01 Απριλίου, 2015

 

 

 


  
 

ΝΕΟ ΤΕΥΧΟΣ
#45

3/2015

 

 

Θα το βρείτε σε βιβλιοπωλεία
και περίπτερα των εξαρχείων 
και σε αυτοδιαχειριζόμενους
κοινωνικούς χώρους.
[Αναλυτικά τα σημεία διακίνησης]


Για ταχυδρομική αποστολή του 
τρέχοντος ή παλαιότερων τευχών 
στείλτε mail στο
antifascripta@yahoo.com

 

 

 


ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ
Γενάρης 2015



Fritz Fischer
Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΩΝ ΕΛΙΤ
από την αυτοκρατορία
στο τρίτο ράιχ (1871-1945)

 

 

 

 

 


 

 

 

 

  intro

 

Έχει ειπωθεί υπό ελαφρώς διαφορετικές περιστάσεις, αλλά εξακολουθεί να ισχύει: Όποιος εκπλήσσεται που τα πράγματα τα οποία ζούμε είναι «ακόμη και στον εικοστό πρώτο αιώνα» δυνατό να συμβαίνουν, μπορεί να είναι σίγουρος για ένα πράγμα: η έκπληξή του -ίσως δυσάρεστη για τον ίδιο- είναι ελάχιστα χρήσιμη για οποιονδήποτε. Το περιοδικό antifa: πόλεμος ενάντια στον φόβο ήταν εξαρχής μέρος μιας επιστράτευσης των μικρών συλλογικών μας δυνάμεων προκειμένου να μην νιώθουμε πια έκπληξη. Άρα να μην νιώθουμε φόβο. 

Συνέχεια...

 

 

 


Η αρχή διατήρησης των καριόληδων
τεύχος 45, 3/2015

Το θέαμα που μας προσφέρει το ελληνικό κράτος τον τελευταίο μήνα είναι εξαιρετικό, τόσο που θα μπορούσαν να μας έχουν βάλει να κόψουμε και εισιτήριο. Ακόμη καλύτερα για τους θεατές, η παράσταση, όπως και τόσα άλλα τρελλά που έχουμε παρακολουθήσει από το 2009 και μετά, διαθέτει ύπουλο βάθος και σοβαρά διδάγματα.
Το βασικό δίδαγμα που έχουμε αποκομίσει μέχρι στιγμής το λέμε «Η Αρχή Διατήρησης των Καριόληδων». Κοιτάξτε να δείτε πώς πάει: το 2012 η ιεραρχία του ελληνικού κράτους στελεχωνόταν από ένα σεβαστό πλήθος προσώπων το καθένα από τα οποία ήξερε να φέρνει εις πέρας μια συγκεκριμένη κρατική λειτουργία. Δεν λέμε μόνο για τους υπουργούς. Υπήρχαν επίσης οι γραμματείς των υπουργείων και η ιεραρχία από κάτω τους, οι σύμβουλοι και οι παρασύμβουλοι, το διπλωματικό σώμα, το δικαστικό σώμα, οι επιτροπές για το ένα και για το άλλο, η στελέχωση των αστυνομικών μηχανισμών και των μυστικών υπηρεσιών και η «τοπική αυτοδιοίκηση». Στο πλάι αυτής της ιεραρχίας υπήρχαν οι μισοκρατικές υπηρεσίες του είδους ΓΣΕΕ και επιμέρους συνδικάτα, πανεπιστήμια, μαχόμενη δημοσιογραφία, ιδρύματα και πάει λέγοντας. Όλοι αυτοί έφερναν εις πέρας τις δύσκολες δουλειές του κράτους, από τη διεξαγωγή του ταξικού πολέμου στο εσωτερικό μέχρι την διευθέτηση των εσωτερικών συγκρούσεων της αστικής τάξης, μέχρι τις τακτικές και στρατηγικές του ελληνικού κράτους στον διαρκή διακρατικό ανταγωνισμό.
Ο τρόπος με τον οποίο επιλέγονταν οι άνθρωποι που θα στελέχωναν τις ιεραρχίες ήταν κατεξοχήν αξιοκρατικός με τον νοτιοβαλκανικό τρόπο, δηλαδή όλοι ήταν γιοι, ανηψιοί και ξάδελφοι κάποιου και είχαν πτυχία από τα καλύτερα ελληνικά και ξένα πανεπιστήμια. Πιθανόν είχαν ιδροκοπήσει στο εσωτερικό κάποιας φοιτητικής νεολαίας οργανώνοντας πάρτυ και έπειτα στο εσωτερικό κάποιου κόμματος στήνοντας έναν κύκλο προώθησης της προσωπικής τους καριέρας που ξεκινούσε από τους παλιότερους αντίστοιχους κύκλους των συγγενών τους. Αυτό βέβαια δεν σήμαινε ότι όλοι αυτοί ήταν ανίκανοι ή αδαείς. Από αυτούς προήλθαν όλες οι κρατικές στρατηγικές της μεταπολίτευσης, από την Εθνική Συμφιλίωση της δεκαετίας του ‘80 μέχρι την έφοδο στα Βαλκάνια της δεκαετίας του ’90 και βέβαια το συμπαγέστερο ίσως δείγμα της κρατικής πολιτικής για όλα αυτά τα χρόνια, δηλαδή οι νομοθεσίες περί μετανάστευσης. Η ομαλή λειτουργία του κράτους δεν παρεμποδιζόταν από την οικογενειοκρατία, αντιθέτως η οικογένεια είχε αποδειχθεί μια χαρά θεσμός αναμετάδοσης της γνώσης και της εμπειρίας των παλαιότερων προς τους νεότερους.
Όλοι αυτοί, μέχρι το 2011 είχαν συνδέσει τη μοίρα τους με δύο λίγο ως πολύ συνεκτικά κόμματα που εναλλάσσονταν στην εξουσία επί σαράντα περίπου χρόνια, καθώς και με κάποια μικρότερα που αν και δεν κυβερνούσαν, στελέχωναν για το ίδιο χρονικό διάστημα τους παρακρατικούς θεσμούς του είδους συνδικάτα, κοινωφελή ιδρύματα, πανεπιστήμια και τα λοιπά. Δηλαδή, αν λάβουμε υπ’ όψη τον αξιοκρατικό νεποτισμό των νοτίων Βαλκανίων, το 2011 υπήρχαν άνθρωποι που στελέχωναν τις διάφορες όψεις των κρατικών και μισοκρατικών μηχανισμών και των οποίων η οικογενειακή προσφορά στο κράτος εκτεινόταν σε τρεις διαδοχικές γενιές (αγαπημένο μας παράδειγμα η κόρη του προέδρου του Παναθηναϊκού, Ζωή Κωνσταντοπούλου, αλλά υπάρχουν και πολύ παλαιότερα, όπως ο κύριος Θεόδωρος Πάγκαλος ή ο κύριος Αλέξης Παπαχελάς).ολόκληρο το κείμενο

 

νέες καταχωρήσεις/new entries:

 
1. New english section of antifascripta.net site:
   The peculiarity of the peculiar commodity:
   A brief history of the concept of «labour power»
   Studies in the Blue&Black, March 2014
   english>other texts
 
2. Antifa! στα σχολεία:
   Τα σχολικά έντυπα που μοίρασε η συνέλευση Antifa! 
   από το 2005 έως το 2007
   
στη Βιβλιοθήκη>Αυτονομία