23 Απριλίου, 2014



  ΝΕΟ ΤΕΥΧΟΣ
#40

27/2/2014
 


 

Θα το βρείτε σε βιβλιοπωλεία
και περίπτερα των εξαρχείων
και σε αυτοδιαχειριζόμενους
κοινωνικούς χώρους.
Για ταχυδρομική αποστολή του
τρέχοντος ή παλαιότερων τευχών
στείλτε mail στο
antifascripta@yahoo.com



 

 

ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ

12/2013
 

ΣΧΕΔΟΝ ΑΟΡΑΤΟΙ
Η παρανομοποίηση
της εργασίας ως κρατική στρατηγική
για τη μετανάστευση
(συμπληρωμένο)
 

antifa scripta

 

 

 

 

 

 

 

  intro

 

Έχει ειπωθεί υπό ελαφρώς διαφορετικές περιστάσεις, αλλά εξακολουθεί να ισχύει: Όποιος εκπλήσσεται που τα πράγματα τα οποία ζούμε είναι «ακόμη και στον εικοστό πρώτο αιώνα» δυνατό να συμβαίνουν, μπορεί να είναι σίγουρος για ένα πράγμα: η έκπληξή του -ίσως δυσάρεστη για τον ίδιο- είναι ελάχιστα χρήσιμη για οποιονδήποτε. Το περιοδικό antifa: πόλεμος ενάντια στον φόβο ήταν εξαρχής μέρος μιας επιστράτευσης των μικρών συλλογικών μας δυνάμεων προκειμένου να μην νιώθουμε πια έκπληξη. Άρα να μην νιώθουμε φόβο. 

Συνέχεια...

 

 

 


Μπάτσοι μπήκαν στο τσαρδί μου (κι εταράχθηκε η ψυχή μου)
τεύχος 40, 27/2/2014


Η αίσθηση του αυτοσαρκασμού: ιδού το μέγα έλλειμμα του ελληνικού αντιφασιστικού κινήματος του εικοστού πρώτου αιώνα. Εδώ, αντί για τον σωτήριο αυτοσαρκασμό, βρίσκουμε πόζα αντρική, ύφος ασήκωτο και θανάσιμη σοβαρότητα να στέκουν εμπόδιο στην αποκάλυψη του γελοίου των πραγμάτων και καμιά φορά και της αλήθειας. Πολύ κρίμα. Γιατί ενίοτε η υποτίμηση της αφεντιάς σου (ή ακόμη καλύτερα η ρεαλιστική αποτίμηση της αφεντιάς σου) μπορεί να αποδειχθεί έως και πολιτικά χρήσιμη.
Για παράδειγμα, συγκρίνετε το «κρατική εισβολή σε σπίτι αγωνιστή» με το «ήρθαν που λέτε οι μπάτσοι, αλλά πήγαν στο σπίτι της μάνας μου γιατί δεν ξέρουν πού μένω. Τελικά βαρέθηκαν να ψάχνουν κάτω απ’ όλα τα σεμεδάκια και φύγανε». Στην πρώτη περίπτωση υπερτιμούμε την ελληνική αστυνομία και τα σχέδιά της. Στην δεύτερη, μπορεί το θύμα της αστυνομικής έρευνας να αυτοϋποτιμάται λιγάκι, κερδίζουμε όμως μια ρεαλιστικότερη αποτίμηση των σχεδίων και των δυνατοτήτων της ελληνικής αστυνομίας. Είναι νομίζουμε σαφές ότι τα κέρδη μας είναι πολύ μεγαλύτερα από τις ζημιές μας, εκτός και αν το βασικό μας μέλημα είναι η διαφύλαξη της επικινδυνότητας του αγωνιστή (και ουδέποτε αγωνίστριας).
Μπορούμε όμως να επισημάνουμε και ένα επιπλέον έλλειμμα του ελληνικού αντιφασιστικού κινήματος. Λέμε για τις αντιλήψεις περί αστυνομίας και ειδικότερα για τον διάχυτο ανθρωπομορφισμό που διακατέχει τις γνώμες μας για τους μπάτσους. Αντίθετα με τις επιταγές του ανθρωπομορφισμού λοιπόν, αυτό που συνηθίζουμε να αποκαλούμε «οι μπάτσοι», δεν είναι άνθρωποι, και αυτό ισχύει με πολλές και σημαντικές έννοιες, πέρα από τη γνωστή σπισιστική που θέλει τους μπάτσους να είναι στην πραγματικότητα γουρούνια. «Οι μπάτσοι», ειδικά όταν μιλάμε για «εφόδους στα σπίτια αγωνιστών», είναι ένας στρατιωτικός μηχανισμός. Η διαφορά μεταξύ μηχανισμών και ανθρώπων είναι σημαντική, ειδικά όταν μιλάμε για παρακολουθήσεις, «διαχείριση πληροφοριών» και γενικώς τα σχετικά με τη γνώση. Σκεφτείτε το: «οι μπάτσοι» δεν είναι ένας άνθρωπος, αλλά ένας μηχανισμός αποτελούμενος από πολλά και διαφορετικά άτομα με ποικιλία γνώσεων και ικανοτήτων. Όλοι αυτοί υπάγονται σε έναν συγκεκριμένο καταμερισμό της εργασίας, είναι δηλαδή χωρισμένοι σε τμήματα με ξεχωριστές λειτουργίες και ξεχωριστές ιεραρχίες και τέτοιοι που είναι, όχι κατ’ ανάγκη με τις καλύτερες μεταξύ τους σχέσεις.[1]
Τα προβλήματα όσον αφορά τις λειτουργίες που αντιστοιχούν στην ανθρώπινη «γνώση», τη «μνήμη» και την «ερμηνεία» θα πρέπει να είναι προφανή. Γιατί, εφόσον αυτός που βλέπει τον Μπάμπη να πετάει πέτρες είναι ένας, αυτός που πρέπει να κανονίσει την επίσκεψη στο σπίτι του Μπάμπη είναι άλλος και αυτός που πραγματοποιεί την επίσκεψη είναι ένας τρίτος, θα πρέπει οι τρεις τους να συνεννοηθούν γύρω από τον Μπάμπη και τις δραστηριότητές του. Επιπλέον, ο Μπάμπης δεν είναι ένας, αλλά χιλιάδες, οπότε το πρόβλημα οξύνεται. Ο μηχανισμός που έχει να κάνει με τους Μπάμπηδες είναι αναγκασμένος να προσομοιώσει τις λειτουργίες της μνήμης, της γνώσης και της ερμηνείας, χρησιμοποιώντας γραπτές αναφορές. Χιλιάδες τέτοιες αναφορές πάνε κι έρχονται στο εσωτερικό του ελληνικού αστυνομικού μηχανισμού. Ακόμη χειρότερα μάλιστα, ο κάθε μπάτσος που θέλει να αξίζει τον μισθό του, θα πρέπει να γράφει τέτοιες αναφορές ακόμη και σε περίπτωση που δεν έχει ιδέα τι σκατά να γράψει. Εν πάση περιπτώσει, ο τρόπος που ο αστυνομικός μηχανισμός «γνωρίζει», «θυμάται» και «ερμηνεύει» είναι οι γραπτές αναφορές των μπάτσων.
Πρόβλημα εδώ! Γιατί, όσο και αν το αγνοούν οι χρήστες του τουίτερ, εμείς, που γράφουμε πολύ, το ξέρουμε καλά: ο γραπτός λόγος, έχει και αυτός τα ζητηματάκια του. ολόκληρο το κείμενο

 


 

νέες καταχωρήσεις:
 
1. Οι σπουδές στο εξωτερικό ως νεοαποικιακός τουρισμός
Το άρθρο που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Counterpunch στις 29/8/2013,  
επιτίθεται στην αλαζονεία και την ταξική προέλευση του πρωτοκοσμικού βλέμματος
απέναντι στις μη-δυτικές κοινωνίες.
 
2. Θα ακούσει η Αμερική το καμπανάκι της Ουκρανίας;
Άρθρο  της Condoleezza Rice, πρώην υπουργού εξωτερικών των ΗΠΑ, σχετικά με τις εξελίξεις στην Ουκρανία. Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Washington Post στις 8 Μάρτη 2014 
στη Βιβλιοθήκη>Τεκμηρίωση
 
3. Θεματικός Χάρτης:
Κείμενα από το περιοδικό Antifa και άλλα επιλεγμένα κείμενα/μπροσούρες/προκηρύξεις, ταξινομημένα σε θεματικές κατηγορίες
στο Θεματικός Χάρτης

4. Τι πρέπει να γίνει;
Η επιθετικότητα του Πούτιν στην Ουκρανία δεν πρέπει να μείνει αναπάντητη
Άρθρο του Zbigniew Brzezinski για τη στάση που θα πρέπει να κρατήσει η αμερικανική εξωτερική πολιτική ενόψει των εξελίξεων στην Ουκρανία. Δημοσιεύτηκε στη Washington Post στις 4 Μάρτη 2014
στη Βιβλιοθήκη>Τεκμηρίωση
 

5. Προσέξτε τι εύχεστε για την Ουκρανία

Οι γεωπολιτικοί ανταγωνισμοί σε σημείο βρασμού: προβλέψεις για το μέλλον της Ουκρανίας. Άρθρο των Asian Times.
στη Βιβλιοθήκη>Τεκμηρίωση


6. Η παραξενιά του παράξενου εμπορεύματος:
Ιστορία της έννοιας "εργατική δύναμη"

στη Βιβλιοθήκη>Γαλανόμαυρο