21 Ιανουαρίου, 2017

 

 

 


  
 

ΝΕΟ ΤΕΥΧΟΣ
#54

12/2016

 

 

 

Θα το βρείτε σε βιβλιοπωλεία
και περίπτερα των εξαρχείων 
και σε αυτοδιαχειριζόμενους
κοινωνικούς χώρους.
[Αναλυτικά τα σημεία διακίνησης]


Για ταχυδρομική αποστολή του 
τρέχοντος ή παλαιότερων τευχών 
στείλτε mail στο
antifascripta@yahoo.com

 

 

 



 

ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ
 

Joe Sacco
  ΑΣΦΑΛΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗ ΓΚΟΡΑΖΝΤΕ
ο πόλεμος στην ανατολική Βοσνία 1992-1995

από τις εκδόσεις antifa scripta
Δεκέμβρης 2016

 

 

 

 


 

 

 

 

  intro

 

Έχει ειπωθεί υπό ελαφρώς διαφορετικές περιστάσεις, αλλά εξακολουθεί να ισχύει: Όποιος εκπλήσσεται που τα πράγματα τα οποία ζούμε είναι «ακόμη και στον εικοστό πρώτο αιώνα» δυνατό να συμβαίνουν, μπορεί να είναι σίγουρος για ένα πράγμα: η έκπληξή του -ίσως δυσάρεστη για τον ίδιο- είναι ελάχιστα χρήσιμη για οποιονδήποτε. Το περιοδικό antifa: πόλεμος ενάντια στον φόβο ήταν εξαρχής μέρος μιας επιστράτευσης των μικρών συλλογικών μας δυνάμεων προκειμένου να μην νιώθουμε πια έκπληξη. Άρα να μην νιώθουμε φόβο. 

Συνέχεια...

 

 

 


Προβλήματα των αφεντικών και των αφεντικών ανατολικά της Πατησίων
τεύχος 54, 12/2016

 

Η αφίσα που θα σχολιάσουμε στα όσα ακολουθούν εκδόθηκε τον Νοέμβρη που μας πέρασε, κολλήθηκε σε λίγα αντίτυπα στα Εξάρχεια και είχε θέμα «γιατί η επίσκεψη Ομπάμα δεν είναι γεγονός άξιο λόγου». Προφανώς ο στόχος των συγγραφέων ήταν να απαξιώσουν με κάποιον τρόπο τη διαδήλωση «Ίδια είναι τα Αφεντικά» που διοργανώθηκε από τη συνέλευση autonome antifa. Ταυτόχρονα όμως υπέπεσαν σε ορισμένες ανακρίβειες τις οποίες θα θέλαμε να επισημάνουμε.

