ελεύθερης εισόδου σ’ αυτές. Οι ντόπιοι στρατοί περιορίζονται, κατά χαρακτηριστική έκφραση Αμερικανού ειδικού του Πενταγώνου, «στη φρούρηση εξωτερικής περιμέτρου», προφανώς ενάντια στην αντίδραση των Λαών μας.

 

ʼμεσο πολιτικό όπλο της Αμερικής στη Μεσόγειο είναι ο 6ος στόλος. Τους στόχους της παρουσίας του μπορούμε να τους συνοψίσουμε σε πέντε σημεία:

1.    Εγκατάσταση και στήριξη φιλοαμερικανικών καθεστώτων και αποτροπή κοινωνικών μετασχηματισμών. Παράδειγμα στην Ελλάδα για το τελευταίο – αποτροπή κοινωνικών μετασχηματισμών – ήταν το πραξικόπημα των συνταγματαρχών του 1967 που οι κύριοι πρωταγωνιστές του αποτελούσαν όργανα των αμερικανικών υπηρεσιών ασφαλείας.

2.    Κατοχή του πετρελαίου της Αραβικής Χερσονήσου και προστασία των αμερικανικών εταιρειών που το εκμεταλλεύονται.

3.    Προστασία του Ισραήλ και υποστήριξη της επεκτατικής πολιτικής τους.

4.    Δυνατότητα δημιουργίας κρίσης στην περιοχή της Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής, οποιαδήποτε στιγμή.

5.    Αποσταθεροποίηση αντιαμερικανικών ή ουδέτερων καθεστώτων, όπως π.χ. η Κύπρος του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου.

 

Στην πολιτικοστρατιωτική σκακιέρα, πλην των άμεσων υπάρχουν και οι έμμεσοι τρόποι ιμπεριαλιστικής επέμβασης. Σημειώνω δύο, που είναι πιο ύπουλοι και πιο επικίνδυνοι για την περιοχή μας λόγων των ιδιόμορφων ιστορικών συνθηκών που τη χαρακτηρίζουν. Ένας είναι ο διαμελισμός χωρών με βάση τις εθνικοθρησκευτικές μειονότητες που από λόγους ιδιόμορφης συγκυρίας τις απαρτίζουν.

 

Εκμεταλλευόμενος ο ιμπεριαλισμός τη συγκίνηση που προκαλεί στην παγκόσμια κοινή γνώμη ο δίκαιος αγώνας ορισμένων μεγάλων, καταπιεσμένων εθνοτήτων, καλλιεργεί, όπου τα συμφέροντά του το υπαγορεύουν, διασπαστικά κινήματα με στόχο την καταστροφή της αυτόνομης υπόστασης των χωρών που θέλει να ελέγξει ή να αφανίσει.

 

Πιο σαφή παραδείγματα στην περιοχή μας είναι η προσπάθεια διχοτόμησης της Κύπρου σε «Ελληνοχριστιανικό» και «Τουρκομουσουλμανικό» Κράτος και η επιχειρούμενη διαίρεση του Λιβάνου σε «Χριστιανικό» και ένα ή και δύο «Μουσουλμανικά» κρατίδια. Πέρα από το «διαίρει και βασίλευε», αυτό έχει και έναν άλλο πολιτικό στόχο. Να δικαιωθεί η ύπαρξη του Ισραήλ και σαν αναγκαία «θρησκευτική» οντότητα.

 

Συμπληρωματικός στόχος αυτή της στρατηγικής του διαμελισμού των χωρών είναι η δημιουργία στη θέση τους μιας σειράς BANTUSTANS, ανίσχυρων και εξαρτημένων κρατιδίων, με κατ’ όνομα εθνική υπόσταση, κατά το μοντέλο διαμελισμού της Νότιας Αφρικής. Αυτή τη μοίρα χαλκεύουν για τον ένδοξο Λαό της Παλαιστίνης με τη δημιουργία του BANTUSTAN της Δυτικής όχθης και της Γάζας. Ανάλογη μοίρα χαλκεύεται για την ελληνοκυπριακή και τουρκοκυπριακή κοινότητα.

 

Αν πέσουμε σε αυτή την παγίδα κακώς εννοουμένων εθνικιστικών και θρησκευτικών κινημάτων, η περιοχή μας, αλλά ιδιαίτερα η Αφρική, θα διαιρεθεί σε «κρατίδια» χωρίς τελειωμό. Ελάχιστες είναι οι χώρες που δεν διατρέχουν τέτοιο κίνδυνο.

 

Ο άλλος τρόπος έμμεσης ιμπεριαλιστικής επέμβασης, εξίσου ύπουλος και επικίνδυνος για την περιοχή μας, είναι η υποδαύλιση, ενίσχυση και καθοδήγηση του επεκτατικού σωβινισμού της άρχουσας τάξης ορισμένων χωρών που τα συμφέροντά τους συμπίπτουν με τα συμφέροντά του ιμπεριαλισμού. Μέσα σ’ αυτή τη στρατηγική εμπίπτουν και οι πόλεμοι διά «πληρεξουσίων». Τέτοιες χώρες είναι στη Νότιο Αμερική η Βραζιλία και στη Νοτιοανατολική Ασία η Ταϋλάνδη. Στην περιοχή μας ο ιμπεριαλισμός καθοδήγησε και ενίσχυσε μετά τη δημιουργία του CENTO πλάι στο Ισραήλ, τον επεκτατικό σωβινισμό της άρχουσας τάξης της Περσίας και της Τουρκίας. Με την επανάσταση του Περσικού Λαού χάθηκε ο ρόλος του «πληρεξουσίου» για την Περσία. Παραμένει όμως ο ρόλος της Τουρκίας και μάλιστα γίνεται ακόμα πιο επικίνδυνος.

 

Η επεκτατική τάση της Τουρκίας πηγάζει πρωταρχικά από τη συγκεκριμένη δυναμική του κοινωνικού της συστήματος και από τις οικονομικές και πολιτικές ανάγκες της άρχουσας τάξης. Οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ εξωθούν, σχεδιάζουν και καθοδηγούν αυτόν τον επεκτατισμό με βάση τα γεωπολιτικά τους συμφέροντα. Με ταχύτερο ρυθμό σήμερα, όπως φαίνεται από την τεράστια οικονομική και στρατιωτική βοήθεια που προγραμματίζουν για την Τουρκία, τη μετατρέπουν σε βασικό υπο-ιμπεριαλιστικό σταθμό τους.

 

Μέσα σ’ αυτή τη δυναμική, της ταύτισης του επεκτατικού σωβινισμού της άρχουσας τάξης της Τουρκίας με τα συμφέροντα του ιμπεριαλισμού, τοποθετείται η στρατιωτική κατοχή της Κύπρου και η τουρκική πρόκληση στο Αιγαίο. Και τα δύο αποτελούν κατάλυση της Διεθνούς τάξης, περιφρόνηση του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και διεθνών συνθηκών και κατάφωρη παραβίαση των αποφάσεων του Ελσίνκι, με τις οποίες καθορίζεται κώδικας σχέσεων των ευρωπαϊκών χωρών. Καταλύεται επίσης η Αρχή της μη επέμβασης και της μη παραβίασης των συνόρων. Γι’ αυτό, όπως δεν δεχόμαστε τον εθνικό αφανισμό των Παλαιστινίων, άλλο τόσο δεν δεχόμαστε τον αφανισμό της Κύπρου, και τη συρρίκνωση της Ελλάδας.

 

Ο αγώνας του Κυπριακού Λαού είναι μέρος του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα των Λαών της Μεσογείου. Η Κύπρος δεν αγωνίζεται μόνο για την εθνική της υπόσταση ενάντια στον τουρκικό σωβινισμό, αλλά για να αποτρέψει τη μετατροπή της σε μόνιμη στρατιωτική βάση του ιμπεριαλισμού, ΗΠΑ και ΝΑΤΟ, γιατί αυτός είναι ο κύριος στόχος της διχοτόμησης της Κύπρου.

 

Είναι υποχρέωση όλων μας να αγωνιστούμε για μια ανεξάρτητη, κυρίαρχη, ενιαία, εδαφικά ακέραιη και αδέσμευτη Κυπριακή Δημοκρατία, χωρίς ξένη στρατιωτική παρουσία, χωρίς επιθετικές ή κατασκοπευτικές βάσεις. Μια Κύπρο ελεύθερη για όλους τους κατοίκους της, χωρίς φυλετικές ή θρησκευτικές διακρίσεις. Θα πρέπει να απαιτήσουμε αμέσως την οριστική λύση του Κυπριακού, με βάση τις αποφάσεις του ΟΗΕ και μέσα στα πλαίσια του ΟΗΕ.

 

Ανάλογα θα πρέπει να συμπαρασταθούν όλα τα πραγματικά αντιιμπεριαλιστικά κινήματα της Μεσογείου στον αμυντικό αγώνα του Ελληνικού Λαού, για την προστασία των πανάρχαιων κυριαρχικών του δικαιωμάτων στο Αιγαίο, θάλασσα που γέννησε και γαλούχησε τον Ελληνισμό αδιάκοπα από τη χαραυγή της Ιστορίας.

 

Θα πρέπει να συμπαραταχθούμε για την υπεράσπιση του ενιαίου και αδιαίρετου ηπειρωτικού, νησιωτικού, εναέριου και υποθαλάσσιου χώρου της Ελλάδας, που κατοχυρώνεται από διεθνείς συνθήκες και συμβάσεις.

 

 

Η οικονομική επέμβαση στη Μεσόγειο έχει περάσει από όλα τα στάδια της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης της περιφέρειας που αποβλέπει στη μεταφορά του κοινωνικού πλεονάσματος στη μητρόπολη: Την πρωτόγονη συσσώρευση, με την απ’ ευθείας καταλήστευση των αγροτών και εργατών μας. Τις άνισες εμπορικές ανταλλαγές με αποτέλεσμα να αγοράζονται φτηνά οι πρώτες ύλες της περιοχής μας και ακριβά τα βιομηχανικά τους προϊόντα και η τεχνολογία. Τέλος, το σημερινό στάδιο απ’ ευθείας επενδύσεων σε Μεσογειακές χώρες με απαράδεκτους όρους βραχυπρόθεσμου επαναπατρισμού κερδών και κεφαλαίου.

 

Συσσωρευτικό αποτέλεσμα της ιμπεριαλιστικής επέμβασης είναι ότι οι Μεσογειακές χώρες παραμείναμε σε μεγάλο βαθμό καθυστερημένες περιφερειακές οικονομίες, με απαράδεκτα χαμηλό βιοτικό επίπεδο για τη μεγάλα μάζα των Λαών μας. Αυτό είναι ένα άλλο στοιχείο που μας διαφοροποιεί κοινωνικοοικονομικά από τις χώρες της Δυτικής Ευρώπης. Με εξαίρεση τη Γαλλία – και ιδιαίτερα τη Βόρεια Γαλλία – και τη Βόρεια Ιταλία, οι κοινωνίες όλων των μη σοσιαλιστικών χωρών της Μεσογείου είναι περιφερειακοί καπιταλιστικοί σχηματισμοί, που κυριαρχούνται από τις καπιταλιστικές μητροπόλεις.

 

Παρά τους ιστορικούς εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες χωρών της Β. Αφρικής και της Μέσης Ανατολής, ολόκληρης σχεδόν αυτής της περιοχής η οικονομική ζωή κυριαρχείται, έστω και πιο έμμεσα, από τα ίδια κέντρα μέσω των ίδιων φορέων των πολυεθνικών είτε υπό μορφήν εμπορικών και βιομηχανικών εταιρειών, είτε υπό μορφήν μελετητικών ή κατασκευαστικών γραφείων.

 

Πέρα από τον κύριο στόχο της μεταφοράς του κοινωνικού πλεονάσματος από τη Μεσόγειο στη μητρόπολη, η οικονομική επέμβαση γίνεται με τρόπο που να ικανοποιείται και ο πολιτικός στόχος της αποτροπής της αυτόνομης πορείας των χωρών μας και ιδιαίτερα του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού. Αυτό μεθοδεύεται με την υπονόμευση της αυτοδυναμίας των εθνικών οικονομιών και την πλήρη ενσωμάτωσή τους στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα με εξειδικευμένους ρόλους που βγαίνουν όχι από τις ανάγκες κάθε χώρας αλλά από τις ανάγκες του ιμπεριαλισμού μέσα στον καθοδηγούμενο διεθνή καταμερισμό της εργασίας.

 

Φορέας της ιμπεριαλιστικής οικονομικής επέμβασης είναι οι πολυεθνικές εταιρείες. Όσο μεγαλύτερη είναι η παρουσία των πολυεθνικών εταιριών σε μια χώρα, τόσο περισσότερο η γενική ανάπτυξη αυτής της χώρας προσαρμόζεται – εξαναγκαστικά – στις απαιτήσεις της άρχουσας τάξης της μητρόπολης. Δεν πρέπει να εκπλήσσεται κανείς που οι περιφερειακές καπιταλιστικές χώρες, όπως οι χώρες της Νότιας Ευρώπης, δεν μπόρεσαν να πετύχουν μια αυτοδύναμη ανάπτυξη των στρατηγικών τομέων των οικονομιών τους, ή να βάλουν τις βάσεις για μια οικονομία με δικό τους κέντρο αποφάσεων και προγραμματισμού. Και τούτο γιατί οι στρατηγικές αποφάσεις που σχετίζονται με τη χρήση των πόρων παίρνονται από κέντρα που είναι έξω από τα σύνορά τους.

 

Η καρδιά του προβλήματος της εξάρτησης βρίσκεται στο γεγονός ότι το σχέδιο ανάπτυξης, ο τρόπος ανάπτυξης της εξαρτημένης οικονομίας οδηγείται σε κανάλια που αντανακλούν – επαναλαμβάνω – τις απαιτήσεις της μητρόπολης και όχι τις απαιτήσεις της συγκεκριμένης χώρας. Ταυτόχρονα το παραγωγικό σύστημα κάθε χώρας θεμελιώνεται πάνω στην ανεξέλεγκτη τεχνολογία των πολυεθνικών, την οποία δεν μπορούν οι χώρες μας να αναπτύξουν αυτοδύναμα. Αυτό αποτελεί σήμερα το σοβαρότερο δομικό στοιχείο της εξάρτησης και της ενσωμάτωσης στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα.

 

Στην περιοχή μας, μηχανισμό ενσωμάτωσης αποτελεί η ΕΟΚ. Ο περίφημος διάλογος Βορρά-Νότου, στον Ευρωπαϊκό χώρο, όπως εξελίχτηκε, αποτελεί και αυτός διαδικασία ενσωμάτωσης του Νότου στις δομές του Βορρά, αλλά πάντα μέσα σε καθεστώς «περιφερειακής εξάρτησης». Φορείς της ιμπεριαλιστικής επέμβασης πλάι στις πολυεθνικές εταιρείες είναι τα διάφορα ταμεία της ΕΟΚ και οι διεθνείς χρηματοδοτικοί οργανισμοί που ελέγχονται από το αμερικανικό κεφάλαιο, όπως η Διεθνής Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Τα δάνεια που προέρχονται από τους φορείς αυτούς, όπως και από τα διάφορα ταμεία της ΕΟΚ, συνοδεύονται πάντα από πολιτικούς όρους που έχουν συνήθως «τεχνοκρατική» όψη, όπως νομισματική «σταθεροποίηση» και «εκσυγχρονισμό» του συνδικαλισμού. Παράδειγμα, τα τελευταία δάνεια που έλαβε η Ιταλία από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

 

Όλα αυτά, αποβλέπουν στον κύριο στόχο της αποτροπής των κοινωνικών μετασχηματισμών προς μια σοσιαλιστική κοινωνία. Γι’ αυτό είναι και πολιτικός ο στόχος ένταξης των Μεσογειακών χωρών στην ΕΟΚ – για να αποτραπεί ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός.

 

 

Ανάλογα μεθοδευμένη είναι η ιμπεριαλιστική επέμβαση στο επίπεδο της πολιτιστικής ζωής και της παιδείας με στόχο τη διαμόρφωση ενός συστήματος αξιών, που να αποδέχεται την ιμπεριαλιστική επικυριαρχία σαν «πρόοδο».

 

Η μακραίωνη πολιτιστική μας συνέχεια διακόπτεται απότομα και οι πολιτιστικές μας ρίζες χαλαρώνουν από την σύγκρουση (IMPACT) με τα εισαγόμενα πρότυπα του καταναλωτικού «πολιτισμού» των πολυεθνικών. Ζούμε εποχή καθολικής πολιτιστικής σύγχυσης κατά τον πιο μετριοπαθή χαρακτηρισμό. Από λίκνα πολιτισμών κινδυνεύουμε να γίνουμε κοινωνίες χωρίς πολιτισμό. Επιπλέον, οι αρχαιολογικοί και παραδοσιακοί μας χώροι, όπως τα ακρογιάλια μας και οι άλλες φυσικές ομορφιές μας καταστρέφονται από τη λαίλαπα μιας τουριστικής βιομηχανίας κατευθυνόμενης από ξένα κέντρα στην υπηρεσία ξένων συμφερόντων.

 

Ταυτόχρονα, η Μεσόγειος, η όμορφη θάλασσά μας μετατρέπεται σιγά-σιγά, σε μια από τις πιο μολυσμένες θάλασσες της γης, αποχετευτική λεκάνη των πολυεθνικών βιομηχανιών που εγκαθίστανται ανεξέλεγκτα στις ακτές μας.

 

 

Αντιμέτωποι με αυτή την επιθετική και καταστροφική πολιτικοστρατιωτική, οικονομική και πολιτιστική ιμπεριαλιστική επέμβαση, που υποθάλπεται από τα ντόπια κατεστημένα, οι Λαοί μας ορθώνουν την αντίστασή τους.

 

Αυτή η αντίσταση στις χώρες μας, με την εξαίρεση της Γαλλίας και της Ιταλίας που ανήκουν ταυτόχρονα και στο μητροπολιτικό χώρο του ιμπεριαλισμού, έχει πάρει περισσότερο ή λιγότερο συνειδητά το χαρακτήρα του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα.

 

Το Μεσογειακό Σοσιαλιστικό Κίνημα, αγωνίζεται έναν αγώνα απαγκίστρωσης των Λαών μας από την «προστασία» και την εκμετάλλευση του ιμπεριαλισμού. Γι’ αυτό το όραμα μιας αληθινής σοσιαλιστικής κοινωνίας στη Μεσόγειο θα γίνει πραγματικότητα. Γιατί η σοσιαλιστική αλλαγή ιστορικά έχει πραγματοποιηθεί μόνο σαν προέκταση ανάλογων εθνικοαπελευθερωτικών αγώνων.

 

Οι αμερικανικές πολεμικές βάσεις και ο 6ος στόλος ουσιαστικά στρέφονται ενάντια σ’ αυτό το βαθύτερο κοινωνικό αγώνα. Αποτελούν κατ’ εξοχή κατασταλτική δύναμη για περιφρούρηση του STATUS QUO, της PAX AMERICANA. Η αντιπαράθεση προς τη Σοβιετική Ένωση είναι δευτερεύουσα και οπωσδήποτε εξαρτάται από την έκβαση της πρωτογενούς μεγάλης ιστορικής αναμέτρησης των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων από τη μια μεριά, και του ιμπεριαλισμού από την άλλη.

 

Συμπερασματικά, είναι επιτακτική ιστορική ανάγκη να κατανοήσουμε: Ο αντίπαλος είναι κοινός: Ο ιμπεριαλισμός. Αλλά και οι προσδοκίες των Λαών μας είναι κοινές: Εθνική Ανεξαρτησία, αυτοδύναμη οικονομική ανάπτυξη, κοινωνικά δίκαιη και δημοκρατική κοινωνία. Με δυο λόγια το όραμα μια αληθινά ανεπτυγμένης, αληθινά σοσιαλιστικής κοινωνίας.

 

Το όραμα είναι μεγάλο γιατί υπάρχει και η συνειδητοποίηση ότι οι δυνατότητες της περιοχής μας είναι μεγάλες. Φυσικοί πόροι, τεράστιοι συναλλαγματικοί πόροι και ανθρώπινο δυναμικό με μακραίωνη συσσωρευμένη γνώση και εμπειρία και παράδοση ακάματου αγώνα κατά των κάθε λογής κατακτητών.

 

Όλα αυτά τα κοινά κάνουν και τον αγώνα μας κοινό, ένα και ενιαίο. Πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε και αυτό και να παραδεχτούμε μαζί ότι μέχρι σήμερα λίγο το έχουμε συνειδητοποιήσει. Πολλές φορές δρούμε σαν να αγωνιζόμαστε τον «ατομικό» μας αγώνα.

 

Υπάρχει όμως και ένας άλλος ουσιαστικός λόγος. Για τον ιμπεριαλισμό η Μεσόγειος αποτελεί ένα ενιαίο υποσύστημα. Οι επεμβάσεις σε κάθε μια χώρα δεν είναι ανεξάρτητες αλλά συνάρτηση του σχεδίου επέμβασης σε ολόκληρη την περιοχή. Η εγκατάσταση ενός είδους βάσεων σε μια χώρα είναι συνάρτηση άλλου είδους βάσεων σε μια άλλη. Τηλεπικοινωνίες στην Τουρκία. Αεροναυτικές βάσεις στην Ελλάδα. Στρατιωτική δύναμη επέμβασης στην Ιταλία κ.ο.κ.

 

Παραδείγματα αυτής της αλληλουχίας και αλληλοεξάρτησης είναι πολλά. Ας πάρουμε τον εμφύλιο πόλεμο της Ιορδανίας του 1970. Το σύστημα των αμερικανικών βάσεων και οι στρατιωτικές δυνάμεις οι σταθμευμένες στη Μεσόγειο και την Ευρώπη είχαν ετοιμαστεί να επέμβουν σε περίπτωση νίκης των Παλαιστινίων ή επέμβασης στο πλευρό τους της Συρίας και του Ιράκ.

 

Ανάλογα αλληλένδετη είναι η οικονομική επέμβαση. Γι’ αυτό οι παραμορφώσεις που επιβάλλονται στις εθνικές οικονομίες των χωρών μας είναι αλληλοσυναρτώμενες και συμπληρωματικές η μία της άλλης, στα πλαίσια του γενικότερου μοντέλου ιμπεριαλιστικής επέμβασης στην περιοχή. Παράδειγμα: Ο ρόλος των Αραβικών Χωρών του Κόλπου είναι η εντατική παραγωγή πετρελαίου, όχι σύμφωνα με τις ανάγκες τους, αλλά σύμφωνα με τις ανάγκες της Αμερικής, της Δυτικής Ευρώπης και της Ιαπωνίας. Της Ελλάδας ο ρόλος είναι η εγκατάσταση διυλιστηρίων και πετροχημικών βιομηχανιών με όρους ενάντια στα πραγματικά συμφέροντα του Ελληνικού Λαού και με ανεξέλεγκτο τρόπο που καταστρέφουν τις Ελληνικές θάλασσες. Ταυτόχρονα, η Αθήνα μετατρέπεται σε βάση πολυεθνικών εταιριών που έχουν ακτίνα δράσης τους τη Μέση Ανατολή, γεγονός που φέρνει τεράστιες παραμορφώσεις στην εθνική οικονομία: Τεράστια έργα υποδομής, υπέρμετρη διόγκωση του τομέα των υπηρεσιών, ακατάσχετη αύξηση αξιών γης και ενοικίων, κλπ.

 

 

Με τη συνειδητοποίηση της κοινότητας των προβλημάτων αλλά και των προσδοκιών των Λαών μας, η απόφαση για κοινό αγώνα δεν αποτελεί πλέον επιλογή, αλλά ιστορική αναγκαιότητα.

 

Κοινός αγώνας προϋποθέτει κοινή στρατηγική, η οποία θα μπορούσε να αποτελέσει το πλαίσιο μιας Χάρτας Συνεργασίας των Μεσογειακών Λαών, για μια ελεύθερη, αδέσμευτη, σοσιαλιστική Μεσόγειο, όπου κάθε Λαός θα είναι εθνικά κυρίαρχος στη χώρα του. Η κοινή στρατηγική θα πρέπει να ανταποκρίνεται στις συνθήκες της Μεσογείου αλλά και του ευρύτερου και παγκόσμιου χώρου σε ό,τι αφορά τουλάχιστο την γεωπολιτική αντιπαράθεση των υπερδυνάμεων. Έχουμε ήδη αναφερεθεί στις συνθήκες της περιοχής μας, ας δούμε τις σημερινές συνθήκες στο παγκόσμιο επίπεδο.

 

Ήδη από την άνοδο του Κάρτερ στην εξουσία, η «ειρηνική συνύπαρξη» της εποχής του Νίξον έδωσε τη θέση της σε μια «μαχητική συνύπαρξη» με τη Σοβιετική Ένωση. Τα βαθύτερα αίτια της αλλαγής στο κλίμα των σχέσεων μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων πρέπει να αναζητηθούν στη βαθειά οικονομική κρίση που περνά ο παγκόσμιος καπιταλισμός και τον κλονισμό των ερεισμάτων στον Τρίτο Κόσμο.

 

Γι’ αυτό η δυναμική της μαχητικής συνύπαρξης πηγάζει από τις ΗΠΑ. Η πολιτική των ΗΠΑ έχει σαφώς επεκτατικό χαρακτήρα, που καθορίζεται από τους νόμους κίνησης του καπιταλιστικού συστήματος στην ιμπεριαλιστική του φάση. Η επέκταση της επιρροής των ΗΠΑ είναι βασικό δομικό χαρακτηριστικό του συστήματος και αναγκαία προϋπόθεση για την επικυριαρχία τους στον καπιταλιστικό χώρο με τη διάχυση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής σε καινούργιες αγορές και την ενσωμάτωση τους στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα. Η διάνοιξη νέων αγορών είναι απαραίτητη για την παραπέρα συσσώρευση του κεφαλαίου. Για τη διασφάλιση – των νέων αγορών – οι ΗΠΑ προωθούν, στηρίζουν, ή επιβάλλουν πολιτικοστρατιωτικές δομές που εγγυώνται την εκμετάλλευση των χωρών της περιφέρειας. Σ’ αυτό όμως οι ΗΠΑ βρίσκονται αντιμέτωπες με τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα, τα οποία όπου διεξάγουν νικηφόρο αγώνα κλείνουν τις αγορές των χωρών τους στην αχαλίνωτη εκμετάλλευση του παγκόσμιου καπιταλισμού. Αυτό την τελευταία δεκαετία έγινε πραγματικότητα στην Νοτιοανατολική Ασία, Βιετνάμ, Καμπότζη, Λάος και στην Αφρική, ιδιαίτερα Αγκόλα, Μοζαμβίκη, Αιθιοπία και τελευταία στην Περσία. Εδώ βρίσκεται η πεμπτουσία της κρίσης που διέρχεται ο καπιταλισμός καθώς και τα βασικά αίτια της νέας επιθετικότητας των ΗΠΑ. Η απ’ ευθείας αντιπαράθεση με την Σοβιετική Ένωση εξαρτάται από τον βαθμό και τον τρόπο που η τελευταία υποστηρίζει τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα στον αντι-ιμπεριαλιστικό τους αγώνα.

 

Η προώθηση θέσεων στο παγκόσμιο επίπεδο από τη Σοβιετική Ένωση δεν αποτελεί δομικό χαρακτηριστικό του Σοβιετικού μοντέλου ανάπτυξης αλλά μια αμυντική πολιτική στην επεκτατική πολιτική του ιμπεριαλισμού. Παραπέρα όμως η επέκταση της επιρροής της Σοβιετικής Ένωσης στο διεθνή χώρο καθίσταται γι’ αυτήν αναγκαία για δύο ακόμα λόγους: Ο ένας είναι η διατήρηση της ηγεμονίας της στο χώρο της Ανατολικής Ευρώπης και ο άλλος ο σκληρός ανταγωνισμός της με την Κίνα. Η στάση της Ρουμανίας που είναι μέλος του Συμφώνου της Βαρσοβίας είναι ενδεικτική των δυνάμεων που αναπτύσσονται στον παραδοσιακό χώρο της Σοβιετικής επιρροής στην Ανατολική Ευρώπη.

 

Ο ανταγωνισμός μεταξύ Σοβιετικής Ένωσης και Κίνας, πέρα από τις οποιεσδήποτε συνοριακές διαφορές, απορρέει και από το διαφορετικό τρόπο ανάπτυξης που οι δύο αυτές χώρες ακολούθησαν. Γι’ αυτό είναι ζωτικός και οξύτατος, γιατί αποβλέπει στην προάσπιση και επιβεβαίωση από την κάθε μια του δρόμου που διάλεξε στην πορεία της προς το Σοσιαλισμό. Κάτι που συνδέεται άμεσα με το ποια τελικά απ’ τις δύο χώρες θα αποτελέσει την ηγεμονική δύναμη στον παγκόσμιο σοσιαλιστικό χώρο. Ο ανταγωνισμός αυτός έγινε ακόμα πιο οξύς με απρόβλεπτες συνέπειες με την αλλαγή πορείας της Κίνας. Η έξοδός της στο παγκόσμιο προσκήνιο των «υπερδυνάμεων» δημιουργεί μεγαλύτερη ένταση στις σχέσεις μεταξύ ΗΠΑ και Σοβιετικής Ένωσης. Η Κίνα μετά το θάνατο του Μάο εγκατέλειψε τη μέχρι τότε στρατηγική ανάπτυξή της στον εσωτερικό τομέα και την πολιτική περιορισμένης παρουσίας στον διεθνή χώρο. Στρατηγικός στόχος της Κίνας σήμερα είναι να γίνει η τρίτη υπερδύναμη που να βασίζεται όχι μόνο κύρια στην αριθμητική υπεροχή της, αλλά και σε εκσυγχρονισμένο τεχνολογικό, οικονομικό και στρατιωτικό εξοπλισμό αντίστοιχο των δύο άλλων υπερδυνάμεων. Στην πορεία αυτή, καθοριστικός παράγοντας είναι η αντίθεσή της με τη Σοβιετική Ένωση. Αντίθεση που την οδήγησε στον εναγκαλισμό με τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό.

 

Οι ΗΠΑ εκμεταλλεύτηκαν το άνοιγμα της Κίνας για δύο κυρίως λόγους: Ο ένας είναι η τεράστια αγορά που διανοίγεται για τα αμερικάνικα προϊόντα και το αμερικανικό Κεφάλαιο και ο άλλος η Σοβιετική διένεξη. Η σύσφιγξη των σχέσεων ΗΠΑ και Κίνας χρησιμοποιείται σαν μέσο πίεσης ενάντια στη Σοβιετική Ένωση, και την αυξανόμενη επιρροή της στην Αφρική και τη Νοτιοανατολική Ασία. Οι ΗΠΑ επιδίωξαν να χρησιμοποιήσουν τον οξύτατο ανταγωνισμό μεταξύ Σοβιετικής Ένωσης και Κίνας, για να προωθήσουν τους δικούς τους στόχους. Μια πολιτική που αποδεικνύεται επικίνδυνη, γιατί οδηγεί σε κινήσεις αντιπερισπασμού που προκαλούν ή ενθαρρύνουν τοπικές αναμετρήσεις με απροσδιόριστες συνέπειες.

 

Στο χώρο της Ασίας, το σύμφωνο φιλίας της Κίνας, με το Τόκιο έθεσε τα θεμέλια για έναν άξονα Κίνας – Ιαπωνίας – ΗΠΑ με στόχους την ανακοπή της Σοβιετικής επιρροής στη Ν.Α. Ασία και την περικύκλωση της Σοβιετικής Ένωσης εξ ανατολών. Αλλά υπήρξε αντίδραση. Η επέμβαση του Βιετνάμ στην Καμπότζη αποτελεί ουσιαστικά επέκταση και αντανάκλαση της Σοβιετοκινεζικής διένεξης στο χώρο της Ν.Α. Ασίας, που οδηγήθηκε σε άκρως ριψοκίνδυνο σημείο με την άμεση επέμβαση της Κίνας στο Βιετνάμ. Απώτερος στόχος της Κίνας οπωσδήποτε ήταν η ανατροπή της νέας ισορροπίας που διαμορφώθηκε στην περιοχή της Ινδοκίνας μετά την πτώση του φιλοκινεζικού καθεστώτος της Καμπότζης. Αυτή η πράξη της Κίνας δημιούργησε αναμφισβήτητα άμεσο κίνδυνο για την παγκόσμια ειρήνη. Αποτέλεσε άμεση πρόκληση προς τη Σοβιετική Ένωση που έχει υπογράψει αμυντικό σύμφωνο με το Βιετνάμ. Διαφάνηκε η δυνατότητα μετωπικής σύγκρουσης Κίνας και Σοβιετικής Ένωσης. Η επιθετική αυτή πρωτοβουλία της Κίνας που έλαβε χώρα αμέσως μετά την επιστροφή του Τενγκ από την Αμερική ήταν ασφαλώς εν γνώσει των ΗΠΑ, εάν δεν είχε και την έγκρισή τους.

 

Μέσα σ’ αυτό το ήδη τεταμένο καθεστώς σχέσεων μεταξύ των υπερδυνάμεων ήλθε η επανάσταση του Περσικού Λαού. Η ανατροπή του Σάχη στην Περσία αποτελεί αναμφισβήτητα το πιο καταλυτικό γεγονός της εποχής μας. Το παντοδύναμο κράτος του Σάχη που διάθετε έναν από τους μεγαλύτερους στρατούς του κόσμου ανατράπηκε από μια γνήσια λαϊκή επανάσταση. Κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος. Η ανατροπή του καθεστώτος αποτελεί ταυτόχρονα τη μεγαλύτερη ήττα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού σε παγκόσμια κλίμακα. Γιατί η Περσία αποτελούσε τον κατ’ εξοχή υπο-ιμπεριαλιστικό σταθμό των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή και τον Περσικό κόλπο και έναν από τους σοβαρότερους προμηθευτές πετρελαίου για τη Δύση. Ο αγώνας του Περσικού Λαού που οδήγησε στην ανατροπή του Σάχη είναι αγώνας αντι-ιμπεριαλιστικός και εθνικοαπελευθερωτικός. Συνδέεται βέβαια άμεσα με την αφύπνιση του Ισλάμ, ενός φαινομένου με απρόβλεπτες ακόμα προεκτάσεις. Στην περίπτωση της Περσίας ο έντονος θρησκευτικός χαρακτήρας του Λαϊκού Κινήματος αποτελεί τη συγκεκριμένη μορφή και έκφραση που παίρνει ο αγώνας για την αποτίναξη των δεσμών που χάλκευε για τον Περσικό Λαό ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός. Τα βαθύτερα αίτια της εξέγερσης του Περσικού Λαού ήταν εθνικά, πολιτικά και οικονομικά. Η στυγνή εκμετάλλευση του Λαού και η προκλητική χλιδή της ολιγαρχίας, το λαομίσητο καθεστώς του Σάχη που λειτουργούσε σαν πληρεξούσιος του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, οδήγησε τον Περσικό Λαό σε επανάσταση.

 

Η εγκαθίδρυση μιας Ισλαμικής Δημοκρατίας με βαθύτατα αντιϊμπεριαλιστικό χαρακτήρα θα έχει καταλυτικές συνέπειες όχι μόνο στην περιοχή της Μέσης Ανατολής αλλά στον παγκόσμιο χώρο γενικότερα. Ο παγκόσμιος συσχετισμός δυνάμεων έχει κυριολεκτικά ανατραπεί. Η νίκη του Περσικού Λαού θα σημάνει άμεσο «κίνδυνο» για μια σειρά από άλλες χώρες όπου υπάρχουν αντιδραστικά αμερικανόφιλα καθεστώτα. Ήδη ακούγονται οι «τριγμοί» των καθεστώτων της Ινδονησίας, του Πακιστάν και της Τουρκίας, χωρών με όλα τα στοιχεία της Περσικής Επανάστασης. Αλλά ούτε η Σαουδική Αραβία, το Ομάν και το Μαρόκο – σημαντικά φιλοαμερικανικά καθεστώτα – βρίσκονται έξω από τη ζώνη επίδρασής της.

 

 

ʼμεσα γεωπολιτικά πλήγματα για τον ιμπεριαλισμό σαν συνέπεια της αλλαγής στην Περσία, ήταν η κατάρρευση του CENTO και η απώλεια της Περσίας σαν του πανίσχυρου συμμάχου του Ισραήλ και της κατ’ εξοχήν αντιεπαναστατικής δύναμης στον Περσικό κόλπο.

 

Η Περσική επανάσταση υπήρξε καταλυτική και για την πολιτική της ίδιας της Αμερικής. Γιατί διακυβεύονται γι’ αυτή ζωτικά συμφέροντα, όπως τα πετρέλαια της Αραβικής Χερσονήσου, η ίδια η ύπαρξη του Ισραήλ και η ασφάλεια όλων των «πληρεξούσιων» της στην περιοχή. Γι’ αυτό, αρχίζει να διαγράφεται μια νέα ακόμα πιο μαχητική, στροφή της αμερικανικής πολιτικής σε ότι αφορά τουλάχιστον τη Μέση Ανατολή: Η στροφή από την επιτήρηση και περιφρούρηση της περιοχής διά «πληρεξουσίων», στην απ’ ευθείας ανάμιξη της ίδιας ακόμα και με στρατιωτική επέμβαση, πολιτική που είχε εγκαταλειφθεί με την αμερικανική πανωλεθρία στο Βιετνάμ.

 

Ντοκουμέντο της νέας αυτής πολιτικής που διαγράφεται είναι η συνυπογραφή από την Αμερική της συνθήκης Ισραήλ-Αιγύπτου σαν εγγυήτριας δύναμης. Αυτό της παρέχει και νομότυπα το «δικαίωμα» αν όχι την «υποχρέωση» για επέμβαση στη Μέση Ανατολή ακόμα και στρατιωτικά. Αυτό το δήλωσε άλλωστε και ο CYRUS VANCE σε σχετική ερώτηση της Γερουσίας. Ήδη ανακοινώθηκε από το Πεντάγωνο η δημιουργία ειδικής στρατιωτικής δύναμης κρούσεως 100.000 ανδρών για την περιφρούρηση της περιοχής.

 

ʼλλο στοιχείο ενδεικτικό της πολιτικής της άμεσης παρουσίας είναι η προγραμματιζόμενη δημουργία 5ου στόλου στην Αραβική θάλασσα και τον Ινδικό Ωκεανό – το κατ’ εξοχήν σύμβολο της εποχής της «ειρηνικής συνύπαρξης». Ο 5ος αμερικανικός στόλος θα συνδέει το σύστημα του 6ου της Μεσογείου και του 7ου του Ειρηνικού. Κύρια αποστολή του είναι η στενότερη επιτήρηση της Αραβικής Χερσονήσου και του Περσικού κόλπου και η περιφρούρηση της διαδρομής του πετρελαίου προς τη Δύση. Δείγμα των αμερικανικών διαθέσεων τελευταία ήταν η επέμβαση στη σύγκρουση Βόρειας και Νότιας Υεμένης στο πλευρό της πρώτης, με παροχή οπλισμού και επιδεικτική παρουσία του αεροπλανοφόρου CONSTELLATION.

 

Η συνθήκη Ισραήλ-Αιγύπτου έχει χαρακτήρα και προεκτάσεις που δεν πρέπει να διαφύγουν της προσοχής μας, γιατί δεν αποτελεί απλή συνθήκη ειρήνης αλλά συμμαχία υπό την εγγύηση και καθοδήγηση των ΗΠΑ.

 

Κατ’ αρχήν θυσιάζονται και προδίδονται τα νόμιμα δικαιώματα του Παλαιστινιακού Λαού και οι εθνικοί πόθοι του Αραβικού Έθνους. Γι’ αυτό αγνοήθηκε η ηγεσία του Παλαιστινιακού Λαού που εκπροσωπείται από την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO) και ταυτόχρονα βομβαρδίζεται η κοινή γνώμη, ιδιαίτερα στην Αίγυπτο, με μια προπαγάνδα που αποσκοπεί στην άμβλυνση του εθνικού φρονήματος του Αραβικού Λαού.

 

Το καθεστώς του Σαντάτ μετατρέπεται σε νέο «πληρεξούσιο» των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή σε αντιστάθμισμα του καθεστώτος του Σάχη που κατέρρευσε. Γι’ αυτό η συνθήκη Ισραήλ-Αιγύπτου υπογράφτηκε βιαστικά μετά την Περσική Επανάσταση κάτω απ’ την προσωπική πίεση του Κάρτερ. Ήδη ο Σαντάτ προσφέρθηκε με στρατιωτική παρουσία να αναλάβει στο Ομάν τον «κατασταλτικό» ρόλο ενάντια στο απελευθερωτικό κίνημα του Λαού του Ομάν, που έπαιζε μέχρι την κατάρρευσή του το καθεστώς του Σάχη. Το ίδιο πρόθυμος φαίνεται να είναι για επέμβαση στη Νότια Υεμένη.

 

Αλλά φαίνεται να υπάρχει και ένας γενικότερος πολιτικοστρατιωτικός στόχος: η ουσιαστική ανασύσταση του CENTO με κύριο άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ-Αίγυπτο-Τουρκία. Γι’ αυτό προβλέπεται η στρατιωτική ενίσχυση από το Πεντάγωνο σε σημαντική κλίμακα της Αιγύπτου και του Ισραήλ και η χωρίς προηγούμενο οικονομική ενίσχυση της Τουρκίας από τη Δύση για να αποτραπεί η κατάρρευση του φιλοδυτικού καθεστώτος του Ετσεβίτ από λαϊκή επανάσταση κατά το πρότυπο της Περσικής.

 

Όμως υπάρχει ένα σημαντικό ιστορικό γεγονός, απρόβλεπτο από τους πενταγωνικούς προγραμματιστές, που απειλεί να ανατρέψει στη γένεσή της τη νέα αυτή PAX AMERICANA για τη Μέση Ανατολή. Η σχεδόν καθολική αντίδραση των αραβικών χωρών στη συνθήκη Ισραήλ-Αιγύπτου, ακόμα και από τα παραδοσιακά φιλοαμερικανικά καθεστώτα όπως τη Σαουδικής Αραβίας, του Κουβέιτ και της Ιορδανίας. Οι δύο συνδιασκέψεις της Βαγδάτης και οι αποφάσεις που έλαβαν, απομόνωσης της Αιγύπτου θα έχουν καταλυτικές επιπτώσεις.

 

Η απρόβλεπτη άρνηση των αραβικών χωρών της συνθήκης Ισραήλ-Αιγύπτου και οι διεργασίες που καλλιεργεί αυτή η άρνηση – μέσα σε κάθε χώρα – είναι η κύρια αιτία της νέας πιο επιθετικής πολιτικής των ΗΠΑ στην περιοχή, πολιτικής που εκφράζεται με την απόφαση για τη δημιουργία της ειδικής δύναμης κρούσεως 100.000 ανδρών και του 5ου στόλου στον Ινδικό Ωκεανό και την Αραβική θάλασσα.

Αλλά μπροστά και σ’ αυτή τη νέα στρατιωτική παρουσία το μάθημα της Περσίας δεν χάνει την ιστορική του αξία: Καμία στρατιωτική δύναμη δεν μπορεί να ανακόψει την πορεία των Λαών που αποφασίζουν να αγωνιστούν για τα εθνικά και κοινωνικά τους δικαιώματα.

 

Η στρατηγική του κοινού μας αγώνα σε όλα τα πεδία θα πρέπει να ανταποκρίνεται σε ολόκληρο το πλέγμα των αντικειμενικών συνθηκών που είδαμε παραπάνω. Θα πρέπει να βασίζεται επίσης σε ξεκάθαρους στόχους που πραγματικά να ανταποκρίνονται στις επιταγές της ιστορικής στιγμής που ζούμε. Σε εύθετο χρόνο αλλά σύντομα, θα πρέπει στόχοι και στρατηγική να διατυπωθούν σε μια Χάρτα Συνεργασίας των Μεσογειακών Λαών, που να αποτελέσει ταυτόχρονα και συμβόλαιο συμμετοχής στον αγώνα για μια ειρηνική, αδέσμευτη και Σοσιαλιστική Μεσόγειο.

 

Την Χάρτα Συνεργασίας των Μεσογειακών Λαών πρέπει να τη διέπουν οι βασικές αρχές της Βαρκελώνης και της Μάλτας που αποτελούν και το θεμελιακό πλαίσιο της συνεργασίας των προοδευτικών Οργανώσεων και Σοσιαλιστικών Κομμάτων της Μεσογείου. Θα πρέπει επίσης η Χάρτα να διαγράφει τις γενικές κατευθύνσεις της στρατηγικής του Κοινού Αγώνα. Αναφέρω επιγραμματικά:

 

1) Μη συμμετοχή σε ψυχροπολεμικούς στρατιωτικούς συνασπισμούς. Απελευθέρωση της Μεσογείου από ξένες βάσεις και ξένους πολεμικούς στόλους.

Μετατροπή της σε θάλασσα ειρήνης και συνεργασίας.

2) Ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική από τους στόχους και τις επιδιώξεις των υπερδυνάμεων. Δραστήρια συμμετοχή μας στο Κίνημα των Αδεσμεύτων.

3) Μη ένταξη σε οικονομικούς συνασπισμούς που αποσκοπούν στην ενσωμάτωση των χωρών της Μεσογείου στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα.

4) Μεσογειακή οικονομική συνεργασία για την κοινή αντιμετώπιση των αναγκών των αναπτυσσόμενων χωρών, με απώτερο στόχο τη δημιουργία αυτοδύναμων εθνικών οικονομιών.

 

Η συνεργία πρέπει να καλύπτει:

α) Διεύρυνση των αγορών κάτω από ίσους όρους ανταλλαγής.

β) Συντονισμό των επενδύσεων.

γ) Ανάπτυξη της κατάλληλης τεχνολογίας για την αυτοδύναμη ανάπτυξη του παραγωγικού και του αμυντικού συστήματος των χωρών μας.

5) Ενεργή δραστηριοποίηση για μια νέα παγκόσμια οικονομική τάξη.

6) Συνεργασία στο συνδικαλιστικό τομέα, ιδιαίτερα για την αντιμετώπιση των προβλημάτων των μεταναστών εργατών.

7) Ευρύ πρόγραμμα πολιτιστικών και επιστημονικών ανταλλαγών. Δημιουργία κοινών ερευνητικών κέντρων για τη μελέτη των προβλημάτων του Μεσογειακού χώρου. Συντονισμένη δράση για την προστασία του οικολογικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος της Μεσογείου.

8) Κοινή αντιμετώπιση των κρίσιμων προβλημάτων της περιοχής που δημιούργησε η ιμπεριαλιστική επέμβαση. Ιδιαίτερα Παλαιστίνη, Κύπρο, Αιγαίο.

9) Ιδεολογική καλλιέργεια των Λαών μας, στις αξίες και την ιστορική αναγκαιότητα του Σοσιαλισμού. Ανάπτυξη ενός πραγματικά μαζικού κινήματος εργαζόμενων, θεμελιωμένου σε ισχυρά συνδικάτα και ισχυρούς αγροτικούς συνεταιρισμούς. Προαγωγή των δημοκρατικών διαδικασιών, της λαϊκής κινητοποίησης και οργάνωσης, που αποτελεί τη μόνη πραγματική άμυνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό.

 

Η κοινή στρατηγική όπως διατυπώνεται στους παραπάνω γενικούς στόχους δεν αποβλέπει στη δημιουργία και ένταξή μας σ’ ένα Μεσογειακό Μπλοκ, σε αντιστάθμισμα προς το Δυτικοευρωπαϊκό καπιταλιστικό Μπλοκ, του οποίου έκφραση είναι η ΕΟΚ, αλλά αντίθετα στη συνεργασία και αλληλεγγύη για την κατάκτηση της εθνικής αυτονομίας και των εθνικών στόχων των Λαών μας.

 

Οι χώρες μας και μαζί οι χώρες της Μέσης Ανατολής που αποτελούν οργανική συνέχεια του Μεσογειακού χώρου έχουν όλες τις προϋποθέσεις για την κατάκτηση του επιπέδου ανάπτυξης που υπαγορεύουν οι προσδοκίες και οι πολιτιστικές αξίες των Λαών μας. Διαθέτουν μοναδικούς σε παγκόσμια κλίμακα ενεργειακούς πόρους που είναι και μαζί πηγή εξασφάλισης κεφαλαίων. Εξ ίσου σημαντικούς γεωργικούς, αλιευτικούς και τουριστικούς πόρους. Ένα μεγάλο φάσμα ορυκτού πλούτου ικανού να στηρίξει μια πλήρη βιομηχανική υποδομή. Πλάι σ’ αυτά, ακόμα σημαντικότερο στοιχείο, τεράστια αποθέματα εργατικών χεριών και επιστημονικοτεχνικού δυναμικού, με μακραίωνη τεχνολογική παράδοση και προσαρμοστικότητα που σήμερα οι συνθήκες υπανάπτυξης των χωρών μας τους εξαναγκάζουν να χτίζουν ξένες πατρίδες.

 

Πρέπει πραγματικά να κατανοήσουμε ότι η ξένη επέμβαση πέρα από τους γεωπολιτικούς λόγους έχει και βασικό στόχο την εκμετάλλευση αυτού του τεράστιου πλούτου της περιοχής. Ταυτόχρονα, να κατανοήσουμε ότι όσο διατηρείται η ξένη επικυριαρχία και η χάραξη της αναπτυξιακής μας πορείας από ξένα κέντρα, οι χώρες μας θα είναι καταδικασμένες σε χρόνια υπανάπτυξη.

 

Σε τούτη την κρίσιμη καμπή της ιστορίας μας, ο αγώνας μας για ελεύθερη, ειρηνική, χωρίς ξένους στόλους και βάσεις και Σοσιαλιστική Μεσόγειο αποτελεί τη μοναδική διέξοδο των Λαών μας από τη σημερινή ανασφάλεια και υπανάπτυξη. Γι’ αυτό το μήνυμά μας είναι μήνυμα αισιοδοξίας.

 

Ο αγώνας μας δε θα είναι εύκολος. Είναι όμως τόσο αναγκαίος όσο και εφικτός. Αναγκαίος γιατί διακυβεύεται η ασφάλεια και η ιστορική μας υπόσταση. Εφικτός γιατί ο ιμπεριαλισμός αποδεικνύεται ανίκανος να εναντιωθεί στην απόφαση των Λαών μας για εθνική ανεξαρτησία, διατήρηση της πολιτιστικής ταυτότητας, ευημερία, κοινωνική δικαιοσύνη και δημοκρατία.

 

Η Γ’ Συνδιάσκεψη των Προοδευτικών Οργανώσεων και Σοσιαλιστικών Κομμάτων της Μεσογείου, με το έργο της ας δείξει ότι είμαστε αντάξιοι της Λαϊκής επιταγής που είναι μαζί επιταγή της πανάρχαιης κοινής μας ιστορίας.

 


[1] Βλ. και « “Ένας είναι ο εχθρός…” Ο αριστερός τριτοκοσμισμός και η σιχαμένη κρατική του χρησιμότητα, μέρος 2ο», Antifa #61, 07/2018.