27 Μαΐου, 2015

 

 

 


  
 

ΝΕΟ ΤΕΥΧΟΣ
#46

5/2015

 

 

Θα το βρείτε σε βιβλιοπωλεία
και περίπτερα των εξαρχείων 
και σε αυτοδιαχειριζόμενους
κοινωνικούς χώρους.
[Αναλυτικά τα σημεία διακίνησης]


Για ταχυδρομική αποστολή του 
τρέχοντος ή παλαιότερων τευχών 
στείλτε mail στο
antifascripta@yahoo.com

 

 

 

 
ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ
 


  Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΜΕΣΟΓΕΙΟΥ
... ή αλλιώς
η συμμετοχή του ελληνικού κράτους στον παγκόσμιο πόλεμο

από την αντιφασιστική συνέλευση autonome antifa

Μάης 2015
 

 




ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ


Fritz Fischer
Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΩΝ ΕΛΙΤ
από την αυτοκρατορία
στο τρίτο ράιχ (1871-1945)

Γενάρης 2015
εκδόσεις antifa scripta

 

 

 

 

 


 

 

 

 

  intro

 

Έχει ειπωθεί υπό ελαφρώς διαφορετικές περιστάσεις, αλλά εξακολουθεί να ισχύει: Όποιος εκπλήσσεται που τα πράγματα τα οποία ζούμε είναι «ακόμη και στον εικοστό πρώτο αιώνα» δυνατό να συμβαίνουν, μπορεί να είναι σίγουρος για ένα πράγμα: η έκπληξή του -ίσως δυσάρεστη για τον ίδιο- είναι ελάχιστα χρήσιμη για οποιονδήποτε. Το περιοδικό antifa: πόλεμος ενάντια στον φόβο ήταν εξαρχής μέρος μιας επιστράτευσης των μικρών συλλογικών μας δυνάμεων προκειμένου να μην νιώθουμε πια έκπληξη. Άρα να μην νιώθουμε φόβο. 

Συνέχεια...

 

 

 


Η ιστορία στον πάγκο του χασάπη
τεύχος 46, 5/2015

Πρόσφατα εκδώσαμε το βιβλίο του γερμανού ιστορικού Φριτς Φίσερ με τίτλο «Η συνέχεια των ελίτ: από την Αυτοκρατορία στο Τρίτο Ράιχ (1871-1945)». Το βιβλίο παρά το γεγονός ότι εκδόθηκε το μακρινό 1979 και θεωρείται κλασικό στην βιβλιογραφία για τον γερμανικό ναζισμό αλλά και τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, δεν συνάντησε το ενδιαφέρον των ελλήνων εκδοτών.  Άλλωστε το τι εκδίδεται και τι όχι, το τι μεταφράζεται και τι όχι, βρίσκεται σε διαλεκτική σχέση με τις κυρίαρχες ιδέες αυτής της χώρας και σίγουρα το βιβλίο του Φίσερ μάς φαίνεται ότι κάπως δεν κολλούσε με τα κελεύσματα της ντόπιας ιστοριογραφίας. Γιατί όμως;
Ο Φίσερ, μέσα από αυτό το βιβλίο αλλά και από προηγούμενα έργα του, αποδόμησε την εικόνα που φτιάχτηκε από την κυρίαρχη γερμανική ιστοριογραφία για τα αίτια της ανόδου του ναζισμού, η οποία δεν έβλεπε στον Χίτλερ τίποτα άλλο πέρα από ένα «ατύχημα της ιστορίας». Στο συγκεκριμένο βιβλίο, βασιζόμενος σε ένα τεράστιο όγκο τεκμηρίων, προέβαλε την άποψη ότι υπήρξε μία συνέχεια των δομών και μία μονιμότητα των στόχων στις κυρίαρχες ελίτ της Γερμανικής Αυτοκρατορίας από  το 1871 έως το 1945. Εκεί που η κυρίαρχη ιστοριογραφία, που ήταν και η βάση της  εθνικής γερμανικής αφήγησης κατά τα μεταπολεμικά χρόνια, έβλεπε ιστορικές τομές, παρεκτροπές και ανεπανάληπτα γεγονότα, ο Φίσερ έβλεπε την γερμανική ελίτ, τους πρώσους στρατιωτικούς και μεγαλοκτηματίες μαζί με τους μεγαλοβιομήχανους, παρά τις εσωτερικές τους έριδες, να χτίζουν επί δεκαετίες τη στρατηγική ενός επιθετικού ιμπεριαλιστικού κράτους. Ενός κράτους που επιδίωκε πολύ πριν από το 1914 την κυριαρχία στην Ευρώπη, τη δημιουργία του γερμανικού ζωτικού χώρου και ήξερε ότι αυτές οι επιδιώξεις μπορούν να συμβούν μόνο με την ήττα του γαλλικού, του ρωσικού και του αγγλικού κράτους. Ο Φίσερ ξεκάθαρα αφήνει να εννοηθεί ότι απαράβατος όρος για να επιτευχθούν όλα αυτά ήταν η καθυπόταξη του «εσωτερικού εχθρού».
Η αντίληψη περί ιστορικής συνέχειας του Φίσερ δεν υπονοούσε ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται ούτε ότι επί δεκαετίες τα πράγματα εμφάνιζαν μία απαράλλακτη ομοιότητα. Περισσότερο αντιμετώπιζε ως κλειδί για την ερμηνεία της γερμανικής εξωτερικής πολιτικής τη σημασία της συνέχειας μέσα στην ασυνέχεια: όσο ανεπανάληπτη, εγκληματική και απάνθρωπη και αν ήταν η φύση του χιτλερικού καθεστώτος, θα ήταν λάθος να ερμηνεύεται ο ναζισμός μόνο από αυτή τη σκοπιά. Παρόλο που δεν είχε καμία σχέση με οποιαδήποτε σχολή «στρατευμένης» ιστορίας, ο Φίσερ τέθηκε στο στόχαστρο στο βαθμό που η άποψή του, η «Θέση του Φίσερ» όπως επικράτησε να λέγεται, θεωρήθηκε «αντιγερμανική». 
Η ιδεολογική χρήση της ιστορίας στο εκάστοτε παρόν είναι κάθε άλλο παρά αμελητέα, ιδιαίτερα αν μιλάμε για αυτή καθαυτή την εθνική αφήγηση ενός κράτους. Στο μεταπολεμικό γερμανικό κράτος το να βρεθεί μία αφήγηση που να εξηγεί, να εκλογικεύει και να κοιτάει στο μέλλον μετά από τόσα χρόνια γεμάτα «φωτιά και θάνατο» ήταν κομβικής σημασίας. Και αυτή η αφήγηση δεν μπορούσε να περιέχει εθνικές στρατηγικές που σκόρπιζαν θανατικό συνειδητά και οργανωμένα. Έτσι η ναζιστική θηριωδία, η οποία ήταν αδύνατον να αποκρυφτεί ή να συσκοτιστεί, αποκόπηκε από την πορεία της ιστορίας και επανασυγκροτήθηκε ως μία ιστορική τομή που δεν είχε σχέση ούτε με τα προηγούμενα ούτε με τα επόμενα. Με αυτή τη λαθροχειρία οι γερμανικές ελίτ ξέπλυναν το παρελθόν τους από το θανατικό και τη βία που οι στρατηγικές τους σκόρπισαν.
Το σημαντικό λοιπόν στο έργο του Φίσερ είναι ότι ξεσκεπάζει στην πράξη τέτοιου είδους λαθροχειρίες.ολόκληρο το κείμενο

 

νέες καταχωρήσεις/new entries:

 
1. New english section of antifascripta.net site:
   The peculiarity of the peculiar commodity:
   A brief history of the concept of «labour power»
   Studies in the Blue&Black, March 2014
   english>other texts
 
2. Antifa! στα σχολεία:
   Τα σχολικά έντυπα που μοίρασε η συνέλευση Antifa! 
   από το 2005 έως το 2007
   
στη Βιβλιοθήκη>Αυτονομία