27 Μαΐου, 2016

 

 

 


  
 

ΝΕΟ ΤΕΥΧΟΣ
#51

4/2016

 

 

 

Θα το βρείτε σε βιβλιοπωλεία
και περίπτερα των εξαρχείων 
και σε αυτοδιαχειριζόμενους
κοινωνικούς χώρους.
[Αναλυτικά τα σημεία διακίνησης]


Για ταχυδρομική αποστολή του 
τρέχοντος ή παλαιότερων τευχών 
στείλτε mail στο
antifascripta@yahoo.com

 

 

 

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ
ΣΕ ΑΓΡΙΝΙΟ ΚΑΙ ΓΙΑΝΝΕΝΑ

 


  Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΜΕΣΟΓΕΙΟΥ
... ή αλλιώς
η συμμετοχή του ελληνικού κράτους στον παγκόσμιο πόλεμο

ΑΓΡΙΝΙΟ 27 ΜΑΗ
20.00
 στην κατάληψη Apertus

ΓΙΑΝΝΕΝΑ 28 ΜΑΗ
19.00
στο ελευθεριακό εργαστήρι
Fahrenheit 451

από την αντιφασιστική συνέλευση autonome antifa

 

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ
 


  Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΜΕΣΟΓΕΙΟΥ
... ή αλλιώς
η συμμετοχή του ελληνικού κράτους στον παγκόσμιο πόλεμο

από την αντιφασιστική συνέλευση autonome antifa

Μάης 2015

 

 

 

 


 

 

 

 

  intro

 

Έχει ειπωθεί υπό ελαφρώς διαφορετικές περιστάσεις, αλλά εξακολουθεί να ισχύει: Όποιος εκπλήσσεται που τα πράγματα τα οποία ζούμε είναι «ακόμη και στον εικοστό πρώτο αιώνα» δυνατό να συμβαίνουν, μπορεί να είναι σίγουρος για ένα πράγμα: η έκπληξή του -ίσως δυσάρεστη για τον ίδιο- είναι ελάχιστα χρήσιμη για οποιονδήποτε. Το περιοδικό antifa: πόλεμος ενάντια στον φόβο ήταν εξαρχής μέρος μιας επιστράτευσης των μικρών συλλογικών μας δυνάμεων προκειμένου να μην νιώθουμε πια έκπληξη. Άρα να μην νιώθουμε φόβο. 

Συνέχεια...

 

 

 


Κουλτούρες του δρόμου
τεύχος 51, 4/2016

 

Οι Ιταλοί αυτόνομοι είπαν: η εργατική τάξη δεν είναι το Κόμμα, το συνδικάτο, ο λευκός αρσενικός εργάτης· η εργατική τάξη είναι η αυτονομία από τις μεσολαβήσεις, ο πολυεθνικός εργάτης-μάζα, το άμισθο νοικοκυριό[1]. Οι Γερμανοί αυτόνομοι είπαν κι αυτοί: η εργατική τάξη δεν είναι οι Σοσιαλδημοκράτες, ο εργάτης-μάστορας κι η προτεσταντική ηθική· η εργατική τάξη είναι ο κόκκινος στρατός του Ρουρ, το απέραντο πληβειακό σώμα των περιπλανώμενων εργατών, των ανειδίκευτων, των asozialen, των καταναγκαστικώς εργαζόμενων, των πειρατών του Εντελβάις[2]. Οι Βρετανοί αυτόνομοι πρόσθεσαν: η εργατική τάξη δεν είναι η ψήφος σε εργατικά κόμματα ή το χαμηλό εισόδημα· η εργατική τάξη είναι σε ποια γειτονιά μένεις, τι ομάδα είσαι, τι μουσική ακούς[3]. Οι Σπουδές στο Γαλανόμαυρο πρότειναν: η εργατική τάξη δεν είναι το ΕΑΜ, τα ιστορικά σχήματα του Κορδάτου και το γράμμα του Ζαχαριάδη· η εργατική τάξη είναι οι δεκάδες χιλιάδες νεκροί του λιμού, οι επιταγμένοι εργάτες, οι αντιφασίστες του 1934, οι εξεγερμένοι του 1943, οι βουβοί και οι ανώνυμοι4. Εν ολίγοις: η εργατική τάξη δεν είναι μια μονοσήμαντη κοινωνική κατηγορία, δεν υπακούει σε ατσάλινους νόμους, δεν φτιάχτηκε άπαξ· η εργατική τάξη είναι πολυυποκειμενική και απείθαρχη, κυρίως όμως είναι ένας ζωντανός οργανισμός που φτιάχνεται και ξαναφτιάχνεται μέσα απ’ την ανελέητη μάχη με τον ταξικό της αντίπαλο.
Οπωσδήποτε αυτές οι ιδέες δεν είναι βαριά θεωρία. Στις καλές τους στιγμές, οι αυτόνομοι μπόλιασαν την ταξική ανάλυση με τα εργαλεία του φύλου, της φυλής, της ηλικίας και των διαστρωματώσεων μέσα στο ίδιο το σώμα της εργατικής τάξης, για να καταφέρουν να ανατιμήσουν τα κομμάτια της τάξης, μαζί και τους ίδιους τους τους εαυτούς, που έμεναν έξω απ’ τις καπιταλιστικές προτεραιότητες. Κι επίσης προσπάθησαν να εξετάσουν την ειδική πολιτιστική παραγωγή της εργατικής τάξης, την εργατική κουλτούρα, όχι ως δευτερεύουσας σημασίας, αλλά κατευθείαν ως κομμάτι της ταξικής ιστορίας, ως τρόπο συλλογικής αυτοαξιοποίησης. Από τη μια η εργατική τάξη παράγει τον δικό της πολιτισμό, τα δικά της τραγούδια, το δικό της λεξιλόγιο, τα δικά της φαγητά, τη δική της διασκέδαση, τους δικούς της γλωσσικούς και ηθικούς κώδικες. Κι από την άλλη, όλο αυτό το φάσμα της εργατικής κουλτούρας συνιστά ταυτόχρονα και μια υπόγεια τεχνολογία μοριακής και συλλογικής επιβίωσης.
Πάρτε για παράδειγμα την εποχή μας. Την ίδια στιγμή που οι κλασικές πολιτικές εκφράσεις της εργατικής τάξης, με άλλα λόγια η ένταξη σε κάποιο πολιτικό κόμμα, ο συνδικαλισμός, η συμμετοχή σε απεργιακές κινητοποιήσεις και σε διαδηλώσεις, γίνονται όλο και πιο αδιάφορες ή ακόμη και εχθρικές για τη συντριπτική πλειοψηφία των μελών της, η ταύτιση όλο και μεγαλύτερων κομματιών της τάξης με κουλτούρες και πολιτιστικές «ταυτότητες» γνωρίζει μέρες δόξας. Η λαθροχειρία εδώ είναι τεράστια. Δεν υπάρχει πολιτιστική έκφραση που δεν είναι ταυτόχρονα και πολιτική έκφραση. Τη στιγμή που μιλάμε η καρδιά της μητροπολιτικής νεολαίας, η δημιουργικότητα και η φαντασία μεγάλων κομματιών της τάξης χτυπάει έξω κι ενάντια στην Πολιτική έτσι όπως μάθαμε να την εννοούμε μέσα από τριάντα χρόνια ιδεολογικού σαβουάρ βιβρ της Ελευθεροτυπίας. Οι «φοβεροί και τρομεροί» χούλιγκανς, οι «αυτοαναφορικοί» χιπχοπάδες, οι προλεταριακές «συμμορίες» που διεκδικούν τα πάρκα και τις πλατείες των γειτονιών της Αθήνας κι ένα κάρο άλλες εργατικές φιγούρες που στοχοποιούνται απ’ τα μήντια κι απ’ τ’ αφεντικά είναι μερικά μόνο από τα παρατσούκλια που παίρνει η εργατική τάξη, ολόκληρο το κείμενο

 

νέες καταχωρήσεις/new entries:

 

1. Τα πρώτα τεύχη (1-7) του περιοδικού antifa
     στο προηγούμενα τέυχη
 
 
 
2.  Se  pueden leer textos en español  en: