21 Οκτωβρίου, 2014



  ΝΕΟ ΤΕΥΧΟΣ
#42

27/7/2014
 


 

Θα το βρείτε σε βιβλιοπωλεία
και περίπτερα των εξαρχείων
και σε αυτοδιαχειριζόμενους
κοινωνικούς χώρους.
Για ταχυδρομική αποστολή του
τρέχοντος ή παλαιότερων τευχών
στείλτε mail στο
antifascripta@yahoo.com



 


 

 

 

 

 

  intro

 

Έχει ειπωθεί υπό ελαφρώς διαφορετικές περιστάσεις, αλλά εξακολουθεί να ισχύει: Όποιος εκπλήσσεται που τα πράγματα τα οποία ζούμε είναι «ακόμη και στον εικοστό πρώτο αιώνα» δυνατό να συμβαίνουν, μπορεί να είναι σίγουρος για ένα πράγμα: η έκπληξή του -ίσως δυσάρεστη για τον ίδιο- είναι ελάχιστα χρήσιμη για οποιονδήποτε. Το περιοδικό antifa: πόλεμος ενάντια στον φόβο ήταν εξαρχής μέρος μιας επιστράτευσης των μικρών συλλογικών μας δυνάμεων προκειμένου να μην νιώθουμε πια έκπληξη. Άρα να μην νιώθουμε φόβο. 

Συνέχεια...

 

 

 


Πόλωση, πόλωση, πόλωση!
(η τοπική δράση σε καιρούς καπιταλιστικής κρίσης)

τεύχος 42, 27/7/2014


Μία απ’ τις πολλές αναλυτικές καινοτομίες που ωρίμασε στα θυελλώδη ιταλικά 70s ήταν κι αυτή του κοινωνικού εργοστασίου. Οι μακρινοί σύντροφοι που την έφεραν στο προσκήνιο και ειδικά οι αυτόνομες φεμινίστριες που την εμπλούτισαν με νέες και μαχητικές κατευθύνσεις, υποστήριζαν ότι δεν είναι το εργοστάσιο ο μοναδικός τόπος που εκτελείται εργασία – αλλά ότι η εργασία εκτελείται σ’ όλα τα πεδία του κοινωνικού. Κατέληγαν συνεπώς να εξετάζουν ολόκληρη την ιταλική κοινωνία σαν ένα τεράστιο εργοστάσιο, όπου καμία σχέση δεν ήταν έξω απ’ τα ενδιαφέροντα της εργατικής αναπαραγωγής και της απόσπασης υπεραξίας[1]. Οι συνέπειες αυτής της θέσης ήταν πολύτιμες και πολυάριθμες, υιοθετήθηκαν δε με διάφορους βαθμούς επιτυχίας.
Στα μέρη μας για παράδειγμα η ιδέα του κοινωνικού εργοστασίου έγινε από διάφορες πλευρές αντιληπτή ως εξής: αφού η κοινωνία είναι ένα μεγάλο εργοστάσιο, τότε οι πάντες είναι εργάτες! Κι έτσι οι επίδοξοι νονοί άρχισαν να αυτοσχεδιάζουν κατά το δοκούν. Μια από μνήμης αναδρομή στα βαφτίσια των τελευταίων χρόνων είναι το δίχως άλλο αποκαλυπτική: οι φοιτητές είναι εργάτες, οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι εργάτες, οι δημοσιογράφοι είναι εργάτες, οι δικηγόροι είναι εργάτες, οι σεκιουριτάδες είναι εργάτες – όλοι είναι εργάτες! Ήταν μια ιδέα που απ’ τη μία ακύρωνε κάθε δυνατότητα μαχητικής ταξικής ανάλυσης κι απ’ την άλλη κόλλαγε πολύ ταιριαστά με τα αριστερά σχήματα που είχαν εγκαταλείψει προ πολλού οποιαδήποτε αναφορά στην τάξη, αντικαθιστώντας την με τη σούπα του «ελληνικού λαού» και της «ελληνικής κοινωνίας». Φυσικά για την ανοησία των επιγόνων τους δε φταίνε οι ιταλοί αυτόνομοι. Όχι επειδή ό,τι ειπώθηκε εκείνη την ηλεκτρισμένη περίοδο ήταν τάχα αλάνθαστο, αλλά επειδή η ερμηνεία και η εφαρμογή τέτοιων ιδεών ποικίλλει ανάλογα με την πολιτική, τη διανοητική και οργανωτική κατάσταση των δρώντων υποκειμένων. Αν πάντως θέλετε τη γνώμη μας, η ιδέα του κοινωνικού εργοστασίου ήταν και παραμένει φοβερά παραγωγική. Και τούτο επειδή φέρνει στο προσκήνιο τη γνώμη ότι παντού στον καπιταλισμό υπάρχει εργασία, είτε αυτή είναι ορατή είτε είναι αόρατη.
Μπορεί εξαρχής να μη φαίνεται, αλλά τούτη η ερμηνεία ανοίγει με τη σειρά της έναν ειδικό τρόπο πολιτικής παρέμβασης. Γιατί αν δεχτούμε ότι παντού υπάρχει εργασία σημαίνει ότι κάθε σχέση (άσχετα αν είναι έμμισθη ή όχι) διατρέχεται από μια βασική αντίθεση. Σε ό,τι αφορά την εργασία που διεξάγεται εντός του εργοστασίου, η ανάδειξη της αντίθεσης ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία κι η πόλωση των δυο αυτών αντίπαλων πλευρών, είχε σε διάφορες περιπτώσεις εκπληκτικά αποτελέσματα. Ο εμπόλεμος χαρακτήρας κι η κατανόηση των αντίπαλων πλευρών μένει να ανιχνευθεί και να τεθεί σε κίνηση και σε κάθε άλλη όψη του κοινωνικού εργοστασίου – αυτό είναι το δίδαγμα που νομίζουμε ότι κομίζει η θεωρία του κοινωνικού εργοστασίου. Με άλλα λόγια: Όχι παντού εργάτες – αλλά παντού εργασία! Όχι παντού εκμεταλλευόμενοι – αλλά παντού εκμετάλλευση! Όχι χονδροειδή σχήματα με «εφοπλιστάδες και λαουτζίκο»  – αλλά πολλά εμπόλεμα πεδία, εστίαση στα αντιτιθέμενα συμφέροντα (ακόμη και στο εσωτερικό της τάξης), διανοητική εγρήγορση στις αλλαγές που αφορούν την τεχνική σύνθεση της τάξης και πάει λέγοντας.  ολόκληρο το κείμενο

 


 

νέες καταχωρήσεις:
 
1."Θέλουμε μετανάστες σε όλες τις σχολές, μπάτσους και πρυτάνεις στις εντατικές":
Μια συζήτηση με μέλη του αυτοδιαχειριζόμενου στεκιού Ασοεε
 
 
2. Οι σπουδές στο εξωτερικό ως νεοαποικιακός τουρισμός
Το άρθρο που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Counterpunch στις 29/8/2013,  
επιτίθεται στην αλαζονεία και την ταξική προέλευση του πρωτοκοσμικού βλέμματος
απέναντι στις μη-δυτικές κοινωνίες.