Περί χρεοκοπημένων προέδρων και συνέχειας του κράτους
Για να ξεκινήσουμε από τα πιο απλά, θα ασχοληθούμε με τον όρο «χρεοκοπημένος» όπως εμφανίζεται σε αυτή την αφίσα. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ είναι «χρεοκοπημένος», μαθαίνουμε, γιατί η κυρία Κλίντον απέτυχε να επανεκλεγεί. Και γιατί του «μπλοκάρει το έργο» η «Γερουσία». Τώρα, για να λέμε την αλήθεια, εμείς για τη «Γερουσία» δεν ξέρουμε και πολλά, αλλά στίψαμε το μυαλό μας και θυμηθήκαμε κάτι σχετικό. Τον Σεπτέμβριο του 2013, όταν λυτοί και δεμένοι από το εξωτερικό των ΗΠΑ, μεταξύ των οποίων και το ελληνικό κράτος, προσπαθούσαν να πείσουν τον πρόεδρο Ομπάμα να εισβάλει στη Συρία, αυτός, αντί να αποφασίσει μόνος του την εισβολή, πράγμα που ήταν εντός των αρμοδιοτήτων του, αποφάσισε να «προσπαθήσει να πείσει τους σκεπτικιστές στη Γερουσία». Η Γερουσία του έβαλε πάγο και η εισβολή στη Συρία αναβλήθηκε.[1] Μετά που πολύ σταναχωρήθηκε, ο χρεοκοπημένος Ομπάμα ανακάλυψε ότι «τα χημικά που έριξε ο Άσαντ εναντίον του λαού του», δηλαδή ο λόγος της προτεινόμενης εισβολής, ήταν κατά βάση προβοκάτσια του τουρκικού κράτους. Εδώ η «Γερουσία» χρησιμοποιήθηκε ώστε να πιστοποιηθεί μια ήδη ειλημμένη απόφαση: το κράτος των ΗΠΑ καμία όρεξη δεν είχε να αναλάβει την πρωτοβουλία και το βάρος της εισβολής στη Συρία.
    Βέβαια, όταν είχαμε ασχοληθεί με τα συγκεκριμένα γεγονότα, δεν μας είχαν απασχολήσει τα τεκταινόμενα στο εσωτερικό των ΗΠΑ, οι γερουσίες, τα κονγκρέσα και τα ρέστα.[2] Από τη μια γιατί, αντίθετα με τους συγγραφείς της αφίσας που μας απασχολεί, έχουμε το κουσούρι της ελλειπούς γνώσης της λειτουργίας των θεσμών του αμερικανικού κράτους. Από την άλλη γιατί, όπως θα έχετε καταλάβει, χρησιμοποιούμε με εμμονή την απλή ιδέα της συνέχειας του κράτους. Είναι λόγω αυτής της εμμονής που αδιαφορούμε αν οι πρόεδροι είναι «χρεοκοπημένοι», ακόμη και αν τους δούμε να έχουν βγει στην Ομόνοια για ψιλά. Για παράδειγμα, ήμασταν οι τελευταίοι υπερασπιστές του «μαλάκα του Γιωργάκη», ακόμη και όταν αυτός είχε «χρεοκοπήσει» τόσο πολύ που στο τέλος έφυγε με πραξικόπημα. Και όντως, ο «Γιωργάκης» εξαφανίστηκε, αλλά οι κρατικές πολιτικές έμειναν και μας κάνουν παρέα. Με άλλα λόγια, όπως μάθαμε από την εμπειρία των τελευταίων χρόνων, είναι άλλο πράγμα το κράτος και άλλο το πολιτικό προσωπικό του: το πολιτικό προσωπικό έρχεται και παρέρχεται, το κράτος μένει, έχει στρατηγικές, τις βάζει σε εφαρμογή.
    Η ιδέα της συνέχεια του κράτους προέκυψε και τεκμηριώθηκε από τις «Σπουδές στο Γαλανομαυρο» και τις ενασχολήσεις μας με τη δικτατορία του Μεταξά. Επίσης από τις εμπειρίες των ελληνικών κρατικών πολιτικών κατά τα χρόνια που ακολούθησαν την «κρίση χρέους» του 2009. Χάρις σε αυτή την ιδέα αποφύγαμε ικανοποιητικά τις παγίδες των τελευταίων ετών με καλύτερες στιγμές την άνοδο της Χρυσής Αυγής και το δημοψήφισμα του 2015. Η ιδέα της συνέχειας του κράτους είναι μια ιδέα πολιτικά χρήσιμη και επαληθευμένη από την εμπειρία. Κι όμως, η αφίσα για την οποία συζητάμε, πετάει την ιδέα της συνέχειας του κράτους στα σκουπίδια, και ετοιμάζεται να ψηφίσει Τσίπρα για να μη βγει ο Σαμαράς, μόνο και μόνο για να σώσει μια άλλη ιδέα, απλή όσο και ιδιοτελή: ότι όταν το αμερικανικό κράτος συνομιλεί με το ελληνικό και είναι Νοέμβριος του 2016 και αυτοί που υπέγραψαν την αφίσα δεν μπορούν ή δεν θέλουν να κουνηθούν, πρέπει όλοι να κάνουμε το ίδιο!

Περί αδύναμων χρεοκοπημένων κρατών και ιστορίας

    Στην περίπτωση του «χρεοκοπημένου Ομπάμα», η ιδιοτέλεια βρίσκει «θεωρητική δικαιολόγηση», έστω και του χειρίστου είδους, αλλά με σοβαρό κόστος. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στην περίπτωση του «χρεοκοπημένου ελληνικού κράτους». Αυτό, σύμφωνα με τους συγγραφείς, είναι ένα κράτος όπου «η πραγματική εξουσία έχει περάσει στο οργανωμένο έγκλημα και τους μηχανισμούς του». Προφανώς δηλαδή, όταν ένα κράτος παθαίνει τέτοιο πράγμα, κάτι κακό του έχει συμβεί και μετά είναι «χρεοκοπημένο» με κάποια μεταφορική έννοια. Τι ακριβώς να είναι όμως αυτό το κακό; Μήπως του χρεοκοπημένου μαφιοζοποιημένου κράτους δεν πετάνε τα F-16 του; Μήπως οι μπάτσοι του σκοτώνουν λιγότερο; Μήπως δεν δουλεύουν τα Hot Spots του; Μήπως το οργανωμένο έγκλημα, μόλις «αναλάβει την πραγματική εξουσία», πουλάει τις φρεγάτες και ανοίγει μπαρμπουτιέρες;
    Στην πραγματικότητα βέβαια – από τη σκοπιά του περιοδικού που κρατάτε στα χέρια σας η πραγματικότητα είναι η ιστορική πραγματικότητα και όχι οι κακοχωνεμένες θεωρίες του Νέγκρι περί προσόδων  ολόκληρο το κείμενο

 

νέες καταχωρήσεις/new entries:

 

1. Τα πρώτα τεύχη (1-7) του περιοδικού antifa
     στο προηγούμενα τέυχη
 
 
 
2.  Se  pueden leer textos en español  en: