31 Ιουλίου, 2014



  ΝΕΟ ΤΕΥΧΟΣ
#41

2/5/2014
 


 

Θα το βρείτε σε βιβλιοπωλεία
και περίπτερα των εξαρχείων
και σε αυτοδιαχειριζόμενους
κοινωνικούς χώρους.
Για ταχυδρομική αποστολή του
τρέχοντος ή παλαιότερων τευχών
στείλτε mail στο
antifascripta@yahoo.com



 

 

 

 

 

 

  intro

 

Έχει ειπωθεί υπό ελαφρώς διαφορετικές περιστάσεις, αλλά εξακολουθεί να ισχύει: Όποιος εκπλήσσεται που τα πράγματα τα οποία ζούμε είναι «ακόμη και στον εικοστό πρώτο αιώνα» δυνατό να συμβαίνουν, μπορεί να είναι σίγουρος για ένα πράγμα: η έκπληξή του -ίσως δυσάρεστη για τον ίδιο- είναι ελάχιστα χρήσιμη για οποιονδήποτε. Το περιοδικό antifa: πόλεμος ενάντια στον φόβο ήταν εξαρχής μέρος μιας επιστράτευσης των μικρών συλλογικών μας δυνάμεων προκειμένου να μην νιώθουμε πια έκπληξη. Άρα να μην νιώθουμε φόβο. 

Συνέχεια...

 

 

 


Ιδέες και πράξεις
τεύχος 41, 2/5/2014


Στο προηγούμενο τεύχος κλείσαμε τα σαράντα. Το γεγονός δεν συνοδεύτηκε από τυμπανοκρουσίες, δεν φτιάξαμε καν ένα επετειακό εξώφυλλο. Όταν το συζητήσαμε εκ των υστέρων, μας φάνηκε παράξενη τόση αυτοσυγκράτηση. Πόσο μάλλον που θυμηθήκαμε ότι όταν ξεκινούσαμε, ούτε που φανταζόμασταν ότι θα φτάναμε ποτέ, σχεδόν δέκα χρόνια μετά, να μετράμε χίλιες και βάλε σελίδες έντυπου δημοσιευμένου υλικού. Με λίγα λόγια, η κατάσταση σήκωνε μια κάποια αυτοϊκανοποίηση που λένε, αλλά πού! Αρκεστήκαμε στην ηλεκτρονική δημοσίευση του «θεματικού χάρτη» του εντύπου, που κι αυτή δεν έγινε λόγω επετείου. Απλά έτυχε...
Από την άλλη, αυτός ο θεματικός χάρτης δεν είναι αστείο πράγμα. Τον κοιτάμε, τον ξανακοιτάμε... και όσο τον κοιτάμε τόσο πα-ραξενευόμαστε. Ξέρετε, δεν πρέπει κανείς να μπερδεύεται από το αυτοσαρκαστικό ύφος που διέπει πολλά από τα κείμενα που δημοσιεύονται εδώ. Οι άνθρωποι που γρά-φουν σε αυτό το περιοδικό, διαθέτουν ρεαλιστική αντίληψη του πραγματικού πολιτικού τους μεγέθους – από εκεί προέρχεται ο αυτοσαρκασμός. Από την άλλη, πρέπει να σας πούμε, για να ξεφύγουμε λίγο από τον αυτοσαρκασμό, ότι οι ίδιοι άνθρωποι έχουν εξίσου ρεαλιστική αντίληψη του τι ακριβώς έχουν καταφέρει αυτά τα χρόνια. Λοιπόν, τεύχος το τεύχος, σελίδα τη σελίδα, μέσα από αυτό το περιοδικό χτίστηκε μια αντίληψη για τον φασισμό και την ιστορία του που ξεπερνούσε τις αντιλήψεις για τον φασισμό όπως υπήρχαν στις αρχές του εικοστού πρώτου αιώνα στην Ελλάδα. Και μάλιστα, μια αντίληψη που ήταν και είναι κατάλληλη για να κατανοήσει και να αντιμετωπίσει κανείς τον ελληνικό φασισμό στη σημερινή συγκυρία.
Αυτό το εγχείρημα ήταν εξαιρετικά δύσκολο. Ξεκίνησε σε μια εποχή που η πιο δημοφιλής ρήση ήταν «τι θα γίνει ρε, όλο συζητάμε, άντε να κάνουμε και τίποτα». Και εξελίχθηκε σε ένα περιβάλλον τόσο φτωχό διανοητικά που μπορούσε ο κάθε ημιμαθής να παριστάνει τον αρχηγό σε άλλους αμαθείς, μόνο και μόνο γιατί μπορούσε να τραυλίσει τα στοιχειώδη που σε άλλες εποχές θα ήταν ψωμοτύρι.
Η περίοδος που διανύουμε, ούτε απέχει πολύ, ούτε διαφέρει θεαματικά από εκείνες τις εποχές. Κενό στη σκέψη, φετιχισμός με τη «δράση», κι όποιος δεν ντρέπεται να ανοίξει το στόμα του, παρότι ξέρει καλά ότι μαλακίες λέει, γίνεται αρχηγός των αόμματων. Οπότε δεν έχουμε καμιά ιδιαίτερη προσδοκία, ούτε από τον θεματικό χάρτη, ούτε από τα άλλα που κάνουμε. Θα διαβαστούν όσο διαβαστούν, θα θαυμαστούν όσο θαυμαστούν, θα αντιγραφούν όσο αντιγραφούν και από δω παν κι άλλοι. Έτσι νομίζουμε ότι έχουν τα πράγματα, γιατί έχουμε την εντύπωση ότι το βασικότερο συστατικό της μεθόδου που ακολουθούμε για να κάνουμε όσα κάνουμε, όσο κι αν το διαφημίζουμε, παραμένει κρυφό.  ολόκληρο το κείμενο

 


 

νέες καταχωρήσεις:
 
1."Θέλουμε μετανάστες σε όλες τις σχολές, μπάτσους και πρυτάνεις στις εντατικές":
Μια συζήτηση με μέλη του αυτοδιαχειριζόμενου στεκιού Ασοεε
 
 
2. Οι σπουδές στο εξωτερικό ως νεοαποικιακός τουρισμός
Το άρθρο που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Counterpunch στις 29/8/2013,  
επιτίθεται στην αλαζονεία και την ταξική προέλευση του πρωτοκοσμικού βλέμματος
απέναντι στις μη-δυτικές κοινωνίες.